01-04-18

Jaren geleden al heb ik FACEBOOK naar de HEL verwenst. Gelukkig maar...

Facebook weet veel over mij, maar Google nog verdomd veel meer (+ alles wat ook jíj daarover moet weten)

Verbaasd hoeveel Facebook over je weet? Google weet zo mogelijk nog meer - en houdt al die gegevens ook minutieus bij. Van elke locatie waar je ooit bent geweest, wat je op het internet jaren geleden hebt opgezocht, welke foto's je hebt gedownload, welke filmpjes je hebt bekeken tot wat je in het verleden - gegeneerd én ongegeneerd - hebt gewist. Opvallend: je hoeft er zelfs geen Google-account voor te hebben. Ik, fervent iPhonegebruiker, ploos het uit. Conclusie: wat weet het verdomde Google verdomd veel over mij.
 
Fien Tondeleir
 
Facebook weet veel meer dan ons lief is. Met wie we sms'en en bellen bijvoorbeeld en zelfs hoeveel en hoelang. Dat hebben verschillende gebruikers ontdekt toen ze hun Facebook-profiel wilden verwijderen nadat vorige week aan het licht kwam dat het sociale media-platform de gegevens van 50 miljoen gebruikers stiekem heeft doorgespeeld aan een Brits data-analysebedrijf. Dat Facebook al die gegevens bijhoudt, is volgens het bedrijf bedoeld om het algoritme nog meer te verfijnen: zo weet de applicatie wat relevanter is voor elke gebruiker en kan er gericht geadverteerd worden. 
 

En daar weet ook Google alles van. Geef je zoekopdrachten in via Google Chrome? Kijk je af en toe naar videoclips op YouTube? Lees je je mails met Gmail? Makkelijk, zo alles in één gratis 'pakketje' denk je, maar er schuilt ook een addertje onder het gras: aan de hand van die applicaties verzamelt Google - ongevraagd - bergen data over ons. Die gegevens kan het dan verkopen aan adverteerders. Wie bijvoorbeeld graag vette snowboardtrucs bekijkt én vaak naar webshops surft voor het nieuwste snowboardmateriaal en de hipste skikleding is een ideaal profiel voor merken als Burton, Quicksilver of GoPro. Hoe meer Google weet, hoe beter het ons kan koppelen aan adverteerders én hoe groter de kans dat die adverteerders met Google in zee gaan. Money is money

Omdat ik sinds drie jaar een vaste iPhonegebruiker ben en niet heel lang met een Androidtoestel heb gewerkt, realiseer ik me dat Google niet alles van mij kán weten - gelukkig maar. Al realiseer ik me onmiddellijk ook dat Google heel veel wél over me weet op basis van mijn IP-adres. Zo zien ze dat ik wel vaker, zo niet dagelijks, de website synoniemen.net bezoek (ik ben een journalist!) en dat ik in het verleden hevig fan was van Coldplay. Maar ook welke liedjes ik vorige week tijdens het oud-leidingsweekend (in licht beschonken toestand) heb meegekweeld. Trip down memory lane... En een beetje schaamte ook. 

Hoe ga ik te werk? Eerst surf ik naar 'Mijn Activiteit', een platform dat Google in 2016 in het leven riep en waar u en ik zeer gericht kunnen zien wat het bedrijf allemaal bijhoudt. En dat blijkt een berg: denk maar aan zoekresultaten, bezochte websites, bekeken YouTube-video's of de plekjes waar ik de voorbije jaren het vaakst heb uitgehangen. Ik ben benieuwd...

1. Wat zoek ik op?

Een eerste test. Kan ik me nog herinneren welke zoekopdracht ik ingaf op 13 maart van dit jaar? Ik schuim een hele dag door het wereldwijde web af, dus neen. Gelukkig is er het gigantische brein van de zoekrobot die me haarfijn vertelt dat ik om 18.05 uur dringend een Nederlands synoniem nodig had voor het woord 'ondervraging'. Dertig minuten later zocht ik ook nog even op waar het plaatsje Maddaloni precies ligt. Juist ja, in Italië. Daar kwam die dag een tornado langs.

Op 13 maart liet ik de zoekrobot zwoegen, met 188 zoekopdrachten. ©RV
Een paar zoekresultaten op 13 maart. ©RV

Best spannend, vind ik. En dus wil ik het brein van Google nog wat zwaarder op de proef stellen. Ik geef twee willekeurige data in: 23 april 2013 en 22 augustus 2012. De zoekrobot vertelt me dat ik toen respectievelijk zin had in een nummertje van Netsky. Zo tikte ik om 20.30 uur 'Come Alive' in op YouTube. Een half jaar eerder wilde ik weten waar de Schrikstraat in Rotselaar precies ligt. Ik graaf nog altijd in mijn brein waarom, maar daarop moet Google het antwoord schuldig blijven. Ze kunnen toch niet alles weten, hé? 

Een ding staat alleszins vast: jij en ik hebben over de jaren heen on-tel-bare zoekopdrachten laten uitvoeren. En die onthoudt het bedrijf állemaal. Precisiewerk, is het. Meer nog: Google slaat de zoekgeschiedenis van ál je apparaten op in een afzonderlijke database. Als je je zoek- en telefoongeschiedenis wil wissen, moet je dat ook doen op álle toestellen.

