12-10-17

Sobre o Caso da Cia. T. Janér Com. e Ind.

----- Original Message -----
 
Sent: Thursday, April 10, 2008 12:01 PM
Subject: Rudo Andre Van Leuven
 
Dra. Hilma,
 
Respondendo:
 
1. O Dr. Octavio foi o que menos contribuiu com esta perseguição. Começou mesmo e foi se agravando, com a contratação do seu filho, que queria ficar no meu lugar. Ele demitiu mais da metade dos funcionários antigos que ele encontrou no departamento Gráfico e os substituiu por outros, amigos, com salários dobrados. Eu fui um dos poucos sobreviventes, devido à "proteção" do Dr. Octavio, que levou em consideração "os segredos" do oficio com os quais fiquei envolvido. Neste ínterim perdemos praticamente todas as nossas representações e hoje, o departamento Gráfico se encontra em vias de extinção;
 
2. Ao longo de todos estes anos, o filho Gabizo (OG) foi cortando as minhas asas, diminuindo gradativamente a minha área de atuação, colocando outras pessoas na minha área, tirando da minha responsabilidade certos tipos de equipamentos, tentando me submeter ao comando de pessoas incapacitadas e com grau de instrução muito inferior ao meu, enfim, tentando me expor ao rediculo. Neste instante, só estou cuidando de um único negocio em Brasília, na Imprensa Nacional, onde vendi um equipamento, que está sendo instalado agora, com valor próximo a R$ 10.000.000,00.
 
Quero tratar deste negocio em um mail separado para você porque é um assunto muito extenso e que me tomou praticamente uma década de trabalho e uma pilha de papel com cerca de um metro de altura. O ganho liquido da firma é de aproximadamente 25% deste montante e ainda não recebi NENHUM CENTAVO a titulo de comissão merecidissimo (até hoje: OUTUBRO de 2017!!);
 
3. Só trabalhei, a minha vida toda, para a T.Janer, com total dedicação e fidelidade, vestindo de verdade a camisa da firma, muitas vezes em detrimento dos meus próprios interesses;
 
4. Hilma, peço para ler os meus e-mails anteriores com atenção sobre este assunto da multa de 40%. Já expliquei duas vezes. Em resumo, a T. Janer me deu dois recibos, sendo um no valor de R$ 18.284,94, referente a 90% da minha indenização (pela demissão) e R$ 13.182,68 (referente aos 40% de multa do FGTS). Os dois recibos, em meu poder, estão assinados e datados por eles, mas não tem explicação alguma sobre a que exatamente se referem. Pode ser, inclusive, que os dois recibos estão trocados, sendo o primeiro referente aos 40% de multa e o segundo referente à indenização. Veja o meu comentário enviado em 08/02/2008:
 
"Fui verificar nos meus arquivos (que já estavam quase mortos) e eu realmente devolvi cerca de R$ 30.000,00 mas não foi exatamente assim como relatei no meu outro e-mail de hoje.
 
A T. Janer me pagou, no dia 04/05/1999, R$ 20.662,66 à titulo de indenização, incluindo o salário do mês em curso, ferias proporcionais, diferença salarial(?), décimo terceiro salário, aviso prévio, 1/3 de ferias rescisão, 13° salário indenizado, premio, D.S.R. (que eu só recebi por pouco tempo, embora, na condição de vendedor, deveria ter recebido sempre, ao longo de todos estes anos em que eu era registrado na carteira de trabalho), indenização art. 9-Lei 6.708 e mais algumas outras coisas, dos quais eu devolvi, no dia seguinte, 05/05/1999, R$ 18.284,94 para a firma.
 
Por sua vez, o governo federal liberou para mim, no dia 20/05/1999, em dinheiro, na CEF na Av. Conselheiro Aguiar, em RecifeR$ 49.532,19 referente ao FGTS, dos quais eu devolvi para a firma, no dia 07/06/1999, R$ 13.182,68 (aparentemente referente aos 40% de multa, no caso de demissão sem justa causa), totalizando os tais R$ 31.467,62. A devolução ocorreu através da emissão de dois cheques meus, recebidos pela firma através de dois recibos distintos e assinados por eles, sem explicação alguma sobre a que se referem.
 
Agora, a firma acha que só tem que devolver o valor referente aos 40% do FGTS, corrigidos, o que daria hoje, segundo os cálculos deles, cerca de R$ 50.000,00."
 
5. Não gostaria de envolver clientes no meu processo particular, trabalhista.
 
A única pessoa que pode me impedir de partir para a Justiça é o Dr. Octavio. Ele deve me propor um acordo amigável quando perceber que o negocio está saindo do seu controle, porque ele está ciente de que quanto mais se mexe neste assunto dos meus ganhos, mais vão aparecer "podres" por parte da firma ("n" vezes maiores e importantes), invadindo outras áreas, que não só a área trabalhista, o que ele vai querer evitar, com toda a certeza. E não serão problemas de alguns milhares de reais, mas de centenas de milhões de reais...com resultados imprevisíveis..
 
Vamos então esperar mais um pouco, mas não custa, você, aos poucos se inteirar e passar a redigir a ação, para não perder mais tempo uma vez decidida a ação.
 
Abraços,
 
Rudo
 
 
----- Original Message -----
 
Sent: Wednesday, April 09, 2008 2:27 PM
Subject: RE: Rudo Andre Van Leuven

Rudo,
Fiquei estarrecida com seu e-mail!!!!!
Na verdade eu sempre desconfiei que eles te enrolavam porque via o seu trabalho lá no passado em 1975, quando aqui no Brasil ninguém entendia nem sabia nada sobre estas máquinas etc e, voce varava noites e dias direto sem dormir, se intupindo de coca-cola com café e cigarros para não dormir e ensinar "por telefones" outros técnicos a instalarem as máquinas que os clientes apressados queriam inaugurar. Isto eu sempre conto para meus amigos e hoje, após ler os fatos relatados fiquei assustada!

