12-09-17

"Een vrouw op drie overweegt relatiebreuk bij seks zonder orgasme"

Bron: Belga

 1Goedele Liekens ©ANP

Veel Belgische mannen denken dat vaginale penetratie absoluut de juiste manier is om een vrouw een orgasme te bezorgen. Dat terwijl een grote groep vrouwen zelden of nooit klaarkomt bij het vrijen en dat een gebrek eraan een aanleiding lijkt om de partner te verlaten. Dat blijkt uit een onderzoek van seksuologe Goedele Liekens en een bekend condoommerk bij zo'n 1.500 Belgen en evenveel Nederlanders.

Uit de bevraging bleek dat Belgische mannelijke respondenten ongeveer dubbel zo vaak klaarkomen als vrouwen. Van de vrouwen bereikte de helft zelden of nooit een climax bij zowat elke vrijpartij.

Volgens de initiatiefnemers is er een 'gigantische orgasmekloof' waarbij vrouwen aangeven onvoldoende stimulatie te krijgen. "Niet verwonderlijk, want de helft van de Belgische mannen meent dat penetratie voldoende is voor een hoogtepunt", klinkt het. 

Focussen

De vrouwen geven evenwel het tegendeel aan. Zes op de tien respondenten zegt manuele of orale stimulatie van de clitoris nodig te hebben. "Mannen geven vrouwen dus niet wat ze nodig hebben. En vrouwen nemen of vragen hem blijkbaar ook niet wat ze nodig hebben", zegt Goedele Liekens.

Volgens het onderzoek zouden heel wat vrouwen zich ook moeilijk kunnen focussen. "Krijg je niet de juiste stimulatie of weet je dat het maar van korte duur is, dan neem je misschien niet eens de moeite om je te focussen", aldus Liekens nog. Ze wijst erop dat ook fysieke opwinding van de clitoris belangrijk is, bijvoorbeeld via stimulatie of een specifieke gel.

Sex-ed voor mannen

Mannen stellen hun denkbeelden maar beter bij, lijkt het ook. Bijna de helft van hen denkt dat vrouwen een orgasme niet belangrijk vinden voor de seks, al wijzen evenveel vrouwen op het tegendeel. "Bijna een op drie vrouwen overweegt zelfs de partner te verlaten bij een gebrek aan orgasmes", klinkt het.

Mannen kunnen volgens de seksuologe duidelijk nog wat 'sex-ed', gebruiken, al pleit de seksuologe ervoor dat ook vrouwen open zijn. "Communicatie en speelse openheid zijn de sleutel tot succes", klinkt het.

Een positieve evolutie vindt Liekens wel dat de grootste ontevredenheid zich vooral bij jongere vrouwen situeert. "Zit iemand langer in een relatie, dan neemt de ontevredenheid af. Niet onlogisch, want je leert je partner en ook jezelf beter kennen. Blijkbaar leren we toch wat bij (lacht)."

22:50 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

11-09-17

Onvoorbereid naar België gekomen en op de tippen van haar tenen weer vertrokken

Koningin Paola wordt maandag 80. U zal daar niet veel van merken. Want het lijkt er een beetje op dat ze sinds het pensioen van haar man ons land op de tippen van haar tenen verlaten heeft. Om een stuk van haar jeugd terug te vinden. Portret van de laatst levende dochter van Principe Fulco en Contessa Luisa.

