16-06-17

mooie kinderen...

 

De meesten komen in het weekend, dochters, zonen en kleinkinderen, 
in hun zondagse kleren. Bezorgdheid en schuldgevoel voeren hen
naar het ouderlijke huis of het tehuis waar hun bejaarde ouders hun
laatste jaren, laatste dagen slijten.
Het is vandaag een weekdag en zonder schuldgevoel zit ik samen met
mijn papa en zijn twee oudste vrienden en drink ik een tas koffie op
het terras van de binnentuin van het flatgebouw waar ze tegenwoordig,
sedert ze alle drie weduwnaar zijn, een klein appartement bewonen,
we zitten in de schaduw van een grote plataan want het is onbehoorlijk
warm voor de tijd van het jaar. De drie stokoude mannen hebben
blijkbaar niet veel hinder van de verzengende hitte, ik wel.
Omdat ze alle drie een aantal jaren geleden hun vrouw verloren,
de een al wat langer geleden dan de andere, leven ze sindsdien alleen
in hun flat, ze zoeken elkaar vaak op en ze nemen deel aan bijna alle
activiteiten waarin ze geïnteresseerd zijn en het moet gezegd,
hun interesseveld is bijzonder ruim.
Georges, is de jongste van het drietal en nadert stilaan de negentig,
hij is een grote kale man met een gladgeschoren gezicht en een
reusachtige snor die eindigt bij zijn mondhoeken, hij doet me altijd
denken aan een legerkolonel uit een prentenboek dat ik eens cadeau
kreeg voor mijn verjaardag tijdens mijn kinderjaren.
In een vorig leven was Georges schooldirecteur van een college voor
jongens, hij had zo zijn eigenaardigheden en sommige ouders konden
daar niet goed mee om maar ze mochten gerust zijn, directeur Georges
behandelde zijn leerlingen als een eerlijke en rechtvaardige
familievader, en het mag dan ook luidop gezegd worden, alle jongens
die indertijd het college hebben doorlopen of doorworsteld, van de
eerste tot de laatste, droegen hun directeur op handen.
Als opgroeiende onhandige puber was ik een beetje bang van Georges,
zijn gezaghebbende postuur en positie imponeerden me.
'
Zo, jonge dame' zei hij dan 'hoe staat het met je studies?' of
'
Zo, jonge dame, al veel jongensharten gebroken?'
I
k wist nooit goed wat ik moest antwoorden op zulke vragen want
mijn schoolinspanningen waren veel minder groot dan hij als
schooldirecteur verwachtte, en mijn succes bij de jongens was geheel
onbeduidend dus gaf ik verlegen een beetje vaagweg antwoord op
zijn lastige vragen.
Nu, vandaag, voel ik me niet langer geïntimideerd door Georges
maar hij begint zoals steeds het gesprekje met:
'Zo, jonge dame, wat ben ik blij om je nog eens te zien!'
En ik geloof hem bijna.
Naast Georges zit Dieudonné, sinds jaren ook een vriend van mijn papa.
Dieudonné is een nog prille negentiger maar ziet er jeugdiger uit.
Ook hij is groot en erg mager, hij is bleek en goed geschoren, met
zilvergrijs haar dat hier en daar nogal dunnetjes is, zijn lichtgrijze,
melancholieke ogen kijken me onderzoekend aan.
Dieudonné is een muzikant, in zijn gloriejaren speelde hij klarinet
in een klein muziekensemble en hij gaf les, met het muziekgezelschap
trad hij op in alle vier de windstreken, in alle steden en gemeenten
van het land en genoot van het applaus en het succes.
Als zestiger kreeg hij ademhalingsmoeilijkheden en moest bijgevolg
de klarinet aan de wilgen hangen, hij treurde niet lang en schreef
zich, nu als leerling, in aan de muziekacademie waar hijzelf les gaf,
hij leerde piano spelen en doet dat nog steeds en met verve.
Hij woont in de flat naast mijn papa en ik hoor hem wel eens spelen
als ik 's winters bij papa op bezoek ben.
Ik ken de vrienden van mijn papa nu al jaren en telkens ik ze terugzie,
wat naar hun mening veel meer mag gebeuren, is de begroeting erg
hartelijk alsof ze oprecht blij zijn om me te zien. Ik geef hen beiden,
net als mijn papa een zoen, Georges noemt mij nog altijd 'jonge dame'
en Dieudonné heeft het over 'mijn jeugdige vriendin' en voor mijn papa
ben ik nog steeds 'kindje'.
Ik geef het toe, ik ben ijdel genoeg om behagen te scheppen in de
gelijktijdige genegenheid van die twee mannen, twee oude charmeurs.
Georges zegt, en dat zegt hij wel vaker, dat ik van langs om meer op
mijn papa lijk, Dieudonné schudt met zijn hoofd, niet dat hij twijfelt
aan de mening van Georges maar hij ziet in mij meer gelijkenissen
met mijn moeder.
Wie ben ik om hen tegen te spreken terwijl ik denk aan één van de vele
uitspraken die mijn moeder in het verleden bezigde, ze kende honderden
van zulke gezegden en wijsheden en maakte er veelvuldig gebruik van.
"'
t Zijn mooie kinderen die op hun ouders lijken" zei mijn moeder vaak
en gelijk had ze.
Ja, ik lijk op mijn vader, papa en ik hebben een gelijkaardige
lichaamsbouw, hoekig en recht, smal in de heupen,
breed in de schouders.
En ja, ik lijk op mijn moeder, onze gezichten zijn geen kopieën maar
lijken erg goed op elkaar, dezelfde bleke dromerige ogen, dat bleke
haar, die gevoelige mond...kortom, ik kan het niet loochenen dat ik
een kind ben van mijn ouders.
En daar ben ik nog elke dag blij om.
Reeds lang voor ik geboren werd, was ik in al in een gouden laken
gewikkeld.
Ik kwam terecht bij twee mensen, een man en een vrouw,
mijn papa en mijn mama, die zielsveel van elkander hielden en
uiteraard ook van mij, in een hoekje van de wereld waar de lucht nog
schoon was, waar geen voedselschaarste heerste, geen medicijnen tekort,
véél gekwalificeerde artsen, waar geen oorlog of epidemieën dreigden,
hygiëne was eerder norm dan uitzondering, de maatschappij was
vriendelijk en de mensen vrij.
Ik ben me terdege bewust van mijn geluk.
Mijn vader heeft mijn moeder niet verlaten toen hij mij kreeg,
mijn moeder heeft me niet afgestaan, ze heeft me in haar armen
gewiegd en gekoesterd, ze heeft voor mij gezongen en ze vertelde
verhaaltjes die ze zelf verzon en prikkelde op die manier mijn
prille fantasie.
Ik ben een gelukzak en dat weet ik.

