30-04-18

Bovenarm uit de schouder-kom

Toen ik er mijn schrijfvriendin eens op wees dat ik graag in de huidige tijden geboren geweest zou zijn, dan had ik daar wel een speciale reden voor, die zij wellicht niet goed begrepen heeft.

Ik ben laat uit mijn onschuldig knapen-leven gestapt, maar eenmaal ontdekt voorover mijn piemel-nuttigheden het allemaal hadden, werd ik er opeens verslaafd aan. Ik was toen veer-of vijftien jaar oud en ik had geen enkele grotere interesse dan voortdurend de klagende en grimmige opstandeling koest te houden. En dat gebeurde minstens ene keer per dag. Daarvoor moest ik mezelf aan de hand slaan, natuurlijk. Rap en verdoken.

Ik heb maar ene keer mijn arm uit mijn schouder-kom gewricht en het is niet op zo'n moment gebeurd (het was gedurende een straatgevecht), maar het kon zowel ook daardoor veroorzaakt zijn geweest, zo schokte mijn bovenlichaam. Ik voel bovendien, sinds dan, veel meer kracht in mijn rechtse arm dan in mijn linkse.

Om de boel wat spannender te maken had ik eens gehoord van een collega dat hij het altijd met zijn linkse hand deed, omdat dat hem dan de indruk gaf dat die hand niet van hem was.

En daarmee kom ik op de reden van dit schrijven: de hedendaagse vriendinnetjes van de pubers vinden er geen graten in hun collega's vriendjes, zonder enige blijk van schaamte en terwijl hem vrank in de ogen starend om hem na te gaan op zijn reacties, af te trekken. Het gaat zelfs zover dat ze het doen met of zonder eigen geilheid. Gewoon maar voor het pleziertje aan het manneke van dat ogenblik. Zonder dat zich daar geld of andere voordelen bij bemoeien. En meestal, zelfs zonder liefde. En als hij het zelf niet voorstelt dan vinden ze het maar uiterst normaal dat hij alles tegelijkertijd filmt voor zijn nageslacht, vooral op het punt wanneer er geen terugkeer nemeer mogelijk is en de brokken eruit beginnen te vliegen. Dan lacht (grijnst is beter uitgedrukt) ze uitbundig met zijn onnozele grimas. Sommigen grijpen zelf naar hun eigen smartphone om de gebeurtenis niet verloren te laten lopen. Weeral een trofee om mee te kunnen stoefen bij hun vriendinnen.

Vergelijk dat dan maar eens met vroeger, toen we ons moesten wegsteken, zonder geluid te maken en er rap mee moesten gedaan maken. Had ik in diene tijd een vast (of los) meisje gehad om mij van diene druk te verlossen, in haar tuin, in een steegje, op de trap of in de keuken, wanneer ze alleen thuis was, dan had deze daad van medelijden duizenden keren beter gesmaakt. En wilde zij ook af en toe eens klaarkomen, dan zou dat zeker geen probleem betekend hebben, zolang het maar niet telang duurde.

Het betreft zich duidelijk om een natuurlijke drang en een "klaar is kees" gedoe, vooral net na de schooluren.

Toen mijn huidige vriendin eveneens beweerde dat vol gelopen kloten absoluut hetzelfde betekenen als een emmer met water erin, dan wijst dat erop dat ze er gene kloot van verstaan heeft. Als een jongen of man, door zekere omstandigheden, niet toegestaan wordt de overlast eruit te doen lozen, dan zal hij dat ondervinden als een marteling en zal de natuur, iedere keer nijdiger, naar een verlossing aansturen, zodanig zelfs dat hij op den duur met expliciete seksuele dromen te kampen zal hebben, en heel waarschijnlijk het beddenlaken zal teisteren met eigenaardige vlekken en plekken, getuigenis van de overstroming die, eigenaardig genoeg, zelfs door veel jonge moeders niet herkend wordt. Oudere madammekes begrijpen dat echter wel en grijpen in wanneer ze de zwelling vast stellen en verkiezen het zekere voor het onzekere te nemen. Het kost hen niets en ze hebben daar absoluut geen last en schaamte van. Integendeel, ze begrijpen volkomen de prangende drift van de jonge bokken. Vandaar de veel voorkomende fantasie verhalen over oudere tantes die eigenlijk zelf niet smachten naar vleesseks, maar wel bereid zijn een handje toe te steken.