Erwin Verhoeven 
©AP
©Credit ©Rue des Archives/ AGIP

Rome, zondagmiddag 27 augustus. In de schaduw van een familiekapel op de monumentale begraafplaats Campo Verano staat een klein gezelschap rond een sobere houten kist. Eén vrouw zit neer. Spierwit haar. Donkere zonnebril. Lang rechtstaan is nog moeilijk na al wat haar dit jaar overkwam. Twee valpartijen. Breuken van halswervel en heup. Naast haar een man, keurig in het pak, die op de hem zo eigen manier het hoofd wat schuin houdt. Ze luisteren naar de grafrede van aartsbisschop Vincenzo Paglia. Wie goed kijkt, herkent Paola Ruffo di Calabria en haar echtgenoot, Albert van België. Wanneer Paglia klaar is, wordt het stoffelijke overschot van Paola's jongste broer Antonello Ruffo di Calabria bijgezet in de grafkelder. Daar rusten al andere familieleden. Zoals vader Fulco Ruffo di Calabria - hertog van Guardia-Lombardije en graaf van Sinopoli - en moeder Luisa Gazzelli di Rossana. Met Antonello verdwijnt de laatste levende link met haar wat verstoorde, maar alles bij elkaar onbezorgde jeugd. Wat gaat er op dat moment door Paola heen?

Paola is een nakomertje. Haar moeder, Contessa Luisa, heeft tussen 1920 en 1930 al zes kinderen op de wereld gezet. Drie jongens en drie meisjes. Vader Principe Fulco, afstammeling van een zeer oud adellijk geslacht, is een nationale held in het Italië van het interbellum. Terecht. Wanneer Rome in 1915 aan de zijde van de geallieerden ten oorlog is getrokken, heeft hij als vrijwilliger dienst genomen bij de nog redelijk embryonale luchtmacht. In zijn met een zwart doodshoofd gesierde SPAD VII-tweedekker is hij de jaren nadien een verschrikking voor de vijand. Fulco beëindigt de oorlog met 20 bevestigde en 7 onbevestigde overwinningen in luchtduels. Zijn borst is te smal om alle eretekens op te spelden. In april 1934 - de fascistische leider Benito Mussolini is dan al meer dan elf jaar aan de macht in Rome - wordt hij senator.

Drieënhalf jaar later, op 11 september 1937, wordt Paola geboren. De 'jongste' wordt door de oudere broers en zussen verwend. Haar vader ziet ze vrijwel nooit. Het gezin woont in Rome en op 'den buiten', in Forte dei Marmi. Fulco heeft in 1926 meer dan 500 hectare landerijen verworven, even ten zuiden van Rome. Het is op een stuk van die grond dat de pas overleden Antonello Ruffo di Calabria een groot ornitologisch park heeft uitgebouwd.

Verdeeldheid en drama

©LIVERANI

De Tweede Wereldoorlog zorgt voor verdeeldheid en drama bij de Ruffo's. Onder Mussolini lanceert Italië zich aan de zijde van Hitler-Duitsland in allerlei expansionistische avonturen. Het matig uitgeruste en slecht getrainde leger van Il Duce is daar niet klaar voor. Vader Fulco is dit keer te oud om te vliegen en blijft in de Senaat. Hij is er gepromoveerd tot quaestor. Die Senaat - zo blijkt uit recent historisch werk - werkt al die jaren samen met de fascisten van Mussolini. Paola's oudere broer Augusto daarentegen vecht aan de kant van de geallieerden. Hij sneuvelt in 1943 op zee, voor Pescara. Amper 18 jaar oud. Een oudere zus, Giovanella (14), is twee jaar voordien al gestorven aan een voedselvergiftiging.

De kleine Paola zelf brengt het eind van de oorlog samen met haar moeder door in het Istituto Villa Pacis aan de Via Camilluccia, een augustinessenklooster. Ondergedoken. Het is de tijd dat Mussolini wordt afgezet, de Duitsers Rome bezetten en de terreur in Italië een hoogtepunt bereikt. Vader blijft op post. Tot 12 juli 1944. Rome is dan al meer dan een maand bevrijd. Op 27 augustus 1945 wordt Fulco door de aanklager voor het Hoog Gerechtshof voor Sancties tegen het Fascisme gebracht. Met de vraag hem af te zetten als senator. Het Hof ziet geen reden en gaat daar niet op in. Fulco overlijdt nog geen jaar later, op 23 augustus 1946. Hij heeft pas zijn 62ste verjaardag gevierd.