Ik geniet verder van de lange, lome namiddag, luister naar die
drie kranige oude mannen en laat af en toe mijn gedachten afdwalen
naar mijn overleden moeder die zoveel levenswijsheid in pacht had.
Ja, het zijn mooie kinderen die op hun ouders lijken...



21:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

15-06-17

Studie: doodgaan is minder erg dan we denken

Laatste woorden gaan over liefde en verbondenheid

- Margreet Vermeulen - Bron: de Volkskrant
1©Thinkstock

Dood gaan is minder erg dan we vrezen. Er komt minder angst en verdriet aan te pas dan vaak wordt gedacht. Amerikaanse onderzoekers analyseerden ruim 2.500 blogposts van terminaal zieke patiënten en de laatste woorden van bijna 400 gevangenen op 'death row' voorafgaand aan hun executie. De teksten gingen vaak over positieve emoties zoals liefde en verbondenheid. Niet over eenzaamheid, angst of spijt.

De blogs van terminal zieke patiënten werden, naarmate de dood dichterbij kwam, positiever van toon. Ze gingen vaak over familie en religie. De teksten van deze patiënten en gevangenen op de drempel van de dood werden ook vergeleken met teksten van vijftig vrijwilligers die zich moesten inbeelden dat ze nog maar kort te leven hadden. Daarin voerden negatieve emoties wel de boventoon.

AGNES VAN DER HEIDE, HOOGLERAAR LEVENSEINDE AAN HET ERASMUS MC

"Ik geloof wat de onderzoekers zeggen", aldus Agnes van der Heide, hoogleraar levenseinde aan het Erasmus MC. "Als mensen ziek worden of in een rolstoel terechtkomen, kunnen ze daar ook vaak beter mee omgaan dan ze van te voren hadden gedacht. Heel herkenbaar. Wel moet je bedenken dat voor deze studie alleen teksten van terminaal zieke bloggers zijn gebruikt. Dat zijn mensen die dat nog kunnen en iets te vertellen hebben. Daaruit leid ik af dat er aan dit onderzoek dus weinig of geen mensen die een heel ellendig ziekbed hebben." De onderzoekers zelf waarschuwen dat hun conclusies mogelijk niet opgaan voor mensen die door ouderdom sterven.