Por ora, quero saber:

1o- O Dr. Otávio participou de todas estas canalhices?
2o- Voce ainda está prestando serviços prá eles?
3o- Voce trabalha para outros clientes, além deles?
4o- Voce se recorda se devolveu o dinheiro da multa de 40% em cheque? em caso positivo, tente urgentemente obter uma cópia ou coisa parecida deste cheque junto ao banco. Na conta de quem foi depositado este dinheiro? Será mto bom se voce conseguir...
5o- Voce acredita que os clientes envolvidos nestas artimanhas, que em caso de processo, poderão ser oficiados para exibirem determinados comprometedores vão ficar satisfeitos? Eles ainda são clientes da CTJ?
Enfim, tenha cuidado, porque diante do que li no seu e-mail, eles realmente no decorrer destes últimos anos lhe deram um tratamento humilhante e te pergunto: por que não reagiu antes? por que aguentou tudo isso durante todos estes anos? E agora voce acredita que vamos ter testemunhas a seu favor, infelizmente quanto ao FGTS voce pode pleitear com relação aos 30 anos passados, no entanto, quanto às demais parcelas contratuais, só poderemos discutir com relação aos cinco últimos anos.  
Eu te peço por favor, não se amofine por causa disso, pois infelizmnte, o empregador brasileiro é assim mesmo, eu também tenho passado por algumas dificuldades tipo "ameaça de morte" por causa de uma invasão de um terreno de R$15.000.000,00 aqui na av. sernambetiba / barra, quando tive que reagir com muita energia e enfrentar "grilheiros perigosos", embora eu não sabia com quem estava lidando, pois em principio eu acreditava que era apenas chantagens dos seguranças da rede windsor, depois que fiquei sabendo que se tratavam de grilheiros, aí já era, eu já tinha armado toda a estratégia e consegui tirá-los do terreno, sem nem mesmo ir à Justiça e, por falar em justiça, voce acredita que seria possível sentarmos com o Dr. Otávio e tentar uma conciliação?

abraços

Hilma     
 

Subject: Rudo Andre Van Leuven
Date: Wed, 9 Apr 2008 11:02:24 -0300

Dra. Hilma,

Acho que aos poucos a minha relação trabalhista com a T. Janér está andando nas suas ultimas pernas. Eles já estão deixando de me reembolsar por despesas inerentes a execução do meu trabalho, como contas de telefone, combustível e energia elétrica. Também deixarem de pagar as mensalidades do meu plano de saúde, que até então pagavam (há mais de trinta e cinco anos) sem nenhum problema, inclusive as dos meus dependentes..
 
O principal responsável por esta iniciativa é o tal Sr. Salvador, de São Paulo, que há pouco tempo começou a interferir diretamente na minha relação com a diretoria da T. Janér do Rio, elegendo esta "caça insignificante" (comparada com a totalidade do assunto, a ser exposto) como a sua preocupação básica, embora não tenha ciência de muitas das "mazelas" que caracterizarem meus recebimentos profissionais ao longo destes anos, sempre através do Dr. Octavio (OGF).
 
Sugiro desde já passar a trabalhar na elaboração da minha reclamação trabalhista, baseando-se nos fatos que já comuniquei antes, para não atrasar este processo inicial, uma vez recebido o meu sinal verde de que tudo acabou e que está na hora de agir. Vou, entretanto, querer opinar sobre os termos e condições da reclamação, antes de dar entrada oficialmente na Justiça, inclusive para verificar se tudo está devidamente documentado e correto.
 
Alem das irregularidades já levantadas anteriormente (as quais voltarei a relacionar abaixo) e que justificam por se só e plenamente uma ação trabalhista, sem envolvimento sentimental, mas também sem mexer com questões éticas, em seguida passarei a relacionar mais algumas queixas minha, que nesta primeira etapa talvez ainda não estejam interessantes submeter a julgamento apropriado, porque, estas sim, poderiam desaguar em processos em outras áreas do poder judicial federal, o que eu não gostaria de ser obrigado a fazer:

- acerto de todos os direitos trabalhistas suspensas e/ou perdidos por imposição da CTJ durante dez anos aproximadamente, quando fui obrigado a deixar de trabalhar como funcionário da CTJ para passar a trabalhar como autônomo, com todas as suas conseqüências, inclusive, mas não limitado a: perda de FGTS, férias, 13° salário e demais benefícios sociais conquistadas durante os vinte anos anteriores de trabalho como funcionário; a exposição à perda de credito na praça causada pela falta de contra-cheques e de um contrato de trabalho e/ou representação em vigor; o congelamento 
(praticamente) da minha remuneração, etc..;

- acerto da indenização do FGTS, incluindo a multa de 40%, recebida do governo por ocasião da minha demissão forçada e que fui obrigado a devolver para a firma no mesmo instante, caso quisesse permanecer trabalhando como autônomo, sem, entretanto, a assinatura de qualquer espécie de contrato especifico, cujo objetivo principal era eliminar todos os meus direitos trabalhistas acima mencionados;

- acerto de uma indenização justa, depois de 35 anos de trabalho num cargo de confiança, sem nenhuma repreensão ou caso de falta de responsabilidade, exposição da firma a riscos de qualquer natureza e/ou representação incorreta, com defesa total dos interesses da firma, muitas vezes em prejuízo aos meus próprios, embora eu já trabalhava como autônomo e o não envolvimento direto meu em negócios escusos, eliminando de imediato o possível pagamento de comissões para "terceiros" em qualquer negociação realizada por mim;

- acerto por ter sido obrigado a trabalhar durante dois anos em Recife, na condição de "por fora" (com pagamento através de simples depósitos na minha conta bancaria), sem carteira assinada e nem na condição de autônomo, conseqüentemente sem qualquer direito trabalhista e nem comprovante de renda, o que me fez perder dois anos de trabalho para efeito de aposentaria já que não houve recolhimento de INNS (e FGTS) neste período, etc..