Paola is nog geen negen als ze op Campo Verano staat om haar vader te begraven. Her en der in Italië zijn al straten naar hem genoemd. Tot op vandaag geniet de jachtpiloot in zijn land een heldenstatus. Over de impact

van die afwezige en vroeg gestorven vader heeft Paola nooit veel gelost. Misschien was ze te jong om alles te vatten. Met het ouder worden, heeft ze zich wel meer verdiept in zijn leven, zei ze een paar jaar geleden, toen het Museo Barracca in Lugo een tentoonstelling aan Fulco wijdde. Zichtbaar ontroerd keek ze naar zijn eerste vliegdocumenten.

Receptiecircuit

Haar tienerjaren brengt de latere koningin grotendeels in Rome door, in het familiepalazzo aan de de Via Jacopo Peri, vlak bij de Villa Borghese. Het is een redelijk onbezorgde tijd. School lijkt niet echt een prioriteit. Paola zit liever in de cinema of in de trattoria's. De resultaten op de meeste vakken zijn matig tot zeer matig. Behalve voor zingen, gym en geschiedenis. Ze verslijt vier scholen. Moeder Luisa laat begaan. Zolang haar jongste dochter meegaat als vrijwilligster met de Lourdesbedevaarten van de Orde van Malta en met de dames van Vincentius a Paulo voedselpakketten uitdeelt, is het al goed. Een speciaal karakter, Contessa Luisa. Hoewel ze afstamt van een rijke en voorname familie uit Piëmont - één van de voorvaderen was Lafayette - leidt ze een vrij sober en afgezonderd bestaan, ver weg van de Romeinse adel. "De salons waren niks voor haar", getuigde haar kleinzoon Fulco vorig jaar bij de publicatie van zijn autobiografie. "Grootmoeder was een vrouw die in het échte leven stond."

Wanneer haar dochter op haar achttiende zegt dat ze liever op reis gaat dan naar het voorziene debutantenbal, vindt Luisa dat best oké. Maar uiteindelijk belandt de bloedmooie Paola toch in het bal- en receptiecircuit. Zo is ze ook te gast op eentje in de Belgische ambassade. Acht maanden later - 2 juli 1959 - is ze getrouwd. Begin van een sprookje, zo lijkt het. Het onthaal in België is bijzonder enthousiast. De Vlaamse crooner Bob Benny - net terug met een zesde plaats van het Songfestival - rijmt een zomerhit aan elkaar:

"Het was in Rome dat dit sprookje begon.

Jij bent gekomen, je zag en overwon.

Paola, eerst heb je de prins betoverd.

En daarna ons hart veroverd."

Noch de betovering, noch de verovering duurt lang.

Om met dat laatste te beginnen. Eerste valse noot is dat Alberts vader Leopold III - zoals zijn hele leven buiten de politiek om - probeert het huwelijk in het Vaticaan te laten doorgaan. De regering-Eyskens zet hem op zijn plaats. Paola is ook niet voorbereid op haar rol. "Maar ik heb een boek gekocht over België", zegt ze met haar charmantste glimlach. Later zal ze toegeven dat ze van ons land enkel 'Kuifje' kende. Bovendien zit de Italiaanse boulevardpers de prinses op de hielen. In Rome hebben ze sinds 1946 geen koningshuis meer en Paola moet dat gat nu vullen. Of het waar is, wat ze schrijven, is niet altijd te achterhalen. Maar de Belgische bladen pikken sommige nieuwtjes op. 

Kortgerokt in Vaticaanstad

Dat ze de centen van de intekening ter gelegenheid van haar huwelijk op eigen rekening heeft gezet in plaats van te schenken aan een goed doel, bijvoorbeeld. Dat ze haar nieuwe thuis - het Belvédère - "vervelend en vol valse marmer en goedkope plaaster" vindt. Een doorgestuurd kindermeisje wordt een halve staatszaak. In Charleroi weigert ze een boeket: "Ik kan daar toch niks mee doen." Als het bal waar ze danst, wordt stopgezet omdat in Dallas JFK is doodgeschoten, zegt ze: "Spijtig. Voor die ene keer dat ik mij amuseerde."

