10-08-17

Meer "Verrukking" is Onmogelijk: Beenkapper Lowietje Leeft Nog!

Hij strompelde binnen, achter zijn nog pientere maar oudere vrouw, vast geklemd aan zijn gaan-karreke. Zij koos algauw een plaatsje uit naast mijn tafeltje, terwijl hij er een verkoos dicht bij de deur. Maar ze was onverbiddelijk: hij moest perse de gehele afstand afleggen tot bij haar. Ik herkende hem onmiddellijk: beenkapper Lowietje op zijn oude dag: tergend krom en gekrompen, met zijn reusachtige arend-neus en bovendien al duidelijk met één been in het graf.

Zij wilde hem blijkbaar uitputten om zo rapper over zijn fortuin (gewonnen door veel vet in zijn gekapt te steken) te kunnen beschikken.

Ik voelde medelijden en verweet (inwendig) zijn vrouw van wreedheid, maar ze bleef onbewogen. Uiteindelijk draagt elke man zijn onmenselijk kruis..

Er was live muziek, voortgebracht met een "alles-in-één" orgel en een zanger die er overtuigd van was dat fluitende neusklanken het beste antwoord zijn om rochelende keelgeluiden te verdoezelen.

Dat viel Lowietje schijnbaar niet echt goed mee, gedurende het eerste half uur alleszins en een keer of twee richtte hij zichzelf, nog aarzelend, terug op vanuit zijn stoel, waar hij langzaam op neer was geploft, gereed om er vanuit te muizen. Zijn vrouw echter bleef hardnekkig weigeren mee te doen. En zoals verwacht, een lamme man kan niets meer alleen beslissen en was dus verplicht er zich bij neer te leggen. Bij haar beslissing, bedoel ik.

Maar dan ineens, zonder boe noch bah, kroop hij recht en nodigde hij zijn vrouw uit te gaan dansen. Dat zal slecht aflopen, vond ik. Hoezo, een strompelende mens zonder vasthoud-karreke, zichzelf op een dansvloer wagen, zal hem meteen lelijk doen struikelen...

En wat is er gebeurd?

Hij ontplooide zich als een uitzonderlijke ballet danser: gestroomlijnd, krachtig en precies op de maat. De voeten die eerst slepend bewogen, in korte pasjes, omvormden zich ineens in een Amerikaanse slee. Hij danste niet, hij gleed, hij zweefde over de vloer en zijn karreke stond er weemoedig op te kijken.

Een paar meters verder zaten er rond twee samengevoegde tafels een hele hoop andere oude wijvekes en mannekes, allemaal uit op een, in voorbereiding, gratis vogeltje, schaterend en schuimend van de pret, op en top met alle goesting van de wereld om vandaag nog gelukkig te worden, zich te amuseren en te profiteren van het ogenblik, zolang daar nog iets van te bespeuren viel.

Tot één van hen recht stond en zich naar Lowietje begaf met, wat bleek een microfoon te zijn in zijn rechterhand. Aangekomen overhandigde hij de microfoon met een diepe fikse buiging, hem uitnodigend een play-back van het muziekje uit te voeren. Lowietje vergat meteen zijn lelijk kruis en startte wat ik oordeelde als zijnde de beste show die ik ooit bijgewoond heb. Hij zong wel niet echt maar deed net alsof en de mensen aan de tafel begonnen te gieren...

... tot ik ook de vorm van de microfoon, die hij praktisch in zijn mond had gefoefeld, een beetje eigenaardig vond... en ik er op den duur een 22 cm lange rubberen penis in onderscheidde...

Ik weet het, men mag een oude mens niet uitlachen, maar ik heb hem werkelijk niet "uit" gelachen. Ik heb gewoon nog nooit zoveel geschaterd gedurende mijn laatste twintig povere jaren. Het was vreselijk, Lowietje had er geen enkel benul van wat hij in zijn handen beet had...

De gehele zaal brulde en ik brulde mee!

Tot hij besloot een treintje te organiseren en hij de mensen uitnodigde hem te volgen, handen in de lenden en op de schouders..

Ja, ik ben ook mee gegaan en we hebben gedanst tot een uur in de morgen... en Lowietje had geen last meer van stramme benen, slepende voeten en bevende knieën. Hij zakte zelfs neer tot op zijn hurken, wiegde met zijn slap gat, trok zich op en zong verwoed in de penis...

Gelukkige avond, was dat!!

Ik ben, na-lachend, in vrede gaan slapen.

09:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

09-08-17

Roger...de slappeling...

 

Met alle ongenuanceerde kritiek, eigen aan dertienjarigen, 
veroordeelde ik, tijdens mijn eerste en tevens laatste logeerpartijtje
bij oom Renaat, Roger, de verloofde van mijn nicht, tot slappeling.
Waar haalde ik die zware negatieve kritiek vandaan?
Hij gaf me tijdens onze eerste ontmoeting een slappe handdruk en
hij had een bleek, pafferig gezicht met een weke kin en slappe
gelaatstrekken.
Dat vond ik toen genoeg om hem in gedachten
'een slappeling' te noemen.
Ik hield toen niet van slappe handdrukjes en nu nog niet.

Na die logeerpartij, die voor niemand een succes was, zag ik hem niet
meer en ik vergat de hele Roger.
Enkele jaren later trouwde hij, met mijn nicht uiteraard,
dat stond van meet af aan in de sterren geschreven en oom had voor
die gelegenheid een enorm groots en protserig feest op poten gezet,
hij was op de dag zelf héél nadrukkelijk aanwezig, moeide zich van
begin tot eind met ongeveer alles en iedereen, de jonge trouwers
werden op die manier mallotige randfiguranten op hun eigen huwelijk.
Ik heb dat van horen zeggen want zelf werd ik niet uitgenodigd
op het huwelijksfeest, mijn ouders wel, en dat had niets te maken
met de logeerpartij van enkele jaren geleden maar met mijn leeftijd,
niemand onder de zestien was toegelaten, daar trok oom Renaat de
grens, hij duldde geen kinderen op het huwelijksfeest,
alle min zestienjarigen neven en nichten waren niet aanwezig,
ik dus ook niet.

Nog enkele jaren later, ik was dan al negentien en al lang geen kind
meer, zag ik Roger wél terug op een ander huwelijksfeest van een
andere neef of nicht van mij. Ik kan me niet meer herinneren wie toen
trouwde en ook met wie ben ik vergeten. In zo'n omvangrijke familie
als de mijne is er altijd wel iets gaande of te doen.

Hoewel ik toen nogal een kluns was en nu eigenlijk nog altijd ben,
toch was ik voortdurend op de dansvloer te vinden in het gezelschap
van Jan uiteraard, omdat hij ook tot de familie behoorde, was hij
eveneens uitgenodigd en we klitten zoals gewoonlijk aan elkaar.
Mijn nicht Gaby, nog een andere nicht dus, we zijn ongeveer even oud,
het is te zeggen, zij is zes weken ouder dan ik, sloeg ons vanop een
kleine afstand geamuseerd en met een benijdenswaardige blik in
haar ogen gade terwijl ze met haar mollige handjes liefdevol over
haar hoogzwangere buik streelde, zij danste niet.
Zij was het jaar voordien getrouwd en verwachtte eerstdaags haar
eerste kind.
Ze maakte zich zorgen over mij, grote zorgen want ik
was nog niet getrouwd, nog niet eens verloofd en dat vond ze
zorgwekkend. Ik niet in het minst.
Ik was toen net verliefd, zwaar verliefd ..., maar dat wist zij niet,
ik had het nog aan niemand anders dan aan mijn moeder en
Jan verteld.
Ik was verliefd en gelukkig, misschien zou het wat worden.

Voor die gelegenheid had ik een nieuwe stralend witte jurk gekregen,
het was een kanten jurk van het witste wit, onze huisnaaister had
de jurk helemaal naar mijn eigen smaak gemaakt.
De kanten stof, de kleur en het model, het was allemaal mijn hoogst
persoonlijke keuze. Het was nog een hele toer geweest om mijn moeder
en de naaister te overtuigen van mijn droomjurk.
Mijn moeder vond wit dragen niet kies en niet gepast, alleen de bruid
mocht wit dragen op haar eigen huwelijk, vond ze.
Van alle stoffen die de naaister mij toonde vond ik er niet één mooi dus
bleef ik bij mijn eerste keuze, en ook over de lengte is er veel over en weer
geargumenteerd geweest. Maar het resultaat mocht er zijn.
Uiteindelijk was mijn jurk niet zo kort als ik zelf wilde maar toch nog
kort genoeg, in één woord, het was een prachtige, witte,
kanten mini-jurk. Ik was erg tevreden met het resultaat en voelde
me die avond erg mooi, vrouwelijk en zeer volwassen.