- acerto da metade das minhas comissões (*) merecidas na venda da segunda rotativa (GOSS Colorliner) para jornal "O Globo" e da primeira rotativa (GOSS Newsliner) do jornal "O Dia", ambos no Rio, nos anos '90, gentilmente solicitadas pelo Dr. Octavio Gabizo De Faria e (obrigatoriamente) cedidas por mim, em ambas as ocasiões, para pagar para o filho dele, Octavio Sá Gabizo De Faria (OG), que havia sido contratado recentemente pela firma para atuar na minha área e como ainda não recebia uma remuneração considerada suficiente, precisava receber a metade destas minhas próprias comissões para completar a sua renda mensal inicial e ao qual, em compensação, prestei total apoio no sentido de ensina-lo, durante "n" horas extras (à noite), o serviço a ser cumprido por ele futuramente, o que, pelo grão de especialização, leva diversos anos;

- acerto de diversos fatores que me expuseram ao incorreto e ao ridículo diante dos outros funcionários e colegas de trabalho e até mesmo junto aos meus próprios clientes, dentro dos quais destaco o jornal "A Tarde" de Salvador e a "Imprensa Nacional" de Brasília (subtraindo e afetando de fato a minha credibilidade, conquistada a duras penas), já na gestão do filho Eng° Gabizo, como por exemplo quando ele alterou a minha função na carteira de trabalho, de "promotor de vendas" para "assistente de marketing", me submetendo imediatamente ao comando de pessoas recém contratadas, totalmente inaptas para as funções, como o Cláudio Milanez em São Paulo e o Marinaldo no Rio (originalmente contratado por mim) alem de muitos outros, quando na realidade não executei nenhuma das duas funções, mas o que me fez perder o pagamento de "descanso remunerado" sobre as comissões das vendas realizadas por mim em reais e em dólares, do nosso estoque e de importação direta, igual aos demais vendedores na área, não permitindo mais viagens minhas ao exterior para cursos de especialização e visitas às fabricas que representávamos, alem das dezenas de feiras (e para as quais eu era convidado a assistir anteriormente praticamente todos os anos), quando eram lançados os equipamentos e as maquinas que depois eu tinha a obrigação de vender aqui no Brasil, com a perecia e o conhecimento técnico total que era esperado, para não dizer exigido, de mim, sem nunca nem ter visto muitos destes equipamentos antes, nem na condição estática e muito menos em funcionamento, favor (??!!) este que ele cedeu entretanto sim e imediatamente para dezenas de outros novos funcionários, não técnicos, contratados diretamente por ele, todos em funções de encarregado, chefia e de gerencia e aos quais obrigava me submeter, ganhando estes sempre, como condição inicial, o dobro do que eu estava ganhando, depois de vinte anos de trabalho (e dos quais não sobrou mais ninguém, hoje em dia), alem de dezenos de outros acontecimentos...

Creio necessário esclarecer aqui ainda (entre outras situações ocorridas) dois episódios criados pela CTJ, junto aos dois clientes acima mencionados, que me causarem verdadeiro dano moral, para não dizer humilhação:

- A Tarde - Salvador: apos trinta e cinco anos de dedicação direta, centenas de visitas, inúmeras vendas, tanto de maquinas como de peças e de matérias em geral, totalizando quase US$ 10.000.000,00 havia se tornada necessária, para a realização de mais uma venda de equipamento usado, uma viagem minha para os EUA, para efetuar uma avaliação do estado de conservação dele. O negocio caiu no ridículo quando as duas partes passarem a disputar entre elas, abertamente e usando eu mesmo, como intermediário, quem não iria querer pagar as minhas despesas. Acho que o cliente tinha até o direito de tentar negar a pagar estas despesas, apesar de ter empenhado a sua palavra antes, neste sentido. Contudo, o OG ficou inflexível, embora tinha outros motivos para justificar esta minha viagem aos EUA (em nenhum momento solicitado por mim), me jogando de um lado para o outro como se fosse uma bola de ping-pong. Fiquei completamente desmoralizado e profundamente humilhado;

- Imprensa Nacional - Brasília: igualmente, apos trinta e cinco anos de dedicação direta, centenas de visitas, inúmeras vendas, tanto de maquinas como de peças e de matérias em geral, totalizando quase US$ 20.000.000,00 ocorreu uma situação, durante uma recente negociação cobrindo novos equipamentos, neste ínterim já importados pela IN, em que a CTJ, a custo da minha credibilidade, planejou aumentar a sua margem de lucro. Embora já estávamos numa situação tranqüila, sem o envolvimento de concorrentes diretas, que foram desclassificados pelo leiloeiro, por não atender às exigências básicas e nem teria o pagamento de qualquer tipo de pagamento "PF", me declararem, diante de pessoas dentro da IN com as quais me entendo há mais de trinta anos, tendo conseguido a confiança total deles e de todas as pessoas responsáveis dentro da IN, ao longo de todos estes anos, o que por se só já seria motivo de orgulho por parte de qualquer outro vendedor, de "não saber de nada", de "estar por fora" e de "estar mal informado", em todas as letras. Só neste assunto em particular, que já está indo para mais de oito anos de estudos, propostas, relatórios e visitas, tenho uma pilha de papel de quase um metro de altura. Alegar que não sei de nada, que estou por fora e que eu nada tenho a ver com isto, representa uma verdadeira tapa na minha cara, a qual não consigo esquecer;

- O Popular - Goiânia: não era a primeira vez que o OG passava a me deixar de fora num determinado negocio, quando percebia que a minha atuação já não era mais essencial. Sempre apos concluir que o "resto" agora era com ele, me deixava de copiar nas correspondências trocadas com os clientes, para que assim eu passava a ficar no escuro em relação às condições finais em que o negocio acabava sendo fechado. Com isto, ficava a ver navios na hora de reclamar a minha comissão, quando então me dava um premio de consolação, quando eu chegava a pedi-lo. É o caso da dobradeira usada vendida através do nosso estoque para este cliente, alem de outros equipamentos na área de pré-impressão. O mesmo comentário vale para os equipamentos de pré-impressão vendidos para os dois primeiros clientes acima mencionados (sobre os quais nunca recebi nenhum tostão), embora minha presença constante lá ajudava enormemente na conclusão de qualquer negocio, não só pela presença propriamente dita, mas muito mais ainda pelo clima de confiança mutua criada, depois de tantos anos de convivência, sem nunca ter sido questionado sobre a minha competência, responsabilidade e empenho.