Amuseren doet ze zich inderdaad steeds minder. Er zijn kort na elkaar drie kinderen geboren. Na de komst van Laurent (1963) trekt Paola nog wel een paar keer met haar man mee op handelsmissie. Maar de klad zit al snel in haar huwelijk en bij Boudewijn en Fabiola moet ze op niet veel steun rekenen. Het beetje sympathie dat er misschien ooit geweest is, ebt helemaal weg als ze zich kortgerokt aanbiedt in Vaticaanstad.

De rest van die geschiedenis is ondertussen al vaak en zeer uitgebreid uit de doeken gedaan. De Griekse reis van Albert in de zomer van 1966. Sybille de Selys Longchamps. Delphine. Het appartement in Ukkel. Het huis in Knokke. De muur tussen de twee vleugels op het Belvédère. De mislukte scheiding van 1976. Paola die ondertussen ook lustig haar gang gaat. Achttien jaar lang sleept dit aan. Tot in 1984.

Sybille de Selys Longchamps in juni 2013 in 'Le Soir': "Dan is Albert bij mij geweest en heeft hij me verteld dat hij zijn 25-jarig huwelijksjubileum ging vieren. (2 juli 1984, red.) Van de ene dag op de andere is onze telefoonlijn afgesneden. (Ze hadden een speciale rechtstreekse lijn, red.) Daar had hij niets over gezegd toen hij me was komen bezoeken. Ik denk dat hij die beslissing heeft moeten nemen. Het was misschien ook beter als hij zijn relatie opnieuw wilde opbouwen. Ik denk dat de godsdienst er ook voor iets tussen zat. Ze hebben hun zilveren jubileum ook religieus gevierd. In een klooster of zoiets."

Of het nu Filip of Astrid was die hen gesmeekt heeft om alles bij te leggen en de charismatische beweging of de broederkes van liefde die wonderen gedaan hebben, feit is dat er opnieuw een soort van vonk overslaat. Op een foto van november 1985 - genomen door een vriendin van hun dochter Astrid - is dat duidelijk te zien. Niet langer de gewrongen komedie voor de obligate kiekjes in de 'boekskes'. Een (h)echt koppel.

Maar Paola zit nadien wel met de gevolgen van de historie. Met de kinderen - zoals altijd en overal de grootste dupe van echtelijke moeilijkheden van hun ouders - is het om te beginnen nooit meer helemaal goed gekomen. Alleen Astrid onderhoudt nog een ietwat normale band met haar ouders. Laurent en zijn vader kunnen niet meer door dezelfde deur. Met Laken is de verhouding koel.

Sinds de breedpublieke onthulling van het bestaan van Delphine in 1999 door Mario Danneels, klinkt bovendien de roep om erkenning van die kant steeds luider. Albert is daar steeds doof voor gebleven. Onder druk van Paola denkt en zegt iedereen. In het voorjaar van 2013 steken Delphine en haar moeder enkele tandjes bij. De eerste wil haar vader via het gerecht dwingen tot een erkenning. De tweede begint te praten. In juni nog redelijk ingehouden in 'Le Soir'. De inkt van dat vraaggesprek is amper droog of Albert kondigt zijn troonsafstand aan. Precies op dat moment is journalist Erik Goens bij Sybille de Selys Longchamps voor een documentaire die in september van dat jaar uitgezonden wordt. Daarin is het echt alle remmen los.

Futiele besognes

"De drie kinderen - zeker de zonen - zijn zeer slecht behandeld. Ze werden aan hun lot overgelaten, zowel door Albert als door Paola. (...) Albert en Paola hadden afgesproken om de vakanties samen met de kinderen door te brengen. Maar voor Albert was dat een verschrikking. Dat zei hij ook in de brieven die hij mij schreef. 'De moeder en de kinderen samen, dat is de hel.' Omdat Paola verschrikkelijk omging met de kinderen. En hij wist niet hoe hij dat moest aanpakken. Zij is altijd een ontzettend moeilijke vrouw geweest. (...) Zij was een verwende Italiaanse, ze tierde en ze schreeuwde, als een echte furie."