Tijdens het dansen, tikte er iemand op mijn schouder, ik keek om en
keek in de treurige ogen van Roger, de man van mijn nicht,
de oudste dochter van oom Renaat.
Ik had hem niet horen of zien komen. Hij stapte niet op mij af, hij slofte.
Ik was me in eerste instantie volstrekt niet bewust van zijn
aanwezigheid. Hij vroeg me op een nogal hoofse manier ten dans.
Weigeren zou onbeleefd zijn dus draaide ik me naar hem toe.
Het orkest, dat bestond uit zeven mannen die een instrument
bespeelden en één zanger, zette een traag nummer in.
Roger legde zijn rechterhand op mijn onderrug, met zijn linkerhand
hield hij mijn rechterhand tegen zijn borst en we begonnen aan een
slow. Hij hield zijn hoofd dicht, veel te dicht vond ik, tegen het mijne
en praatte zachtjes, het was bijna fluisteren, ik was altijd al zijn
lievelingsnichtje geweest, zei hij, al van de eerste keer dat hij mij zag,
had hij een boontje voor mij, het pittige, kwajongensachtige nichtje,
hij vond mij vooruitstrevend en modern...dat en nog veel meer onzin
lispelde hij met een zwoele stem met zijn mond ergens tussen mijn haar
en mijn oor, kortom veel te dicht bij mijn gezicht.
Ik wrikte me een beetje los uit zijn greep en keek oprecht verbaasd in
zijn gezicht.
Zijn gezicht was een en al vlezige glimlach.
Zijn ogen zochten de mijne maar zijn zoekende ogen raakten me niet.
Een zoete tabaksgeur dampte uit zijn driedelig pak, hij rookte namelijk
dikke sigaren die bij het imago van een boekhouder hoorden.
Hij was nog vleziger dan ik dacht, op het dikke af, zijn buik puilde
onder zijn vest en duwde tegen mijn eigen platte buik.
Toen het liedje uit was, liet hij me niet los zodat ik ook tijdens de
volgende dans aan hem vastgeplakt zat en ook de volgende...
Ik wist niet goed wat ik moest zeggen of doen, ik wilde een einde maken
aan dat dansen maar hoe kon ik hem dat met goed fatsoen laten weten?
Moet je voor de verandering niet eens dansen met je eigen vrouw,
vroeg ik.
Pff... mijn eigen vrouw, antwoordde hij en ik hoorde misprijzen in zijn
stem of verbeeldde ik me dat maar?
Hij trok me opnieuw veel te dicht naar hem toe tot
oom Renaat plots
naast ons op de dansvloer stond, niet om te dansen want hij was alleen.
Hij tikte Roger boos en hardhandig op de schouder en nam hem bij de
arm en trok ons uiteen. Neen, hij wou niet dansen, snauwde hij en al
helemaal niet met mij, dat dansen van Roger moest ogenblikkelijk
ophouden, dat had al lang genoeg geduurd.
Verbaasd lieten we elkaar helemaal los, en toen ontstak de woede van
oom pas goed, hij was kwaad op Roger, razend kwaad en ook op mij.
Roger was een getrouwde vent, een vent die zijn plicht en zijn plaats
niet kende, raasde hij en ik was een onbezonnen, klein kind dat erop
uit was om huwelijken kapot te maken.
Ik zei niks want ik had geen weerwoord tegen die onterechte
beschuldigingen, ik wachtte tot Roger iets zou zeggen,
keek van oom Renaat naar Roger en weer terug.
Droevige stilte, ik vond Roger zo oud, zo verschrikkelijk oud en droevig.
De belangrijkste bezigheid was dat iedereen de blikken van de ander
vermeed.
Roger droop af, zonder een woord slofte hij, gedwee als een
geslagen hond naast mijn oom, zijn schoonvader terug naar de tafel
waar zijn vrouw en de rest van die kleine familie samen zaten.

Ik spoelde die verdachtmakingen door, vertelde alles aan Jan en liet
het verder niet aan mijn hart komen en heb me de rest van de avond
goed geamuseerd maar ik ben het kleine incident nooit vergeten.
Roger heeft die avond zijn plaats niet meer verlaten,
sloeg me van op afstand gade en rookte de ene sigaar na de andere.