É só isto, por enquanto...

Abraços,

Rudo

(*) ambas as comissões (mas apenas a metade ao qual eu tinha direito) foram pagas em dólares (dinheiro), isto é, "PF" e portanto não entrarem na folha de pagamento, perdendo assim os valores correspondentes ao FGTS, Ferias, Décimo Terceiro, etc.. 

----- Original Message -----
Sent: Friday, February 08, 2008 2:59 PM
Subject: Rudo Andre Van Leuven

Segue uma nova revisão, na qual corrigi, principalmente, o valor efetivamente recebido do governo federal, referente ao meu FGTS...
 
Favor destruir a versão anterior.


----- Original Message ----- 
From: Rudo Andre Van Leuven
To: hilmavanleuven@hotmail.com
Sent: Thursday, February 07, 2008 11:37 PM
Subject: Rudo Andre Van Leuven 
 
Dra. Hilma,
 
Em aditamento ao meu e-mail de hoje, abaixo, cumpre-me efetuar algumas correções, que eu não havia me lembrado no calor do meu fogo, de hoje de manha.
 
Fui verificar nos meus arquivos (que já estavam quase mortos) e eu realmente devolvi cerca de R$ 30.000,00 mas não foi exatamente assim como relatei no meu outro e-mail de hoje.
 
A T. Janer me pagou, no dia 04/05/1999, R$ 20.662,66 à titulo de indenização, incluindo o salário do mês em curso, ferias proporcionais, diferença salarial (?), décimo terceiro salário, aviso prévio, 1/3 de ferias rescisão, 13° salário indenizado, premio, D.S.R. (que eu só recebi por pouco empo, embora, na condiçao de vendedor, deveria ter recebido sempre, ao longo de todos estes anos em que eu era registrado na carteira de trabalho), indenização art. 9-Lei 6.708 e mais algumas outras coisas, dos quais eu devolvi, no dia seguinte, 05/05/1999, R$ 18.284,94 para a firma.
 
Por sua vez, o governo federal liberou para mim, no dia 20/05/1999, em dinheiro, na CEF na Av. Conselheiro Aguiar, em Recife, R$ 49.532,19 referente ao FGTS, dos quais eu devolvi para a firma, no dia 07/06/1999, R$ 13.182,68 (aparentemente referente aos 40% de multa, no caso de demissao sem justa causa), totalizando os tais R$ 31.467,62. A devoluçao ocorreu atraves da emissao de dois cheques meus, recebidos pela firma atraves de dois recibos distintos e assinados por eles, sem explicaçao alguma sobre a que se referem.
 
Uma outra coisa que eu esqueci de mencionar é que a firma, depois da minha 
demissao, aumentou a minha remuneraçao mensal (paga, eu imagino, atraves da emissao de RPA's, cujas copias eu nunca recebi e nem tao pouco eu assinei, de junho de 1999 até março de 2000), calculado sobre o meu salario fixo recebido como empregado em vigor em abril de 1999 de R$ 3.156,46 para R$ 3.781,20 em maio de 1999 e depois para R$ 4.381,20 aparentemente para 
compensar a perda dos meus direitos sociais e trabalhistas. Esta ultima 
remuneraçao ficou em vigor até junho de 2000, quando passou para R$ 4.784,20 (sempre bruto), e que ficou assim até setembro de 2007.
 
Agora, a firma acha que só tem que devolver o valor referente aos 40% do FGTS, corrigidos, o que daria hoje, segundo os cálculos deles, cerca de R$ 50.000,00.
 
Bem, eu, neste momento, não estou interessado em receber mais nada de volta, nem corrigido. Eu, hoje, quero saber quanto eu perdi, deixando de receber todos os meus direitos trabalhistas, durante os últimos nove anos. Fora, é obvio, a indenização merecida pelos dois anos trabalhados sem registro nenhum e pagos com dinheiro da "C-2".
 
Tenho muitos outros detalhes, mas está tudo guardado e/ou anotado.
 
O que você acha?
 
Abraços,
 
Rudo
 
PS: Hilma, eu ainda não resolvi nada, definitivamente, a respeito deste assunto, pois estou guardando um posicionamento oficial deles, mas não quero ser pego de calças curtas, quando a hora chegar...
 
 
----- Original Message ----- 

Sent: Thursday, February 07, 2008 11:51 AM
Subject: Rudo Andre Van Leuven
 
 
Adelso,
 
Qual é mesmo o novo e-mail da Hilma? Preciso me comunicar urgente com ela.
 
Estou para entrar com uma ação trabalhista contra a T. Janer, porque 
provavelmente, dentro de poucos meses me dispensarão definitivamente, da 
minha atual condição de "autônomo" e precisarei de um(a) advogado(a) ai no 
Rio.
 
Em resumo aconteceu o seguinte:
 
- trabalhei, como funcionário, na T.Janer-Rio, de 03/10/1972 a 03/09/1989, 
normalmente(!?);
- trabalhei durante dois anos, na T.Janer-Recife, de 04/09/1989 a 31/08/1991, na condição de "por fora", i.e. sem nenhum tipo de registro, dentro ou fora da carteira de trabalho, recebendo apenas depósitos mensais da T.Janer do Rio (podendo ser comprovados por mim), na minha conta corrente 
no Bradesco-Rio, sem assinar qualquer tipo de recibo;
- trabalhei, como funcionário, na T.Janer-Rio mas morando em Recife, de 
01/09/1991 a 26/04/1999, normalmente(!?).
 