Dat allemaal, naar aanleiding van het volgend bericht van mijn vriendin, over dit onderwerp:

"Jij vindt het spijtig dat je niet NU geboren bent om je net als de huidige generatie ongebreideld en zonder schuldgevoelens te kunnen overgeven aan lust, lust en nog eens lust, jij droomt van een wereld van ‘alle remmen los, laten we ons zo snel mogelijk bezuipen, iedereen doet het met iedereen bacchanaal…"

En warempel, dat is GEEN overdreven lust en zonde. Ik had niets liever's gedaan, toen al (en nog altijd), om daarna rustig de catechismus, met al zijn vragen en antwoorden uit mijn hoofd te leren herhalen. Om te kunnen en mogen vrijen, een halve eeuw terug, moest je elkaar al maandenlang vooraf leren kennen en dan nog spraken onze meisjes van "vuile jongens", indien ze het ook maar waagden er iets of iets anders over te opperen. Een jongen om mee te trouwen vroeg dat gewoonweg niet (laat staan, pijpen, het toppunt van de vuile misdaad) en als hij dan toch geil werd, na een avondje plakdansen bvb, dan moest hij maar zichzelf bedienen en zijne plan trekken.

Waar of niet?

Ik moet echter wel bekennen dat ik vind dat mijn vriendin veel van mijn eigen gedachten daarover deelt en dezelfde hoge seksuele "high drive" bezit. Ik vermoed dat ze, hadden we echt kennis gekregen toen, een vooruitstrevend lief en minnares geweest zou zijn. Haar seksuele drift en verlangen grenst aan die van de mijne. Het enige wat we niet delen is dat seks altijd gepaard moet gaan met liefde. Dat zou al veel teveel zijn van het goede. In gewone seks streeft men naar genot en ontspanning. In liefdeseks, kijkt men eerst naar het genot van de andere en wordt uw eigen geil een beetje gekortwiekt. Vooral als de liefde blijft duren en de seks schamel begint te worden. 

Ongelukkig genoeg heeft ze teveel geluisterd naar haar vriendin, indertijd, die op zoek was naar een zedige kluizenaar voor haar, net zoals haar eigen os ook is.

16:14 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

28-04-18

Puistenporno: smerige filmpjes bekijken geeft een kick, zelfs als je smetvrees hebt

Gunter Van Assche

 1© shutterstock

In DM ZAPT zet de redactie de blik op oneindig. Vandaag: Gunter Van Assche buigt zich over het populaire en redelijk ontluisterende YouTube-fenomeen 'puistenporno'.

Kicken op uitgeknepen puisten, tot de pus tegen de spiegel spat. Op de ladder van sociale taboes staat het vast ergens tussen crackhoertjes oppikken en je eigen snotkorsten wegkauwen. Maar kennelijk barst het online van de smeerkezen met een pukkelfetisj, leerden we op YouTube.

Het zal niet de eerste keer zijn dat we als ranzig rapalje weggezet worden. Op een schroomvallige bekentenis meer of minder zal het dus vast niet aankomen. Hier komt-ie dan! Uw puisten, ons plezier. Zijn we ziek in ons hoofd, dokter?

Volgens een zekere Dr. Pimple Popper - een online alias van Sandra Lee - is dat kennelijk niet het geval. Deze dermatologe deed een nieuwe wereld van fetisjisme opengaan toen zij haar opwachting maakte in Tosh.O. Voor de leek: dat is een even puberaal als geestig filmpjesprogramma op Comedy Channel, waar wansmaak een van de vaste pilaren is. 

Popaholics

Blubberige puisten, geïnfecteerde vetbulten, openbarstende cysten zo groot als gehaktballen en uitgedrukte mee-eters passeren glibberend de revue op haar YouTube-videokanaal. Goed voor een pukkelimperium met ruim 3,6 miljoen volgers - of popaholics, zoals ze heten. Bijna dagelijks post de dokter uitknijpfilmpjes op sociale media, waarin je stinkende pus, als dikke tandpasta, ziet druipen uit bultige lichamen.

Bent u er nog? Euh, echt? Mooi zo.

De commentaren onder de filmpjes liegen er niet om: de ene stemt voor het slapen gaan af op het videokanaal om tot rust te komen, en een andere vergeleek de sensatie op het scherm met onkruid wieden. En nog een andere popaholic bekende een tintelend gevoel in haar onderbuik te krijgen bij deze puistenporno.

Niet dat we zelf meteen instinctief naar Kleenex grijpen en een broekknoop loswrikken bij het kijken naar explosieve vulkaanlichamen. Meer nog: aanvankelijk vechten we steeds weer tegen de walging. Maar vlak na het kokhalzen volgt de climax. Gebiologeerd staren we naar een scherm, waarop dikke hummus vloeit uit een open wonde. The more it hurts, the more it squirts.

Endorfines

Net als het slachtoffer op de pijnbank in het dokterskabinet voel je dan ook een ontlading na de, welja, ontlading. Hoe extremer de vloed van pus, hoe meer vreugd! Naar elk gruwelijk tableau kijken we met de enthousiaste blik van een kind dat een cadeauverpakking openscheurt, of als een aapje dat zijn partner wil vlooien. Sprekende titels als 'Operation Kill George' en 'Momma Squishy' doen ons op voorhand watertanden.

