22-04-18

Het Land van TRUMP: Onnozeler kan niet - 4

Achtergelaten kinderen konden moeder tijdens 11-daagse vakantie volgen op Instagram

Een Amerikaanse moeder heeft haar vier kinderen achtergelaten terwijl ze op vakantie ging naar Europa. Erin Lee Macke ging elf dagen op vakantie bij familieleden in Duitsland, terwijl een tweeling van 12 en twee andere kinderen van 6 en 7 alleen thuis bleven. Haar kroost kon wel zien waar ze uithing, op Instagram.
Marcia Nieuwenhuis 
De vier kinderen van tussen de 6 en 12 jaar die Erin Lee Macke thuis achterliet, konden haar avonturen wél volgen op Instagram. ©Erin Lee Macke op Instagram
Erin Lee Macke plaatste op Instagram een foto van zichzelf met een vriendin voor een klassiek gebouw in het Duitse Regensburg. ©Erin Lee Macke op Instagram

De politie getipt over de Amerikaanse moeder die de vier kinderen alleen achterliet, terwijl zij meer dan 7500 kilometer verderop een 11-daagse vakantie vierde in Duitsland. Haar kinderen konden haar avonturen wél volgen via Instagram, waar ze terwijl ze vakantie vierde meerdere foto's op plaatste. 

Vuurwapen

Bratwurst die Erin Lee Macke at tijdens haar 11-daagse vakantie in Duitsland en op Instagram postte. ©Erin Lee Macke op Instagram

Bij het huis aangekomen constateerde de politie niet alleen dat de tweeling het avondeten klaar maakte voor de twee andere kinderen, maar ook dat de moeder in de ouderslaapkamer een handwapen had laten liggen. Eén van de kinderen liet politieagenten het vuurwapen - een 9 millimeterwapen van Glock en kogels zien, die Erin Lee Macke in haar slaapkamer had achtergelaten. Ondertussen was op Instagram te volgen hoe hun moeder zichzelf die vakantie trakteerde op een bratwurst. 

Volgens de lokale politie dacht de 31-jarige moeder dat de kinderen voor zichzelf konden zorgen. Tyler Tompkins, van de politie uit Johnston, verklaarde: ,,Zoiets heb ik echt nog nooit eerder gehoord.'' 

De buren zouden een oogje in het zeil houden tot haar broer twee dagen na haar vertrek de zorg op zich zou nemen. Zover kwam het niet, één van de kinderen belde de dag na Macke's vertrek naar de vader. 

Haar ex-man, die de vader is van de twee jongste kinderen, is diep verontwaardigd. ,,Ik ben heel erg boos, ik wou dat ik kon zeggen dat ik verbaasd ben, maar dat ben ik niet.''  

Twee jaar voorwaardelijk

Erin Macke in de rechtszaal ©Reuters

Nadat de politie contact opnam met Macke, liet zij weten dat ze niet snapte wat het probleem was. Pas dagen later kwam ze terug naar de VS. Daar werd ze gearresteerd. Ze mocht haar kinderen niet zien. Nu is bekend geworden dat ze twee jaar voorwaardelijk krijgt en dus niet langer in de cel hoeft te zitten. De komende tijd mag ze alleen onder supervisie bellen met haar kinderen. Verder contact is vooralsnog verboden. 

De twee jongste kinderen wonen bij hun vader Matthew. De oudere tweeling heeft een andere vader, voor hen wordt nog naar een oplossing gezocht. Volgens Matthew ziet Erin nog steeds niet in wat ze fout heeft gedaan, en blijft ze anderen de schuld geven van haar eigen fouten. 

23:22 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

21-04-18

Meten is weten en mannelijk, terwijl steken laten vallen, vrouwelijk is

Het eerste part van de titel is het levensmotto van mijn broer Johan, architect.

En als je er goed over nadenkt, dan moet je er mee instemmen dat hij gelijk heeft. Niet alleen fysisch meten, maar vooral psychisch, voortdurend, de grenzen aftasten.

Je meet, zonder dat je het zelf goed beseft, alles en iedereen op. De gehele dag lang. Al sinds je een knaap bent. Iets wat dus meer bij de mannen behoort dan bij de vrouwmensen, die minder meten en bijgevolg ook niet weten, omdat ze meer voelen en bijgevolg kostelijke tijd verprutsen. En dus ook meer missen. 

Een zoon wil al rapper meten hoe ver hij kan gaan. Eerst thuis en dan in de school. Later, op gebied van sport en drank en nog later, gedurende zijn eerste elleboogstoten op het werk. Daarvoor rekent men op zijn waarneembaarheid's vermogen. Op zijn capaciteit om in te schatten. Want ze kunnen er mogelijk ook van schijten. Als ze slecht gemeten hebben.