VERPLEEGHUISARTS BERT KEIZER

In grote lijnen bevestigt de studie ('Dying is unexpectedly positive' in Psychological Science) wat het Erasmus MC zelf ook in onderzoek terugvond: dat het sterven een positieve ervaring kan zijn. "In dat stadium accepteren de familie en de patiënt het overlijden vaak en is alles erop gericht het de zieke zo comfortabel mogelijk te maken", aldus Van der Heide.

Een kenmerkende blogtekst uit het onderzoek: "Water en voeding komen nu via een infuus - drup, drup, drup. Hulp nodig voor elke beweging. Met zoveel zorg en liefde omgeven, ben ik in staat de volgende stap zetten."

Verpleeghuisarts Bert Keizer juicht elke studie toe die ons vooroordeel over 'de gruwel van het sterfbed' nuanceert. "Dat hele doodgaan wordt zwaar overschat qua moeilijkheid. Er is niemand die in wanhoop en met spijt over het voorbije leven op zijn sterfbed ligt. De familie eromheen is bezig met de dood. Maar jijzelf niet. Er is altijd een zekere berusting. De wens je laatste dagen niet te laten verpesten door boosheid over je noodlot. En laten we niet vergeten: je lichaam is dodelijk vermoeid. Je geest ook."

Alle teksten van zowel de vrijwilligers als de echte zieken en veroordeelden werden geanalyseerd op het voorkomen van positieve en negatieve woorden. "Een indirecte meetmethode", vindt Van der Heide, maar wel een die steeds vaker wordt gebruikt.

Voorbeelden uit het onderzoek

Voorbeeld 1

Blogpost aan het begin van een terminaal ziekbed met ALS

"Soms denk ik: dit overkomt mij niet. Ik zie mijzelf langs het plafond zweven en naar beneden kijken naar die kerel die worstelt met praten, eten en slikken. Ik heb echt medelijden met hem. Blij dat ik het niet ben. Maar ik ben het natuurlijk wel."

Vlak voor het overlijden aan een terminale ziekte

"Elke dag bij het wakker worden ben ik mij bewust van de gedachte dat ik nog steeds leef. Als dan om 6 uur mijn iPhone wekker afgaat met tjirpende krekels en de woorden 'geluksvogel', voel ik mij inderdaad een geluksvogel. Ongedacht hoe de dag verloopt, lichamelijk en geestelijk, ik ben er nog."

Voorbeeld 2

Een vrijwilliger die zich inbeeldt dat hij binnenkort geëxecuteerd wordt

"Waarom? Waarom heb ik het gedaan? Is deze misdaad het waard om voor te sterven? Stom van mij, om te denken dat ik ermee weg zou komen. En waarom bestaat de doodstraf nog? Leven we niet in een beschaafd land?"

De laatste woorden van een echte ter dood veroordeelde

"Noël, ik hou van je man. Je ging door dik en dun voor mij, jij en Brigitaa. Wees er voor elkaar. Ik heb er vrede mee, heb geen zorgen net zoals ik geen zorgen heb. En aan de familie van het slachtoffer, ik hoop dat jullie er ook vrede mee hebben."

Voorbeeld 3

Een vrijwilliger die zich een terminale ziekte inbeeldt

"Ik ben niet religieus. Als ik doodga, houdt mijn essentie op te bestaan. Ik verdwijn in het donker. (..) Dat beangstigt mij, net als de wetenschap dat ik mijn kinderen alleen achterlaat, dat ik ze niet steunen in hun verdriet."

Echte patiënt die de volgende dag zal overlijden

"Flikker op. Ik wil niks meer horen over prognoses of terugvallen. Ik wil niet weten hoeveel tijd ik over heb (..). Ik ga gewoon elke dag wakker worden en als ik dan nog leef, dank ik mijn gelukkige gesternte dat ik weer een dag voor mij heb."

12:08 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

13-06-17

Braziliaanse (politieke) rechtbank laat Temer toe om aan te blijven als president, gewoon omdat ze "vriendje" van hem zijn

1De Braziliaanse president Michel Temer (uiterst links) tijdens een ceremonie om de 152 verjaardag van de slag om Riachuelo te herdenken. ©EPA 

Een Braziliaanse rechtbank heeft zich uitgesproken in het voordeel van de Braziliaanse president Michel Temer, en gestemd om de beschuldigen af te wijzen dat Temer zijn verkiezingscampagne in 2014 illegaal zou hebben gefinancierd.