De ene bierpuist niet te na gesproken - na een weekend delirisch pintelieren - is acne nooit onze vijand geweest, maar dat verklaart die walgelijke fascinatie blijkbaar niet. De yuck-factor speelt volgens psychologen eerder een bepalende rol. Smerige filmpjes bekijken geeft een kick, zelfs als je smetvrees hebt. Er komen endorfines vrij, alsof je op een roetsjbaan zit. Bij de eerste aanblik kronkel je van de weerzin, maar het gevaar blijft uiteindelijk onbestaande. Achter je scherm kun je niet besmet raken.

Opvallend trouwens: de grootste voyeurs van puistenporno blijken vrouwelijke veertigers en vijftigers te zijn. Wie had dat gedacht, dames? Jullie blijken nog de grootste smeerpoezen van al.

08:39 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

26-04-18

vrolijke gedachten...

 

 

Laat ik vrolijke gedachten denken, denk ik soms en als ik mijn ogen 
sluit zie ik altijd weer dat gezicht van de jongen waarop ik lang
geleden verliefd werd.

Op een avond, het was een van die zwoele nazomeravonden,
ging ik samen met mijn vriendin naar een wat ze toen een t-dansant
noemden. Mijn vriendin hield erg veel van zulke evenementen en
beweren dat ik ze haatte is té sterk uitgedrukt maar dat ik er niet van
hield is dan weer een nogal zwakke beschrijving van mijn afkeer van
zulke feesten die ik veel te lawaaierig, chaotisch en veel te druk vond,
de vloer, daar kon je niet naast kijken al was de verlichting gedempt
in een poging om een intieme sfeer te creëren, lag bezaaid met
allerhande brol, de tafels plakten van het gemorste bier en limonade
en uit de vieze glazen, geen een was proper, wou ik niets drinken,
maar ik volgde haar naar zulke avonden gedwee omdat ze mijn
vriendin was.

Die keer gingen we naar een kleiner feestje , een soort privé gebeuren,
het was er minder druk, het lawaai bleef binnen de perken en de vloer
van de zaal, de tafels en de glazen waren proper en netjes,
hoe zij toegang had verkregen voor dat selecte feest weet ik niet meer
maar we arriveerden toen het feest al in volle gang was.

Eerst bestudeerde ik het zaaltje dat niet erg groot was, de muren waren
in een rustig kleur geschilderd, de kastanjebruine balken aan het plafond
zorgden voor een huiselijke sfeer, in een hoek hingen, geknoopt in dikke
touwen visnetten met hier en daar groen gekleurde glazen bollen,
het leek wel een havenkroeg, niet dat ik al een havenkroeg in het echt
had gezien maar zoals ik dacht dat een havenkroeg eruit zag.
Het publiek was zoals gewoonlijk gemengd, de meeste meisjes kende ik van
zien, de meeste gingen net als ik naar de deftigste school van de stad,
van de jongens kende ik er bijna geen een.

Maar plots keek ik in de donkerste ogen die ik in mijn leven al had
gezien, ze zogen zich naar hem toe en ik bleef verbijsterd kijken hoe hij
danste, soms op zijn eentje, soms met een meisje waarmee hij vlotjes op de
dansvloer zwierde en zweefde. Hij droeg een donkere pantalon en een
eenvoudig wit hemd en keek me tussen het dansen door met een
eigenaardige glimlach aan.
Hoe hij me aan de praat kreeg en wat er precies werd gezegd die eerste
keer herinner ik me niet maar mijn hart bonsde en ik bleef luisteren en
hoopte dat hij zou blijven praten want dat moment besefte ik dat
hij een zielsverwant was, mijn zielsverwant.
Hij was geen schoonheid, geen klassieke godheid moet ik toegeven maar
op zijn gezicht speelde constant een intrigerende glimlach,
hij keek alsof hij de hele wereld aan kon en op hetzelfde moment was
mijn verliefdheid al een feit.
Hij wilde met me afspreken en waarschijnlijk stotterde ik dat ik dat
goed vond. Wat en waar dat was mij om het even, ik wilde gewoon bij
hem zijn. We spraken enkele keren af, lieve hemel wat was ik eraan toe
toen we samen waren en hand in hand door de donkere straten liepen,
ik raakte ontroerd door de vreemdste zaken die hij mij vertelde,
zijn zoenen vond ik geweldig, ja, ik vond hem geweldig, dat wilde ik
hem zeggen, het lag op het puntje van mijn tong maar ik deed het niet
en toch was hij mijn grote liefde, mijn eerste liefde zou cruciaal zijn
voor de rest van mijn leven, hij zou die dwingende ambitie naar boven
halen die ergens diep in mij verborgen lag, daar was ik van overtuigd…

 

ps. die onontgonnen ambitie ligt er nog steeds.

 

 

11:05 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

 
Aangepast zoeken