De hele zaak werpt die herfst een achterwaartse slagschaduw over het tot dan toe algemeen als 'modern' en redelijk 'geslaagd' beschouwde koningschap. Er komt kritiek. Op de stugge houding van Albert. Die Paola nog altijd in de schoenen geschoven wordt. Komt daar nog bij dat de regering een dotatie bepaalt die fors lager ligt dan wat premier Di Rupo en de afgetreden vorst besproken hebben. Albert en Paola sturen voortaan hun kat naar officiële plechtigheden. Om niet voor de voeten te lopen van Filip, probeert men uit te leggen. Oud-premier Di Rupo klapt in 2016 op de RTBF uit de biecht en heeft het over een zekere "kilte" die viel na de centenkwestie. Of is het zelfs ronduit verbittering, zoals men hier en daar suggereert.

Wellicht gaat het om iets anders. Het lijkt er een beetje op dat Paola ons land op de tippen van haar tenen verlaten heeft. Fysiek - sinds het pensioen van haar man vertoeft ze nog meer in Rome, op de Middellandse Zee, in Sardinië en in Châteauneuf-Grasse - maar ook mentaal. Het is een wet zo oud als de mensheid. Hoe verder een vrouw of een man zich in jaren verwijdert van haar of zijn jeugd, hoe meer men opnieuw het meisje of de jongen van toen wordt. En hoe futieler de besognes lijken die tussen toen en nu opdoemden. Ik denk dat de zittende vrouw met het witte haar en de donkere zonnebril op dat Romeinse kerkhof daaraan dacht. De laatst levende dochter van Principe Fulco Ruffo di Calabria en Contessa Luisa Gazzelli di Rossana heeft daar op haar manier vrede mee. 'Omnia bene', luidt de wapenspreuk van de Ruffo's. 'Alles is goed.'

07:01 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

10-09-17

Poepen op dates, kunnen we het daar eens over hebben?

De vrouw uit Bristol heeft het probleem bespreekbaar gemaakt

Aaf Brandt Corstius 

Soms lees je een verhaal in het onzinrubriekje van nu.nl dat je nog dagen bijblijft, wat zeg ik, jaren, en dat was deze week natuurlijk het verhaal van de vrouw uit Bristol die na het eten bij haar date ging poepen en toen haar drol niet doorgespoeld kreeg en de drol oppakte en door het raam in de tuin wilde gooien maar hij viel in een spleet achter het raam en ze probeerde hem te pakken maar toen kwam ze klem te zitten in het raam en toen moest ze dat roepen naar haar date en toen moest hij de brandweer bellen en toen hebben ze haar bevrijd en toen hebben zij en haar date een crowdfundingsactie opgezet voor het kapotte raam en toen hebben ze in een dag 1200 pond opgehaald en dat was duizend pond meer dan hij nodig had voor een nieuw raam.

Je zou kunnen zeggen: ik vind het een beetje een en-toen-en-toenverhaal, Aaf, maar je zou ook kunnen zeggen: dit is het leven. Dit vind ik zo herkenbaar, dit had mij stap voor stap voor stap kunnen overkomen, behalve de crowdfundingsactie, want ik zou die 200 pond zelf wel lappen als ik bij het reiken naar mijn weggegooide drol iemands raam had beschadigd.

Het hele fenomeen poepen op dates. Kunnen we het daar eens over hebben? Ik heb namelijk het gevoel dat we een paar stappen overgeslagen hebben in het bevrijden van de beschaamde mens. Inmiddels moet je vrij bloedend van de ongesteldheid een marathon lopen (heeft iemand gedaan, is zelfs een term voor, free bleeding) en op tv vertellen hoe je een ondiepe vagina wilt laten aanleggen onder je penis (ook echt gebeurd, was woensdag bij Louis Theroux), maar niemand behandelt ooit op een Rondom Tien-achtige manier het beschamende probleem 'poepen op dates'.

Poepen en romantiek, die kwestie. Denk aan eerste weekendjes weg, samen, in een Parijse hotelkamer, waar de wc altijd te aanpalend is aan het sexy slaapvertrek. En dat je vroeg in de ochtend - 'Ik geloof dat ik gisteren iets bij de receptie heb laten liggen' - in de gang op zoek moet naar de algemene wc bij de ontbijtruimte om je ding te doen.