De rechters van de electorale rechtbank in de hoofdstad Brasilia stemden met 4 tegen 3 voor het verwerpen van de beschuldigingen tegen de president. De beschuldigingen hadden hem het presidentschap kunnen kosten.

Smeergeld

De rechtbank onderzocht de beschuldigingen dat bouwbedrijf Odebrecht en andere illegale financieringsbronnen jarenlang smeergeld hadden betaald aan politici, en zo Temers campagne hadden gesteund. In december gaf Odebrecht toe meer dan 785 miljoen dollar aan smeergeld te hebben betaald in 12 landen, waarvan tien in Zuid-Amerika.

Marathonzitting

"We vervangen nooit presidenten van de Republiek (...). Het ongeldig maken van een mandaat is enkel mogelijk wanneer de situatie ondubbelzinnig is", aldus voorzitter van het electorale hooggerechtshof Gilmar Mendes. De beslissing van de rechters kwam er na een marathonzitting van vier dagen. "Het is beter om de prijs te betalen voor een slechte regering die op een slechte manier gekozen is, dan die voor de instabiliteit van het systeem. We mogen ons niet gedragen als tovenaarsleerlingen. Zij die de president willen beschuldigen, moeten niet van de rechtbank hun instrument maken."

Temer zelf ziet de uitspraak "als een teken dat de instellingen de goede werking van de Braziliaanse democratie blijven waarborgen", aldus het presidentschap, dat de "onpartijdige beslissing" van de rechtbank looft.

Steekpenningen

De 76-jarige Temer is sinds eind augustus president, nadat Dilma Rousseff afgezet werd vanwege het schenden van de financieringswetgeving. Hij wordt er echter zelf ook van beschuldigd smeergeld te hebben aangenomen, en is ook verwikkeld in een schandaal rond steekpenningen nadat een tape aan het licht kwam waarop te horen is hoe hij groen licht gaf voor betalingen aan de vroegere parlementsvoorzitter Eduardo Cunha, een getuige binnen het corruptieschandaal rond staatsoliebedrijf Petrobras.

14:06 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

11-06-17

Braziliaanse RAP-ster Leert West Vlaamse Mannen Hoe Orale Seks op Haar te Bedrijven

A rapper Karol Conká mandou a real: gato, você pode estar fazendo o “lalá” todo errado. Não sabe o que é? Sexo oral! O clipe, todo produzido por mulheres, cutuca os meninos que ainda não se ligaram que mulheres também querem gozar. E muito. Tem dúvidas se é bom nisso ou quer melhorar? Não se preocupe! A gente está aqui para ajudar. 

Se você ainda não entendeu por que tanto barulho por "Lalá", nós te explicamos.

Cinco erros comuns na hora do "lalá"

Reprodução/YouTube

  • Desconhecer o mapa da mina

    "Mal sabe a diferença de um clitóris para um ovário". Se esse é o seu caso, muitos problemas à vista. Conhecer a anatomia na ponta da língua e dos dedos é essencial. E nem precisa abrir um livro, basta não ter vergonha de explorar o corpo da parceira.

    Reprodução/YouTube

  • Ignorar o poder da habilidade

    Se a localização dos "paranauês" não é um problema, manejar errado pode detonar qualquer transa. O que anima Karol e 10 entre 10 mulheres é "habilidade na lambida, malícia, muita saliva". Nada de língua dura e não economize nos movimentos. "Dedilhar ao contrário", como diz Karol, também é ruim: suavidade ao usar os dedos e controle o movimento pelos comandos e reações da mulher

    Reprodução/YouTube

  • Fazer na pressa

    Nada de achar que "encostou, gozou". Não basta investir segundos no clitóris e fazer cara feia na hora em que a mulher pede "o lalá por várias horas". Explorar toda a região com beijos, lambidas e mordidinhas em intensidade e ritmos alternados vai levar mesmo tempo, mas, acredite, no fim, é só alegria.


    Divulgação

  • Ignorar o pedido

    Pedir sexo oral não é sempre uma tarefa fácil para as mulheres, mas se ela superou essa barreira e mandou um "se eu quero, respeite", querido, faça valer. Não adianta fingir que não ouviu ou condicionar ao boquete. No sexo, todas as vontades merecem atenção para todo mundo sair feliz, não é mesmo? 