Jaren later zag ik hem af en toe eens terug, altijd in het gezelschap
van zijn vrouw, ze bleven kinderloos. Ik groette hen altijd beleefd en
maakte met beiden een gelegenheidspraatje. Roger nam nooit deel aan
het gesprekje, mompelde binnensmonds met een ja of neen,
een eigen mening uitte hij nooit.
Hij was vroegtijdig oud.
Hij sleet de rest van zijn leven los van begeerte, aan de zijde van
mijn nicht, zijn vrouw. Hij leefde in die kleine familie, getemd,
onwillig aan de leiband, te zwak om zich los te maken.

n keer heeft hij tegengestribbeld, één keer en dan niet meer...

11:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

08-08-17

Tips voor "tips" (voor tips in België kun je beter naar de Wind fluiten)

Fooi: Wij Nederlanders staan in het buitenland niet bekend als gulle gevers. Hoeveel fooi geef je op vakantie? De etiquette van 'tippen' in den vreemde.

Of het ontbijt naar wens was, vroeg de serveerster in de New Yorkse diner op geïrriteerde toon. Ja, mijn orange juice vers, mijn eieren zoals ik ze het liefste heb - sunny side up - en de koffie rechtstreeks van de warme plaat. Niets te klagen dus. Waarom bedroeg haar fooi dan maar 10 procent en niet 25 procent van het totaalbedrag onderaan de rekening? Wist ik dan niet hoe duur het leven in de Big Apple was en dat ook zij moest eten?

Meer Nederlandse vakantiegangers stoeien met het geven van fooi, weet Anne-Marie van Leggelo, etiquette-expert en directeur van Het Etiquette Bureau in Wassenaar. ,,Dat komt doordat we zuinig zijn en bovendien geen echte regels kennen voor het geven van fooi. Niet zoals bijvoorbeeld in de Verenigde Staten, waar horecapersoneel voor het loon afhankelijk is van tips.''

Kijk op de bon

Maar hoe hoort het dan wel? ,,In Amerikaanse restaurants staat meestal op de bon of menukaart aangegeven hoeveel fooi er van de gast wordt verwacht. Een tip van 20 procent op de rekening is standaard. In grote steden, zoals New York, is dat zelfs 25 procent. Dit omdat de kosten van levensonderhoud er veel hoger zijn'', verklaart Van Leggeloo.

 
Dichter bij huis kan de menukaart of bon ook tot hulp zijn, bijvoorbeeld in Italië. Van Leggelo: ,,In Italië brengen ze vaak 'Pane e Coperto' in rekening: een apart bedrag voor het couvert en het mandje brood. Een fooi achterlaten is dan niet gebruikelijk, maar wordt wel gewaardeerd. Zo'n 5 à 10 procent.''

Ook in Griekenland is 5 procent gebruikelijk, maar fooi geven is er niet verplicht.

In het onder Nederlandse vakantiegangers populaire Frankrijk is de service meestal bij de prijs inbegrepen. Zo niet, dan staat er op de bon 'Service non compris'. In dat geval wordt een fooi van ongeveer 10 procent verwacht.

Ook bij de Duitsers, Scandinaviërs en Britten is de fooi vaak al in het totaalbedrag opgenomen. ,,Hier geldt eigenlijk hetzelfde als bij ons in Nederland: fooi is een extra erkenning voor goede service, maar niet verplicht. Ben je ontevreden, dan geef je niets'', zegt Van Leggelo.

Zuidelijker, in Portugal, wordt fooi gezien als een aanvulling op het inkomen. Daarom is het gebruikelijk om 10 procent bovenop de eindrekening te geven. In buurland Spanje verwacht men geen fooi, al laten de meeste horecabezoekers 5 procent cash achter. Van Leggelo: ,,De Spanjaarden vinden alles prima, zolang je maar niet je portemonnee omkiepert op tafel. Dat wordt als vernederend ervaren.''

Fooi geven is ook niet standaard in Turkije, maar een bescheiden tip wordt wel op prijs gesteld. Meestal 5 tot 10 procent.

Svp géén fooi

Fijn voor knieperds: er zijn ook landen waar ze helemaal niet zitten te wachten op een extraatje. Zo geven Tsjechen en Slowaken nooit fooi; een overblijfsel van het communistische verleden.

Verder van huis: in Japan wordt fooi ervaren als een grove belediging. En dat geldt voor meer landen in Azië. Ook in Singapore, China en Vietnam wordt een fooitje niet gewaardeerd. ,,Een Vietnamees voelt zich ongemakkelijk als je fooi geeft'', bevestigt Phuong Nguyen van Vietnamees restaurant Kimmade in Utrecht. Al is dit met het opkomende toerisme wel aan het veranderen: ,,De jongere generatie vraagt wel steeds vaker om fooi. Geef hen iets extra's als ze je bijvoorbeeld rondleiden.''