Nesta ultima data, portanto em abril de 1999, a firma me obrigou (como obrigou todos os funcionários que ganhavam mais de que R$ 2.000,00 na carteira, na época) a aceitar um acordo no qual eu seria demitido oficialmente, para ser re-contratado como autônomo. Na realidade, queriam que eu abrisse uma firma, o que recusei, pois não queriam que eu passasse a receber através de RPA's, cientes que eles estavam que isto, numa ação posterior minha na justiça me daria ganha de causa. Como me recusei determinadamente a abrir esta firma, que me transformaria em "Representante" da firma, passei a assinar, mesmo a contragosto deles, recibos de autônomo, de lá para cá e até hoje. A intenção da firma era, evidentemente, se livrar de todos os meus direitos trabalhistas, como FGTS, décimo-terceiro, ferias, etc...e de fato, nunca mais os recebi e nem vi as suas cores. Em compensação, o meu "salário", praticamente congelou, de lá para cá (quase dez anos). Foi um ótimo negocio para T.Janer. O inventor desta nova modalidade de trabalho é um tal Sr. Salvador, que era gerente da filial de São Paulo e em troca deste oferecimento generoso dos direitos dos outros, foi promovido, no mesmo ano de 1999, a Diretor da T.Janer, com aplausos.
 
Na ocasião, a firma me deu um cheque, no valor de cerca de R$ 30.000,00, a titulo de indenização, que eu tive que devolver na mesma hora, para poder ser re-contratado na condição de autônomo. Em outras palavras, ou eu devolvia o cheque e voltava como autônomo, ou então, era demitido de vez. Chantagiado e sem outra fonte de renda, já tendo trabalhado na firma por cerca de 27 anos e já tendo passado a idade de 50 anos, o que dificultaria em muito, achar um outro emprego, aceitei devolver o cheque.
 
Embora eu já estou trabalhando há mais de 35 anos na CTJ, como perdi dois anos de contribuição no INSS, quando recebia "por fora" em Recife, agora, nesta data, falta um ano e oito meses para ter direito a minha aposentaria integral.
 
A firma, neste momento, está propensa em encerrar a nossa relação e quer me devolver, apenas os tais "R$ 30.000,00", corrigidas para R$ 50.000,00. É evidente, que não vou aceitar isto e estou pensando numa ação correta, justa e indenizadora, que é de receber tudo (FGTS, ferias, 13°, etc...) acumulado, com multa, juros e correção, alem de uma indenização pelos dois anos trabalhados por fora, quando eu não possuía tinha nenhum tipo de comprovante de renda.
 
Não sei não, eh, mas isto tudo pode ficar, no mínimo, dez vezes mais caro, do que eles pensam que vai ficar. Mesmo que eles pensam em corrigir um pouco mais os tais R$ 30.000,00 que alias, nesta altura, já não me interressam mais. Certo?
 
Hoje, eu ganho R$ 5.000,00, bruto (desde outubro do ano passado, porque antes, eu ganhava R$ 4.784,00 desde o ano de 2000), o que representa menos de R$ 4.000,00 por mês, liquido, descontando INNS e o Imposto de Renda.
 
Ainda há outras questões em jogo, mas isto eu conto depois.
 
Demais detalhes e comprovantes, eu mando, se ela, a Dra. Hilma, negociar um bom precinho, especial, para mim.
 
Favor comentar.
 
Abraços,
 
Rudo

04:06 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

10-10-17

5 dingen waar obers een hekel aan hebben die we allemaal doen op restaurant

Niets zo leuk als een zondagavond afsluiten met een gezellig etentje buitenshuis. Maar waar jij ongetwijfeld de tijd van je leven beleeft, zitten obers vaak met de handen in het haar door het gedrag van de restaurantgangers. "Vooral hulpvaardige gasten zijn de ergste nachtmerrie van een ober," verklapt restauranteigenaresse Suzanne Perry aan TIME.

1. Je neemt iets van het dienblad

Je ziet een ober voorzichtig rond jullie tafeltje draaien terwijl er een gevaarlijk vol uitzien dienblad op zijn handpalm balanceert. Dus besluit je hem een handje te helpen en alvast de glazen van je tafelgenoten te nemen. Geen goed idee. Vanuit jouw oogpunt lijkt het alsof je de ober helpt door het dienblad minder zwaar te maken. Zo zorg je er echter ook voor dat het evenwicht verstoord wordt, en voor je het weet krijg je een heuse wijndouche over je heen. Niet doen dus.

2. Je ruimt het servies zelf al op

Jullie hebben gedaan met eten, en het duurt nog even voor de ober langskomt. Waarom hem niet een handje helpen en zelf het servies en bestek al op elkaar stapelen? Goed bedoeld, maar liever niet, verklapt Perry. "Borden en bestek worden vaak op een heel specifieke manier gestapeld, zodat het goed in evenwicht is. Laat het dus vooral aan de professionals over."

3. Je stopt je servet in je glas

Oeps, de borden zijn al weg maar je servet ligt nog op tafel. Wat doe je dan?? Je stopt het snel in je glas. Op die manier heeft de ober minder werk, want dan is de tafel helemaal proper, toch? Klopt, maar nu zadel je iemand met het niet zo leuke taakje op om die vochtige servetpropjes uit de glazen te gaan peuteren. Laat ze dus toch maar gewoon op tafel liggen. 

4. Aan een vuile tafel gaan zitten

Het lijkt logisch: de enige vrije plek is een tafel die nog niet is opgeruimd. Dus ga je alvast zitten, en wacht je tot het personeel komt opruimen. In het vervolg doe je dat beter niet, en blijf je gewoon even rechtstaan tot de tafel is opgeruimd. Door te gaan zitten, verplicht je de ober om alles te laten vallen waar hij of zij mee bezig is en meteen te komen opruimen, nieuwe gasten aan een vuile tafel is immers geen goede klantenservice. En daarbij moeten ze over je heen gaan hangen om de tafel te kunnen schoonvegen. En zeg nu eerlijk: dat is voor iedereen een beetje genant.

5. Zelf je tafel kiezen

Als er een bordje staat dat aangeeft dat je best even wacht voor je gaat zitten, doe dat dan ook. Vaak werken deze restaurants met schema's, gebaseerd op het aantal tafels dat door iedere ober bediend wordt. Als je zelf lukraak een tafeltje gaat kiezen, stuur je het systeem in de war waardoor de ene ober plots veel meer werk heeft dan de andere.