Dat taboe heeft die vrouw uit Bristol doorbroken met haar heftige verhaal, voor ons en voor zichzelf. Je hoeft op een date nooit meer je drol uit het raam te gooien, want zij heeft, door dit verhaal dat ongetwijfeld een legende zal worden, het probleem bespreekbaar gemaakt. 

Die vrouw en haar date zijn inmiddels op een tweede date gegaan. Ze zijn in sneltreinvaart op een niveau van vertrouwen gekomen dat je meestal pas na twaalf jaar huwelijk en drie kinderen bereikt.

Ik denk dat ze gaan trouwen. Ik weet het zeker.

03:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

07-09-17

wel lust...

 

Hij zit daar...
en hij wil zich concentreren op haar gezicht,
op haar rustige ogen, haar uitnodigende mond, op haar woorden...
maar zijn concentratie gaat verloren door de gewaarwording
van de zwelling in zijn broek, het is geen kleine zwelling die hij
kan negeren, de opstandeling is een reusachtige paal die zich
woest en nadrukkelijk opdringt.
Hij gaat even verzitten maar dat brengt geen verlichting,
zijn bloed bonkt en kolkt.
Hij wil zich niet gedragen als een onbehouwen puber,
hij is tenslotte een man van middelbare leeftijd met veel ervaring
maar in haar bijzijn voelt hij zich onhandig en onbeholpen.
Hij wil ook niet verliefd worden, tenslotte is hij getrouwd.
Verliefdheden zijn voor schooljongens of damesromans, meent hij,
toch niet voor een respectabele burger.
Geen amourette, dat wil hij niet.
Lust dan maar.
Lust zonder gevoelens.
Dat is een absolute voorwaarde.
En zijn vrouw mag het niet weten.
Nooit!
Zijn reputatie mag niet worden geschaad.
De hare toch ook niet?
Geen gevoelens, legt hij uit.
Het moet op zijn voorwaarden.
Alleen lust, wellust.
Wel lust, geen gedoe.
En geen gekus!

Moet ik een contract tekenen of zo, vraagt ze.
Haar vraag brengt hem even uit zijn evenwicht.
Lacht ze om hem of is ze ernstig?

Een seksuele verhouding zonder gevoelens, herhaalt hij.
Dat is het enige ...



11:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

06-09-17

Is België een goed land om in te werken? Dit zeggen de cijfers

Het antwoord is genuanceerd

Hermien Vanoost - Bron: vacature.com
 1Alleen in Italië, Denemarken en Griekenland blijken werknemers netto nog minder over te houden dan in België. ©FOD Financiën

In België staan we zowat de helft van ons loon af aan belastingen. Ook onze bijdragen aan de sociale zekerheid stijgen boven het Europese gemiddelde uit. Logischerwijze zou u dus verwachten dat we op tal van vlakken beter beschermd zijn dan de doorsnee Europeaan. Dat is soms het geval, maar ook lang niet altijd.

Waar is al mijn geld naartoe? Het is de vraag die iedereen zich wel eens stelt wanneer hij/zij zijn/haar loonfiche onder ogen krijgt. Terecht, want het verschil tussen bruto en netto is in ons land behoorlijk groot. Van de 3.400 euro die een werknemer ooit met de baas onderhandelde (= het gemiddelde brutoloon in België volgens de jongste Salarisenquête van vacature.com en KULeuven), verschijnt uiteindelijk 2.000 euro op de bankrekening. Dat dat weinig is, vinden ze bij DeloitteDie vergeleek in haar jongste loonstudie de nettolonen van werknemers in negentien Europese landen.Alleen in Italië, Denemarken en Griekenland blijken werknemers netto nog minder over te houden dan in België. De hoogste nettolonen vonden ze in Zwitserland; op ruime afstand volgen Tsjechië, Malta en Slovakije. 