In andere landen ligt het geven van fooi cultureel gevoelig. Op veel plekken in het Midden-Oosten mag je alleen als man fooi geven (behalve in Libanon, daar mogen vrouwen dat weer wel). Van Leggeloo: ,,Graag zo subtiel mogelijk, bijvoorbeeld door tijdens het handenschudden briefgeld in de hand te drukken.''

Let op: dat mag dan weer níét in Europa, omdat dit als kleinerend wordt ervaren. "Stop in Italië, Frankrijk of welk Europees land dan ook nooit geld in iemands borstzak of hand, maar leg het netjes op tafel bij vertrek'', adviseert de etiquette-expert.

Vooraf is slimmer

Fooi hoeft niet altijd achteraf te worden verrekend. Vooraf mag ook, en kan zelfs in je voordeel werken, bijvoorbeeld in een hotel. ,,Daarmee kweek je goodwill onder het personeel en gaan ze net wat harder voor je lopen'', stelt Van Leggelo. ,,En of je de fooi nu voor of na geeft, het uiteindelijke bedrag hoeft niet te verschillen.''

Mensen die je bagage dragen geef je per keer een euro voor het verslepen van je koffers. Voor kamermeisjes reken je twee euro per overnachting. Het geld laat je in de kamer op het nachtkastje achter. ,,Maar ook hier geldt: alleen als de service goed is. Een onopgemaakt bed of vieze badkamer hoef je niet te belonen.''

Campingpersoneel mag af en toe ook wat toegestopt worden, bijvoorbeeld in het restaurant, de supermarkt of op het terras.

Bij vertrek is het geven van fooi niet noodzakelijk. Was het verblijf prettig, dan mag je de rekening naar boven afronden.

Taxi, gids en reisleider

En wat geef je de taxichauffeur die je van de luchthaven naar het hotel rijdt? Of de reisgids die je drie weken lang op sleeptouw heeft genomen? Bij de taxichauffeur rond je het verschuldigde bedrag naar boven af, maar alleen als je veilig bent aangekomen en de rit prettig was. Ook de Uber-chauffeur kan een extraatje gebruiken, zelfs als dit al bij de prijs is inbegrepen.

Gidsen en reisleiders verdienen ook een fooi. Ze hebben je immers van hot naar her gesleept en je het mooiste van hun land laten zien. En in armere landen zijn ze vaak afhankelijk van tips. "Maar het maakt natuurlijk wel uit of je lang of kort op pad bent geweest,'' zegt Van Leggelo. ,,In het eerste geval geef je meer fooi dan in het laatste.''

Maar ik wil pinnen

En wat nu als ik betaal met pin of creditcard? Dat maakt het lastig om fooi achter te laten. ,,In Oostenrijk vraagt het horecapersoneel voor het pinnen of alles naar wens was en of je wat extra's wilt geven. Ze toetsen dan op het pinapparaat gewoon een hoger totaalbedrag in.''

Dat is wel zo netjes, want de opkomst van elektronisch betalen heeft ervoor gezorgd dat mensen minder fooi geven. Van Leggelo: ,,Pin dus iets meer of zorg dat je cash geld bij je hebt.''

,,Fooi is meer dan een blijk van waardering,'' vat Van Leggelo samen. ,,Het laat zien dat je je hebt verdiept in het gastland, dat je weet hoe het hoort. En dat betaalt zich terug. Zo krijg je niet alleen een betere service, maar ook een betere vakantie.''

09:24 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

07-08-17

Geef uw partner feedback na de seks, bij voorkeur schriftelijk

De Seksrabbijn des vaderlands

Deze week: Geef af en toe feedback op de seks met een mailtje of een sms'je.
Arnon Grunberg 
©Thinkstock / volkovslava

Wie gebruikmaakt van Uber weet dat je de chauffeurs sterren kunt geven. Omgekeerd kan de chauffeur de passagier ook weer sterren geven. Seks is te vergelijken met een taxiritje: je wordt van a naar b gebracht, metaforisch gezien althans.

Zou het niet handig zijn als je elkaar na de seks, bijvoorbeeld door middel van een app, vriendelijk commentaar en adviezen zou kunnen geven?

De meeste mensen die de Seksrabbijn kent, vinden de vraag na de seks 'was het fijn?' vreselijk, en terecht. Wat moet je daar ook op zeggen? 'Niet zo, maar we wonen in hetzelfde huis en we hebben een hypotheek samen, dus we modderen maar voort.'