16:26 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

08-10-17

...nog tot ik de tafels ken...

 

Nog tot ik de tafels ken en dan ben ik klaar met school. 
Dan is het gedaan en stop ik ermee.

Dat is een uitspraak van een van mijn kleinzonen.
Met de tafels bedoelt hij 'de tafels van vermenigvuldiging' die hij in
zijn klasje nu dagelijks opdreunt en inoefent.
Simpel gezegd:
Mijn kleinzoon gaat niet graag naar school en als de tafels van
vermenigvuldiging die hij nuttig en noodzakelijk vindt
geen geheimen meer voor hem hebben, is het wat hem betreft gedaan
met naar school gaan, hij is ervan overtuigd dat hij dan genoeg
weet en kent om zonder al te veel problemen het leven aan te kunnen.
Het is niet aan hem te zien en die hem niet kent zou het nooit
vermoeden dat hij niet graag naar school gaat, hij staat niet elke
morgen te jammeren of te treuzelen vooraleer hij vertrekt, neen,
enkel de mensen die alert zijn op de kleine signalen weten dat
hij een hekel heeft aan zijn schooltijd.

Hij deelt het van geen vreemden, denk ik, ook zijn papa,
mijn oudste zoon ging niet graag naar school en ik zou liegen
als ik zou beweren dat ikzelf graag ging.

Het is met zeer gemengde gevoelens dat ik terugkijk op mijn eigen
schooltijd!
Ik ging vanaf dag één niet graag naar school, laat dat tenminste
duidelijk zijn, ik voelde me vanaf de allereerste dag in de kleuterklas
een vreemde eend in de bijt, het was alsof ik er niet hoorde,
er niet bij hoorde, ik voelde me buitengewoon dwaas bij al die andere
wildvreemde kinderen die vanaf de eerste schooldag joelden en rond
renden op de speelplaats alsof ze er hoorden en nooit iets anders
hadden gedaan, die in de klas verwoede pogingen deden om de
aandacht van de zuster, de non, te trekken die keer op keer haar
nieuwe kleine druktemakers tot kalmte maande.
Ik wilde niet rond rennen op dat grote ommuurde plein dat ze
'de speelplaats' noemden en waar twee zielige boompjes met een erg
schriele kruin een vermoeide indruk wekten, het krioelde er van de
kinderen die tierden en gilden en die ik niet kende.
Ik wilde niet rondrennen op een plein dat door een grote, dikke,
witte streep op de grond in tweeën was verdeeld,
de ene helft was voor de meisjes, de andere voor de jongens,
van zodra je één stapje over de streep van je eigen kamp zette
werd je aan de kant gezet om de rest van de speeltijd
na te denken over je ondeugd.
Vanaf de allereerste dag van mijn schooltijd werden de beide seksen
absoluut gescheiden.
Ook in het klasje, de jongentjes zaten aan de kant
van de deur, de meisjes aan de kant van het raam zodat ik gelukkig
naar hartenlust naar buiten kon kijken en een eind wegdromen,
werd die regel streng toegepast.

Elke dag wanneer de zuster s' morgens het klasje binnenkwam,
zongen een dertigtal kinderen in koor, omdat ze het graag deden en
het nu eenmaal verplicht was, 'goedemorgen zuster Maria Michaëla',
op een soort tijdloze toon tussen eerbied en spot in, weet ik nu,
ze zongen het zo perfect dat ik het griezelig klinken vond.
Omdat ik het riedeltje belachelijk vond, zong ik nooit mee.

Vanaf dag één miste ik mijn mama, mijn papa, ik miste mijn broertjes.
Ik miste mijn eigen vertrouwde plekje, de grote tuin, de poes...
Ik was veel liever bij mijn mama gebleven,
ik had thuis altijd van alles te doen.
Waarom mocht ik niet thuis blijven?
Waarom moest ik naar school?
Wat moest ik doen op school?
Wat verwachtten ze van mij?
Dat heb ik nooit goed geweten.

Je moet naar school gaan om te leren, zei mijn moeder,
anders word je nooit slim en voor het eerst begreep ik haar niet.
Ik kon toch al bijna lezen en ook eenvoudige sommen maken
kon ik als de beste.
Ging ik soms niet alleen boodschappen doen naar de bakker,
naar de slager, naar de kruidenier verderop in de straat?
Dat kon ik allemaal al.
Werd je soms slim van matjes weven, vroeg ik haar?
Werd je slim als je papier in kleine snippers scheurde?
Dat moest op die school.
En werd je soms slim als je een beetje later verplicht werd om de snippers
die je zonet gescheurd had op een blad papier moest plakken,
een groot vel papier dat je dan weer niet mocht verscheuren?
Werd je slim als je met dertig kinderen verzameld rond een zandtafel
stond, waar popjes in stonden of zaten aan een tafeltje met stoeltjes
en een spiegel, dat is water, zei de zuster, dat is een plas,
of een meer of de zee, maar dat was natuurlijk niet waar, je moest
wel blind zijn om niet te zien dat het gewoon een stuk spiegel was.
En je mocht nergens aankomen, je moest kijken met je handen
op de rug, je moest stil zijn en zwijgen of zingen zonder dat je zin
had om te zingen, op commando dus en collectief...

Neen, ik ging niet graag naar de kleuterschool en ook niet naar
de lagere school maar er was toch een opmerkelijk verschil,
op de lagere school leerde ik uiteindelijk toch iets en
daarin was ik dan de beste van mijn klas.

Op twaalfjarige leeftijd ging ik naar het eerste middelbaar in een
andere en spiksplinternieuwe school maar nog steeds dik tegen mijn zin.
Ik leerde graag en gemakkelijk en daarmee is alles gezegd.
Ik ging niet graag en mijn aversie voor school duurde en bleef duren
tot ik begon aan het voorlaatste jaar van de humaniora...

wordt vervolgd...