  • Achar que manja tudo

    "Sem dedicação, espantam um harém". Ninguém nasceu sabendo e se você está desconfiado que não manda tão bem, não tem problema! Mas pergunte. Se interessar pelo prazer da parceira é meio caminho para o sucesso. E a aprendizagem será pura diversão para os dois.

10:07 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

09-06-17

Stapeltjes Kleren

Regelmatig verdwijnt mijn vrouw voor soms langer dan een uur.

Wanneer ik uiteindelijk bezorgd op zoek ga, dan zie ik haar, op een stoel (ze is eerder klein van gestalte), vóór de kleerkast, bezig de stapeltjes kleren op de hoogste planken te organiseren. Het woord "stapeltjes" is overigens fel overdreven. En "organiseren", eigenlijk nog veel meer. Ze beginnen hier, maar eindigen, na een kronkelige weg, daar, ergens tussen het midden en de kant van de plank. De stapeltjes kruisen zich dus meerdere keren naargelang ze groter worden en iedere keer men er een hemdje, een bloesje of een broekje uit tracht te vissen, komt het gehele stapeltje dreigend aan het verschuiven en aan wankelen. Het betreft zich meestal om de kleertjes van mijn jongste dochter, amper vijf jaar oud en nu al rijker, op dat gebied, dan ik ooit geweest ben.

Soms ontmoet ik daar vreemde dingen tussenin, zoals mijn eigen zakdoeken, of zowel een versleten onderbroek, met een slappe rekker, verloren geraakt, na vijf jaar gebruik, tussen haar frisse hemdjes en tentjes. Afgrijselijk.

Iedere keer ze van de stoel stapt durf ik er, in overweging genomen de tijd dat het geduurd heeft, op wedden dat de kast eindelijk proper en deftig georganiseerd zal zijn en dat men dan rustig en kalm 't een of 't ander eruit zal kunnen halen, zonder gevaar voor grondverschuivingen en ineenstortingen. Niets is minder waar nochtans, want de stapeltjes blijven onderling verbonden, zij het dan op verschillende hoogten en als men hier iets beweegt, verroert het daar en vooraleer men bijtijds kan ingrijpen om ongelukken te vermijden, vallen er verscheidene stukken in een wirwar op de vloer. De neergestorte stukken er daarna terug tussen te trachten te wringen is een onmenselijke taak en meerdere, op elkaar volgende, vloekwoorden hoort men rond daveren, op dat moment en wordt door niemand gecontesteerd. Teleurstelling en verontwaardiging vieren de overhand.

De volgende dag zet ze zich terug aan het werk en nogmaals stijgt mijn hoop dat ik, wat en waar ik ook zal naar zoeken, hoe dan ook, ik dat RAP zal kunnen vinden, vooraleer ik weeral eens nerveus moet worden. Nochtans, God helpt mij NOOIT daarin en voor ik het besef ligt de gehele boel terug op stelten. Het helpt niets, met twee uiterst getrainde en goed op elkaar afgestemde poten de taak terug te trachten te hernemen, want wanneer men één stapeltje met één hand opheft, valt het andere meteen in duigen.

Ik zou dus zelfs durven beweren dat mijn vrouw, was ze enkele eeuwen geleden geboren, ze daadwerkelijk mee zou kunnen geholpen hebben aan de constructie van de Egyptische piramiden. Net zoals ik eerder al eens opgemerkt heb in de keuken, wanneer ze borden, pannen en potten op elkaar begint te stapelen in perfect dynamisch evenwicht, tot wanneer men ongewild tegen iets ervan stuikt en de gehele boel naar beneden buldert, iedereen versteld wakker doen schrikkend. Ik vraag mij dan ook altijd af waarom ze zoveel afwasmateriaal vergadert en verzameld, tot werkelijk het piramide proces gestart moet worden en er geen andere uitweg meer voorzienbaar is dan gekletter en geklingel.

Een "man" realiseert zich algauw in welke omstandigheden iets onvermijdelijk naar beneden zal donderen, maar "vrouwen", daar tegenover gesteld, dagen de natuurwetten rechtstreeks uit en vinden dat hun instinct van evenwicht nooit zal falen. Hetzelfde gebeurt met glazen en tassen.

Als gebroken brokken werkelijk geluk meebrengen, dan was ik zeker en vast al een van de meest gelukkige mannen in de wereld.

22:50 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

 
Aangepast zoeken