Belasting van 50% niet uitzonderlijk in Europa

De belangrijkste oorzaak van die lange ranking voor België is het belastingsysteem. “In vergelijking met de andere Europese landen beland je hier heel snel in de hoogste belastingschijf. Al vanaf 38.080,01 euro per jaar”, verklaart Patrick Derthoo, Tax Partner bij Deloitte Belgium. Belastingen van 50 procent en meer, zoals in België, zijn in Europa op zich niet zo uitzonderlijk. Zowat de helft van de andere onderzochte landen past ze toe, met dat verschil dat ze dat meestal pas doen vanaf een hoger inkomen. In Zweden bijvoorbeeld betalen werknemers het hoogste belastingtarief vanaf een jaarinkomen van 65.947 euro. In België betaalt iemand die 2.700 euro per maand verdient ook al het hoogste belastingstarief.

Niet alleen met onze belastingtarieven, ook met onze bijdragen voor de sociale zekerheid zitten we bij de hoogste in Europa. Zo staan Belgische werknemers automatisch 13,07 procent van hun brutoloon af. Werkgevers leggen er gemiddeld nog eens 32 procent bij. “En in tegenstelling tot bijvoorbeeld Nederland en Duitsland is er in ons land geen plafond ingesteld”, zegt Derthoo. “Of je nu 30.000 of 200.000 euro per jaar verdient, de percentages blijven altijd dezelfde.” En dus wegen de sociale lasten in ons land zwaar door. Dat blijkt ook uit de gegevens die Deloitte verzamelde: alleen in Frankrijk en Hongarije liggen de bijdragen van werknemers en werkgevers nog hoger. Afwachten maar of het verlaagde basistarief voor werkgevers (25 procent vanaf 2018) iets aan die ranking zal veranderen.

Wat met onze sociale bescherming?

De belangrijkste vraag blijft natuurlijk wat er tegenover die hoge belastingen en sociale bijdragen staat. Haalt u er als werknemer voldoende voordeel uit? Geniet u bijvoorbeeld van een betere sociale bescherming dan uw collega’s in andere Europese landen?

Op onze zoektocht naar antwoorden zijn we in verschillende Europese statistieken en rankings gedoken. Een deel daarvan vindt u terug hieronder. Echt opvallen doet ons land daarin niet. Of het nu om pensioenen, moederschapsverlof of kinderbijslag gaat, ons land is eerder een middenmoter dan een voortrekker.

Moederschapsrust: 15 weken in België, 82 weken in Estland

Vijftien weken moederschapsrust is in vergelijking met andere Europese landen niet zo veel. De meeste landen bieden hun kersverse moeders 20 tot 34 weken aan. Uitschieters zijn Estland, Noorwegen en Bulgarije, met respectievelijk 82 en 59 weken. West-Europese landen geven sowieso minder weken dan Oost-Europese, maar zelfs als u alleen met de West-Europese rekening houdt, hangt België aan de staart. In IJsland krijgen moeders 12 weken, maar kunnen ze onderling met hun partner wel nog drie maanden extra verdelen. Papa’s krijgen in België 10 dagen geboorteverlof, meer dan in Duitsland (0 dagen) en Nederland (2 dagen), maar minder dan in Spanje (13 dagen), Denemarken (170 dagen) en Noorwegen (322 dagen!).

Hoeveel weken moederschapsverlof krijgt u?

Goede bescherming bij werkloosheid

Als er één situatie is waarin Belgische werknemers beter beschermd zijn dan andere Europeanen, dan is het wel bij werkloosheid. België is zowat het enige land in Europa waar de werkloosheidsuitkering nooit helemaal stopt, al moet dat meteen genuanceerd worden. De hoogte van de uitkering zakt immers naarmate iemand langer werkloos is, en na vier jaar valt men terug op een forfaitair bedrag. Voorwaarde is ook dat u voldoende inspanningen levert om een nieuwe job te vinden. Is dat niet het geval, dan kan u alsnog uw uitkering verliezen. In de meeste andere Europese landen stopt de uitkering meestal na één en maximum na twee jaar.

Hoelang kan u een uitkering ontvangen?