Iemand uitdagen is het ogenblikkelijk gevolg van de mannelijke trek om iemand af te meten. En er bestaan veel jongens (weinig mannen) die daar op ingaan en proberen van antwoord te dienen. Pesten en gepest worden. Dat is waar het allemaal op neer komt. Daarin zijn de meesten dus te delen. De pestkoppen en de gepesten. En meteen ook diegenen die nooit geen rustig leven zullen leiden. Voortdurend op hun hoede moeten zijn om geen steek te laten vallen. Want diegenen die eens gepest geweest zijn, worden op den duur ook zelf pesters. Meer uit wraak dan omdat het in hun DNA aanwezig is. Dan delven ze twee keren het onderspit in het leven. Wraak is nergens goed voor. Integendeel, het is een afwijking van het oorspronkelijk doel. Een verlies van tijd. Tenandere de hete soep slurpt men in vanaf de boorden.

Toen mijn moeder, tussen al haar duizenden bezigheden, gepaard aan de opvoeding van zes woeste kinderen (waaronder één, een nogal twijfelachtig geval) en allemaal gebaard zonder keizersnede (waardoor Papalief veel meer ruimte begon te verkrijgen, daar beneden dan hij lief was en zo op zoek plachtte te gaan naar nauwere kanalen, zoals die van dat scheel vrouwtje in Kuurne die nog maar nauwelijks uit de garantie periode was geraakt en toch al zijn eigendommen aan de hand wist te slaan om hem daarna aan de deur te zetten) toch nog de tijd bijeen scharrelde om verwoed te zitten breien aan de steenkool kachel (truien, kousen en tapijten), liet ze af en toe een steek vallen, wat ze maar later opmerkte, nadat ze ontwaakte van haar dromerij en het slechte al gebeurd was.

Dan zat ze in de verte te staren, de brei stil op haar schoot in één hand en de duim en de wijsvinger van de andere hand in de openingsholte van haar rechts neusgat, waarna ze dan een "foert" slaakte en er dan berustend aan toevoegde dat het wel zou koelen zonder blazen...  

Mijn broer beweerde altijd al dat ik een pester geweest ben, maar dat ziet hij verkeerd: ik ben een plager en een plager plaagt om te meten. En meten is weten.

Een pester is wat anders. Hij wil de andere doen afzien. Hij gelooft er stellig in dat, terwijl hij pest, hij zelf niet gepest zal worden. En dat duurt niet voor altijd. Dus, de boemerang is altijd op weg.

Gelukkig behoor ik niet bij geen enkele van die groepen en verkies ik alleen door het leven te trotten. Ik en mijn klein familietje. Maar ik voel wel degelijk dat zelfs zo, menige er op uit zijn mij te pesten. Niet te plagen.

Plagen, BTW, komt overeen met liefhebben. 

11:52 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

20-04-18

Het Land van TRUMP: Onnozeler kan niet - 3

John haalde zijn universitair diploma en stond 17 jaar voor de klas, maar hij had een buitengewoon geheim. 

John Corcoran groeide op in de Amerikaanse staat New Mexico. Hij studeerde af aan de middelbare school, ging naar de universiteit en werd leraar in de jaren zestig. Die job oefende hij 17 jaar lang uit, maar hij droeg een buitengewoon geheim met zich mee.

“Volgens mijn ouders was ik een winnaar en tijdens de eerste jaren van mijn leven geloofde ik hen”, vertelt de Amerikaan aan de BBC. “Ik duurde lang vooraleer ik kon praten, maar desalniettemin ging ik met hoge verwachtingen naar school. Ik wilde leren lezen zoals mijn zussen”, zegt John. 

“Dat eerste jaar ging het nog goed omdat we nog niet zo veel moesten kunnen. In het tweede leerjaar kwam het erop aan te leren lezen. Voor mij was het precies allemaal Chinees. Ik begreep er niets van en ik wist als kind ook niet hoe ik mijn probleem moest verwoorden”, herinnert John zich nog levendig.

“Ik weet nog hoe ik ’s nachts zat te bidden, ‘Alsjeblieft Heer, laat me morgen weten als ik opsta hoe ik moet lezen’ en soms deed ik het licht aan en pakte ik een boek vast om te zien of het wonder geschiedde. Maar het mirakel bleef uit.”

Dom

“In de klas kwam ik op de rij te zitten met andere kinderen die niet mee konden. Ik wist niet hoe ik daar weg kon geraken of welke vragen ik moest stellen. Ik begon te denken dat ik gewoon dom was. Tijdens de ouderavond vertelde de leerkracht aan mijn ouders echter dat ik wel degelijk slim was en er wel zou komen. En ze lieten me overgaan naar het derde leerjaar.

‘Hij is een slimme jongen en zal het uiteindelijk wel snappen’. En ze lieten me naar het vierde leerjaar gaan.

‘Hij is een slimme jongen en komt er wel’. En zodoende mocht ik ook naar het vijfde leerjaar.

Oorlog

Maar ik snapte er helemaal niets van. Tegen dat ik in het vijfde jaar zat, had ik het opgegeven om te leren lezen. Ik stond elke dag op en ging naar school, maar het was net of ik naar de oorlog ging. Het was voor mij een vijandige omgeving waarin ik moest proberen te overleven.”