 

11:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

06-10-17

Voltijdse werknemer verdient gemiddeld 3.445 euro bruto per maand

Belga

 1©ANP

Een werknemer met een voltijdse baan verdiende in 2015 gemiddeld 3.445 euro bruto per maand, ongeveer 1 procent meer dan in 2014. Dat blijkt uit cijfers van de federale overheidsdienst Economie. De loonkloof tussen mannen en vrouwen bleef onveranderd.

Uit de jaarlijkse lonendoorlichting van de FOD Economie blijkt dat de meeste cijfers licht hoger liggen dan een jaar geleden. Zo verdient de helft van de werknemers meer dan 3.095 euro (een jaar geleden was dat 2.976 euro), 10 procent verdient zelfs minstens 5.308 euro per maand.

Wat niet veranderde, is de loonkloof. Die bedraagt 6 procent als je alleen naar de voltijds tewerkgestelde vrouwen en mannen kijkt. Als je alle werknemers in beschouwing neemt, dan ligt het bruto maandloon van vrouwen gemiddeld een vijfde lager dan dat van mannen. Dat komt omdat vrouwen vaker deeltijds werken. 

Horeca

Volgens de cijfers van de FOD Economie liggen de lonen het hoogst in de petrochemie. Het loonzakje is er ruim de helft groter dan het gemiddelde. De laagste lonen worden daarentegen in de horeca betaald.

Kelners en barmannen staan dan ook weinig verrassend helemaal achteraan de rij wanneer de lonen worden uitbetaald. Met een gemiddeld bruto maandloon van 2.176 euro verdienen ze nog minder dan kappers en schoonheidsspecialisten (2.186 euro), en huishoudelijke hulpen en schoonmakers (2.221 euro).

Directeurs van grote ondernemingen verdienen al even weinig verrassend het meest: gemiddeld 9.285 euro. Hun maandloon ligt 170 procent boven het nationaal gemiddelde. De top tien van best betaalde beroepen wordt vervolledigd door managers, kaderleden en specialisten in exacte wetenschappen.

Pendelen naar Brussel loont vanuit financieel oogpunt, zo blijkt nog, aangezien werkgevers er een gemiddeld loon van 3.972 euro uitbetalen. In het arrondissement Dinant verdienen de werknemers het minst.

Studeren ten slotte heeft een positieve invloed op het loon. Houders van een master-diploma bijvoorbeeld verdienen de helft meer dan de gemiddelde werknemer.

10:56 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

04-10-17

"Ik doe dit voor mijn kinderen anders was ik al lang weg bij mijn vrouw"

Philip (48)

De eerste aanblik van Philip (48): brave huisvader. Maar de ondernemer balanceert graag op de rand. Dit gesprek vindt plaats aan zijn bureau, aan de start van de werkdag. Klanten lopen in en uit. "Spannend, hé. Je zou het ook eens moeten proberen." Sugardaten, wil hij zeggen, ook al vindt hij dat een vreselijk woord.
Celien Moors 

"Ik ben nu 18 jaar getrouwd. Tot vijf jaar geleden was ik nooit met een andere vrouw geweest. Mijn werk kwam altijd op de eerste plaats. Via via leerde ik een vrouw kennen die uit de prostitutie kwam. Ze had 2.500 euro nodig om te studeren in Afrika. Met haar sloot ik een zakelijke overeenkomst: in ruil voor seks zou ik haar betalen tot ze het geld bij elkaar had. Natuurlijk was dat escort, maar wel de beste afspraak: duidelijk, zonder miserie, frustraties of ruzie. Toen ze haar geld verdiend had, zette ze er een punt achter. Ik wilde snel iemand anders. Iemand professioneel, dus schreef ik me in op sugardatingsites."

"Mijn tweede sugarbaby kwam uit de escortwereld en was volledig verknipt. Ze kwam in mijn bedrijf werken, en ik betaalde de huur van haar appartement. Op een dag heeft ze haar vriend leren kennen en is ze naar het buitenland vertrokken. Mijn volgende zoektocht bleek hopeloos. Het is niet gemakkelijk om een serieuze sugardaddy of -baby te vinden. Het moét geen studente zijn, maar dat is gewoon gemakkelijk. Met een getrouwde vrouw ben je niets. De enige vereisten zijn dat ze er goed uitzien en slim zijn en dat je als koppel naar buiten kan komen. Een bimbo met nepborsten en hoge hakken: nee bedankt."

Gewoon een hobby

"Al drie jaar ben ik nu met Anke, een studente van 23. Ik heb haar leren kennen via een sugardatingsite, Seeking Arrangement. Daar had ze zich in een impuls ingeschreven nadat haar vriendje haar bedrogen had. Een heel serieuze, toffe griet. Ontzettend knap, ook. Ze had het geld niet echt nodig, maar zocht wat spanning. Na twee dates maakten we een eerste overeenkomst op papier, voor 1.000 euro per maand. Zonder seks, wat voor mij geen probleem was. Na een paar maanden zag ze die afspraak niet meer zitten. Nu zien we elkaar soms drie keer per week, soms twee weken niet. Ik geef haar niet zomaar geld, maar ze weet dat ze krijgt wat ze nodig heeft. Ze heeft een bankkaart van één van mijn rekeningen en een tankkaart van de firma. We reizen samen, ik koop haar handtassen, juwelen of andere cadeaus. Binnenkort vertrekt ze op een verre reis voor een half jaar, waarvoor ik haar visum betaalde. Ook daar mag ze mijn bankkaart gebruiken, maar haar reis betalen doe ik zeker niet. Sugardaddy zijn moet je willen, maar vooral financieel aankunnen. Voor 1.000 euro per maand kan je geen sugarbaby onderhouden. Ga dan naar de hoeren, of zoek een vriendin. Per maand verdien ik zowat 15.000 euro. Daarvan gaat toch een 4.000 euro naar Anke. En als we in het buitenland gaan shoppen, spendeer ik wel eens 2.000 euro extra." 