Het zou misschien wel fijn zijn als je de volgende dag een sms of mail krijgt waarin staat: 'Het was al met al aangenaam, maar je vingerde alsof je een vlek uit een tafellaken probeerde te verwijderen. Zal ik langskomen om je wat meer over vingeren te vertellen?'

Zeker, er zijn schoften onder de mensen en zij zullen dergelijke ideeën en dergelijke technologie misbruiken om de ander te vernederen, in de hoop zichzelf zo minder minderwaardig te voelen, maar we mogen dergelijke ideeën niet laten kapen door de schoften.

Oefent u zich door op het juiste moment te vragen: 'Heb je misschien behoefte aan wat feedback?'

Of u nu een vaste partner hebt of regelmatig seks hebt met mensen van wie u alleen de voornaam weet, oefent u zich door op het juiste moment te vragen: 'Heb je misschien behoefte aan wat feedback?'

Als mensen daar geen bezwaar tegen hebben zou de feedback ook openbaar gemaakt kunnen worden, bijvoorbeeld: 'De seks viel tegen, maar het ontbijt was heerlijk. Advies: sla de seks over en vraag aan Johan of je mag komen ontbijten.' 

Onthoud dat u dient te reflecteren op de hele ervaring, inclusief het decor: 'De seks was fijn, maar het bed rook naar hond. Niet geschikt voor mensen met een hondenallergie.'

Huiswerk voor volgende week: geef uw partner(s) eerlijk maar opbouwend commentaar, bij voorkeur schriftelijk. U kunt hier ook een groepsspel van maken met vrienden, collega's of leden van de sportvereniging. In dit geval geeft u mondeling commentaar, andere deelnemers kunnen u dan verleiden genuanceerd te zijn: 'Tamara, je zei dat Johan je vingerde alsof hij een vlek uit een tafellaken wilde krijgen, maar waarom heb je hem dat niet even laten weten tijdens het vingeren? Je had toch kunnen zeggen: mijn clitoris is geen vlek?'

08:42 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

06-08-17

Onderkruipers

Ik weet niet of er een woord bestaat dat het omgekeerde vertegenwoordigt van het woord "ONDERKRUIPERS", wat het gemakkelijker zou maken om er de werkelijke zin van te begrijpen.

Ze bestaan natuurlijk overal en ze zijn al onderkruipers vanaf het eerste ogenblik dat ze uit de nauwe tunnel kunnen ontsnappen en ondervinden dat ze niet ver zullen geraken als ze niet naar voren grijpen en naar achteren stampen.

Ik ben er absoluut zeker van dat in een twee-of drieling geval, de eerste geborene, in hun vervolgend leven, een onderkruiper zal worden en de tweede, bijgevolg, minder kansen zal kunnen veroveren.

Per algemene definitie, een onderkruiper tracht iemand anders te benadelen, zonder dat hij daar zelf baat bij zal hebben. De kapitein die van zijn schip vlucht vooraleer het kapseist, is zeker en vast een onderkruiper.

Het gebeurt al van jongs-af-aan, maar het verergert nog meer met de ouderdom. "Als ik kan, zal ik je een beentje lichten alvorens jij mij er morgen één licht. Niet dat ik daarmee bevoordeeld zal worden, maar omdat dat mij deugd doet". "Ik ben altijd al een verliezer geweest, waarom jij ook niet"?

Het is een gruwelijke ervaring en stoort de verhouding tussen de mensen, vrouwen en mannen. Ik geloof zelfs dat het bij de vrouwen nog meer gebeurt, maar bij de mannen lokt het scherpere woede op.

Oude onderkruipers zijn ook, over het algemeen, lelijkaards, argwanig en drinken absoluut geen alcohol om hun nuchter bewustzijn niet te verliezen. Elke kans die ze krijgen om een andere te doen struikelen grijpen ze gretig vast. "Als het niet goed genoeg is voor mij, dan zul jij daar zeker ook niet van profiteren". "Als ik er niet aan kan, zal ik een kuiltje graven onder je voeten, zodat jij er ook niet aan kan".

Dat is, in het kort, de beschrijving van een onderkruiper.

Ik heb toevallig zopas, tot mijn verbazing, kennis met een ervan gemaakt.

Jawel, die hoerepoepers bestaan nog altijd en ze zijn intussen al in de meerderheid geraakt.

11:31 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

 
Aangepast zoeken