Twee jaar later zat John bijna iedere dag bij de directeur. Zijn gedrag was veranderd. “Ik gedroeg me vijandig, ik was de clown die de lessen verstoorde en ik werd zelfs van school gestuurd. “Maar dat was niet wie ik echt was. Ik wilde een goede student zijn, ik wilde slagen in het leven. Maar ik kon het gewoon niet.”

“In het tweede middelbaar besloot ik me te herpakken. Voortaan zou ik er alles voor doen wat nodig was om mijn diploma te halen. Als je je tijdens de middelbare school gedraagt, en het systeem doorgrondt, dan kan je slagen.

Spieken

Ik was heel sociaal en vond enkele slimme meisjes bereid om mijn huiswerk te maken. Ik kon mijn naam schrijven maar geen volzinnen. Ik zat op de middelbare school terwijl ik las zoals een zevenjarig kind. En ik heb dat nooit aan iemand verteld. Tijdens een toets probeerde ik te spieken of ik liet de test invullen door iemand anders. Eigenlijk was het op die manier een koud kunstje.”

Aan de universiteit was het echter een ander paar mouwen. Het werd steeds moeilijker om zijn geheim te verbergen. “Ik sloot me aan bij een studentenvereniging die kopieën had van oude examens.Sommige professoren gaven elk jaar hetzelfde examen, dus dat was een goede manier om voldoende punten te halen. Ik probeerde ook lessen te volgen met een ‘partner in crime’, iemand die me kon helpen. Maar ik moest ook steeds creatiever uit de hoek komen en was soms zelfs zo wanhopig dat ik een aantal keer heb ingebroken op school om het examen te stelen.”

 
John Corcoran
 

‘I was a teacher for 17 years - but I couldn’t read’

John Corcoran graduated from university and became a teacher for 17 years - but he had an extraordinary secret. 

Maar waarom vroeg John nooit hulp? “Omdat ik niet geloofde dat er ook maar iemand was die me kon leren lezen. Het was mijn geheim en ik bewaakte het goed. Ik was erg gemotiveerd omdat stukje papier in handen te krijgen: mijn diploma.”

Leeuwenkooi

John studeerde af en kreeg een baan aangeboden als leerkracht. Gezien zijn voorgeschiedenis leek het de meest onlogische keuze maar de jongeman besloot om er toch voor te gaan. “Ik was net uit de leeuwenkooi ontsnapt en ging er nu uit eigen beweging weer naartoe. Maar ik had mijn schooljaren overleefd en dus leek het me een goede manier om mijn geheim net daar te bewaren. Niemand verwacht namelijk van een leraar dat hij niet kan lezen noch schrijven.”

“Ik ben sportleraar geweest, ik gaf les in sociologie ... maar op het bord heb ik nooit een woord geschreven. Tijdens mijn lessen liet ik de leerlingen vaak naar films kijken en hielden we interessante debatten. Anderzijds besefte ik maar al te goed dat ik hier eigenlijk niet thuishoorde.”

Toen hij aan de slag was als leerkracht, vond hij ook de vrouw van zijn leven. Het bleek een zegen voor John. Zijn echtgenote Cathy besefte dat hij niet kon lezen toen hij eens probeerde voor te lezen aan de kinderen maar in werkelijkheid gewoon een verhaaltje verzon. Maar ze zei er niets over en probeerde haar man te helpen zo goed ze kon. Uiteindelijk heeft John lesgegeven van 1961 tot 1978.

Het keerpunt

Acht jaar nadat hij met lesgeven was gestopt, veranderde er iets. Hij was toen bijna 48 jaar en zag Barbara Bush op tv. De voormalige first lady sprak over ongeletterdheid bij volwassenen. John realiseerde zich plots dat hij niet alleen was. Hij was er eindelijk klaar voor om hulp te aanvaarden.

John ging naar de bibliotheek en sprak iemand aan over zijn probleem. Daar leerde een vrijwilliger hem lezen. Stap voor stap kreeg hij onder de knie wat hij nooit had gekund. Het voelde als een bevrijding. Hij zou zeven jaar duren vooraleer hij deftig kon lezen. De vrijwilliger moedigde hem aan om in het openbaar over zijn ongeletterdheid te praten. Eerst durfde John dat niet omdat hij zich schaamde. Maar nu heeft hij zijn verhaal al bij Oprah Winfrey gedaan en Larry King.

Sommige mensen beweerden dat hij het verhaal had verzonnen omdat het nu eenmaal te gek lijkt voor woorden dat een leraar niet kan lezen. “Maar ik wilde vooral hoop geven en laten zien dat we niet dom zijn. We kunnen allemaal leren lezen”, zegt John.

“48 jaar lang tastte ik in het duister. Tot ik eindelijk de moed vond om het spook uit mijn verleden te begraven.”

11:50 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print