"Ik zat midden in een midlifecrisis toen ik eraan begon, nu is het een hobby zoals een andere. Net zoals ik graag naar het voetbal ga of ga winkelen. Met mijn vorige sugarbaby kon ik op reis gewoon Monopoly spelen. Dat is gezellig. Met Anke kom ik zo goed overeen omdat we dezelfde interesses hebben. Ze heeft wat ik wil, en ik heb wat zij wil: geld en aandacht, en door mij komt ze op plaatsen waar ze anders nooit komt. Met de kleren die ik voor haar koop, kan ze meedoen met haar rijke vriendinnen. Macht is niet mijn drijfveer: voor mij is het om haar gezelschap te doen. Ik ben graag bij haar. Ze weet alles over mij. Ik vind het plezant als ik mooie kleren voor haar kan kopen, en ze zich 's avonds optut wanneer we samen op restaurant gaan. Dan draaien álle hoofden om en ben ik wel wat fier. En de vrouwen zijn allemaal boos op hun man omdat ze naar Anke kijken."

"Natuurlijk is dat voor Anke niet altijd even gemakkelijk: zij weet ook dat die mensen denken dat ze bij mij is voor het geld. Niemand van haar vriendinnen weet het: ze is als de dood dat iemand er ooit achter komt. Het cliché wil ook dat dit een schande is, hé: met een oudere man zijn, en daar betaald voor krijgen."

Twee keer seks in 3 jaar

"2,5 jaar lang hebben Anke en ik geen seks gehad. Mocht dat de eerste dag gebeurd zijn, zou ik het niet erg gevonden hebben, maar ik heb het nooit gevraagd. Soms was dat moeilijk, want we sliepen wel samen, maar Anke heeft nooit iets moeten doen dat ze niet wilde. Zelfs al gaf ik haar 10.000 euro om mij te bevredigen: ze zou dat nooit doen."

"De eerste keer seks kwam er na een avond op restaurant, toen ik haar een ketting cadeau deed. Het was zo fijn, dat ze seks met me wilde. Zou ze dat in ruil doen omdat ik zoveel voor haar doe, hadden we het al veel langer gedaan. Op al die tijd hebben we nu twee keer seks gehad: dan ben je geen hoer."

"Met prostitutie is er een groot verschil. Dan geef je bijvoorbeeld 1.000 euro voor twee keer seks per maand. Ik geloof niet in zulke relaties. Veel mannen zijn daarnaar op zoek, redeneren dat 500 euro voor een sugarbaby goedkoper is dan drie keer per maand een escort bezoeken. Seks is overal te vinden, zelfs met vrouwen in mijn omgeving, maar dat interesseert me niet. Waarom zou je iemand met wie je geen band hebt, betalen om haar benen open te doen? Daarom stoort die nieuwe site (waarop Philip wel meteen een account aanmaakte, red.) me zo: ze is belachelijk, niet overzichtelijk, en 99 procent van de mannen is er op zoek naar seks, en de vrouwen naar geld. Als de eerste vraag 'Wat is uw budget?' is, knap ik af. De beste sugarbaby's zijn zij die het geld niet echt nodig hebben. Je moet iemand hebben die van goede afkomst is, maar niet van héél goede afkomst. Die het ook doet voor de spanning. Er zullen nog wel mensen zijn zoals ik, die een sugarrelatie willen zoals in Amerika, waar seks niet op de eerste plaats komt. Ik snap de commotie van deze week niet. Voor Anke is het gemakkelijker dan op café pinten tappen."

Pfff, Monopoly

"In dit dubbelleven groei je in je rol. Mijn vrouw denkt dat ik voor mijn job naar het buitenland ga. Ze weet dat ik veel werk heb en onder stress sta. Gelukkig getrouwd? Wat is gelukkig getrouwd? Ik heb met haar nooit problemen gehad. Maar ik ben heel voorzichtig. Van Ankes briefjes trek ik een foto, waarna ik ze stukscheur. Ik heb een geheim e-mailadres, Anke staat onder een andere naam in mijn gsm. Dat is niet vermoeiend, maar wordt een gewoonte. Gelukkig zijn we op restaurant nog nooit iemand tegengekomen die we kennen. En als dit ooit uitkomt: het zij zo."

"Ten opzichte van mijn kinderen voel ik me zeker niet schuldig. Ik doe dit net om de spanning in mijn leven te houden, zodat ik niet bij mijn vrouw weg moet. De laatste tijd geraak ik mijn vrouw beu. Alles wat ik voorstel is 'pfff'. Seks zou ze elke dag willen, maar ik moet er niet aan denken haar te vragen om Monopoly te spelen. 'Pfff'. Ik wil niet dat mijn kinderen nu al in een echtscheidingsdiscussie terechtkomen en dat hoop ik nog een paar jaar vol te houden. In feite doé ik het voor mijn kinderen. En om het leven dat ik nu leid te kunnen volhouden."

"Ik ben geen verliefde zot van 20 die haar per se wil houden: is Anke tien minuten te laat - en daar kan ze wat van -, dan trap ik het af. Daar kan ze kwaad om zijn, maar dan komt ze later met een lief kaartje of briefje terug. Soms zeg ik wel dat ik haar graag zie, maar echte gevoelens heb ik niet. Ik denk niet dat ik op mijn vijftigste nog verliefd kan worden, maar ik ervaar wel dingen die er kort bij liggen."

"Natuurlijk ga ik Anke missen als ze een half jaar weg is. Ze zegt dat ik iemand anders mag nemen, maar zolang ik met haar ben, ga ik niemand zoeken. Wellicht is de kans groot dat ik weg ben bij mijn vrouw als ze terugkomt van haar reis. Ik ben geen vragende partij voor een relatie met Anke, maar het zou wel gemakkelijk zijn. Dan hoeven we niet meer stiekem te doen. Maar als het gedaan is met Anke, denk ik dat ik er volledig mee kap. Ik ga nooit nog een mooier of liever meisje vinden. Nooit meer iemand met wie ik zo goed overeenkom."

10:56 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

 
Aangepast zoeken