Groot-Brittannië: 6 maanden

Duitsland: 1 jaar (verlengbaar met max. 1 jaar voor 58-plussers)

Luxemburg: 1,5 jaar (verlengbaar met 1 jaar voor 50-plussers)

Frankrijk: 2 jaar (verlengbaar met 1 jaar voor 50-plussers)

Nederland: Wordt sinds 2016 teruggebracht van 38 naar 24 maanden.

België: Onbeperkt

Bron: Missoc, augustus 2017

Kinderbijslag: 92 euro voor het 1ste kind

Voorlopig krijgt u voor uw eerste kind een kinderbijslag van 92,09 euro. De meeste andere West-Europese landen gaan daar iets boven. Denemarken is het gulst: daar ontvangen ouders maandelijks zo’n 200 euro voor hun eerstgeborene. Wel opmerken dat er in België vanaf 1 januari 2019 een nieuw kinderbijslagsysteem in werking treedt. Voor elk kind dat vanaf die datum geboren wordt, zullen ouders 160 euro ontvangen. De rang in het gezin doet er dan niet meer toe.

Pensioen: 60% van het vroegere arbeidsinkomen

We worden al lang gewaarschuwd dat het Belgische wettelijk pensioen voor heel wat mensen niet zal volstaan voor een financieel zorgeloze dag en dat we dus best ook op tijd beginnen pensioensparen. Dat wordt een beetje bevestigd in de cijfers van de OESO. Belgen die op pensioen gaan, stellen het gemiddeld met 40 procent minder inkomsten. Daarmee zitten we toch wat onder het EU-gemiddelde (- 30 procent inkomsten) en doen we het slechter dan bijvoorbeeld Nederland, Portugal, Spanje en Luxemburg. Daar behouden werknemers na hun pensioen 90 procent of meer van hun vroegere arbeidsinkomen.

Ziekte: 60% van het brutoloon

Wie ziek is en een tijd niet kan werken, krijgt in België een uitkering van het ziekenfonds. Tijdens het eerste jaar afwezigheid gaat het om 60 procent van het (begrensd) brutoloon. Het merendeel van de Europese landen voorziet 70 procent van het brutoloon. Vanaf het tweede jaar ziekte wordt u in België beschouwd als invalide en ontvangt u al naargelang uw gezinssituatie 40 tot 65 procent van uw laatste brutoloon.

Het goede nieuws

Ook al zijn de nettolonen in ons land eerder aan de lage kant, met de koopkracht van de werkende Belgen zit het voorlopig wel snor. Deloitte stelde in haar loonstudie ook een ranking op rekening houdend met de kinderbijslag, de kosten voor huisvesting en voor levensonderhoud (= netto beschikbaar inkomen). In dat lijstje schuift België dan weer op naar het midden, na Spanje en Duitsland maar wel voor Nederland, Zweden, Frankrijk en het Groot-Brittannië. Zwitserland komt in deze ranking trouwens naar boven als het duurste land om in te leven. “Dus ook al hebben de Zwitsers de hoogste nettolonen in Europa, omdat het er zo duur leven is, kunnen ze daar ook niet zo veel mee doen. Dan ben je dus echt niet zo slecht af in België”, reageert Patrick Derthoo.

Ander goed nieuws is dat het armoederisico van werkende Belgen tot het laagste in Europa behoort. Met 4,6 procent (2015, Eurostat) doen we het beter dan al onze buurlanden. De verklaring daarvoor is te zoeken bij onze relatief hoge minimumlonen en de automatische loonindexering. Wat dat laatste betreft zijn we in Europa een echte uitzondering geworden.

Als het gaat over work-life balance, krijgt België van de OESO een8,7/10. Daarmee haalt het de vijfde plek van alle OESO-landen. De organisatie hield onder meer rekening met het aantal uren dat we werken en de tijd die we spenderen aan hobby’s. Nederland voert de ranking aan, met een score van 9,4/10, op de voet gevolgd door Denemarken, Frankrijk en Spanje. Groot-Brittannië scoort met 6,4/10 opvallend zwak.

12:33 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

 
Aangepast zoeken