2. Waar hang ik uit?

Eng is het, om te weten dat ik de voorbije jaren nergens alleen naartoe ben geweest - nochtans lag ik soms gewoon languit ALLEEN in de zetel of reed ik ALLEEN naar het werk. Google bleek tot januari 2015 - toen ik mijn Android  inruilde voor een iPhone - mijn trouwste compagnon. Dat ontdek ik via 'Mijn Tijdlijn'. De plek die ik het meest bezocht? Mijn huis in Wetteren, waar ik op dat moment woonde. 

  • De rode bolletjes op de kaart tonen waar ik in het verleden meermaals te vinden was.
     
  • De plaatsen die ik het meest bezocht tot januari 2015: de Victor Van Sandelaan in Wetteren (mijn toenmalig thuisadres), het werk in Kobbegem en mijn huidig adres in Gent. Op vier: een stukje Wetterse natuur.
     
  •  

Meer nog: Google weet zelfs perfect dat ik op 25 augustus 2014 om 10.21 uur uit Wetteren vertrokken ben richting Kobbegem (waar ik werk) en dat ik er welgeteld 36,6 kilometer of 28 minuten over gereden heb. Een ander rood bolletje op de kaart geeft aan dat ik op 6 januari 2015 even ben binnen gesprongen bij snackbar 't Hoekske aan de Verloren Kost in Gent. Zin in een broodje om 14.07 uur? 

En ik word ook nog eens herinnerd aan die fantastische citytrip in Amsterdam. Daar was ik samen met mijn vriend (ook dat weet Google!) van zondag 3 november 2013 tot en met woensdag 6 november. Waar we overnacht hebben? Ook makkelijk terug te vinden: in het Blue Tower-hotel, op de Leeuwendalersweg 21. Na 2015 kan Google me niet meer helpen. Weg Android, welkom iPhone. De plekjes die ik dan bezocht zullen wel elders zijn opgeslagen. Want ik ben me er ten zeerste van bewust dat ook Apple en consoorten al mijn verplaatsingen zorgvuldig opslaat. Hallo, de cloud? 

Het feit dat Google trouwens locatiedata bewaart, heeft al vaak tot verontwaardiging geleid. Nochtans haalt het bedrijf aan dat het een handig hulpmiddel kan zijn. "Zo kunt u bijvoorbeeld beter zoeken op kaarten en krijgt u betere routebeschrijvingen”, luidt het. De zoekgeschiedenis, enkel voor jezelf zichtbaar, kan je gelukkig eenvoudig verwijderen. Je beheert ze bij 'Accountgeschiedenis'.

3. Wat beluister en bekijk ik?

Zoals hierboven aangegeven: dit wordt een regelrechte trip down memory lane. YouTube heeft mijn hele zoekgeschiedenis zorgvuldig bijgehouden. Volgens de zoekrobot om "in het vervolg sneller te kunnen zoeken en betere video-aanbevelingen te krijgen", klinkt het. Wie dus ook op zoek wil naar wat hij of zij vroeger grijs draaide - niet op een platenspeler of cassette - maar online: zeker te checken. Vijf jaar geleden wilde ik bijvoorbeeld nog eens smakelijk lachen met de 'fail compilation 2012' en was ik blijkbaar verknocht aan Rob de Nijs en Volumia. Alhoewel ik vriendin Sarah ervan verdenk dat zij me toen verplicht heeft die liedjes op te zoeken (haar favorieten!) - ja, alwéér een of ander weekend met de scouts. Ben je trouwens bang dat tussen de zoekresultaten plots ook een stout filmpje opduikt? Paniek is niet onmiddellijk nodig, je YouTube-geschiedenis kan je alsnog bewerken en zelfs volledig wissen. 

Een bont allegaartje afgespeelde liedjes vorige week. ©RV
Wie zijn of haar zoekgeschiedenis van YouTube zo snel mogelijk wil wissen, dat kan. ©RV

4. Welke advertenties krijg ik te zien?

Alweer die mooie lederen tas en die honderden advertenties van Zalando. Ik zie ze voortdurend wanneer ik het internet open, rondsurf, mijn e-mails lees of - gewoon - enkele webshops open. Op de pagina met zoekresultaten van Google kunnen advertenties worden weergegeven die gelinkt zijn aan de zoekterm die ik typ. Of misschien zie je op jouw favoriete blog interactieve advertenties die zijn gerelateerd aan de content op de pagina. Dat soort advertenties - Google werkt samen met miljoenen websites en apps - zijn Google-advertenties.

Het bedrijf legt “op basis van activiteiten in Google-producten” (en dat zijn er heel wat) een lijst aan van onderwerpen die me mogelijk interesseren zodat ze de reclame die ik krijg persoonlijker kunnen maken. Net als ik ook fan van 'creditcards', 'bankieren', 'blues', 'doe-het-zelf' (?) en 64 andere boeiende onderwerpen? (help, wie is die andere Fien toch) Hier kan je je persoonlijke lijst raadplegen en indien nodig ook aanpassen. Je kan er uiteindelijk ook voor kiezen dat Google geen gegevens meer deelt met derden. 

Álle mogelijke onderwerpen die ik volgens Google interessant vind. ©RV

5. En dan is er nog dit...

Wie al jaren een Google-account heeft en verknocht is aan zijn Android-toestel - in tegenstelling tot mij -, kan nog véél meer zien. Dat bewijzen ook deze opvallende tweets van Dylan Curran - 15.000 volgers, alsjeblief. Ook de techexpert ploos uit wat Google heel minutieus over hem te weten is gekomen. En hij liet al zijn gegevens downloaden die het jarenlang over hem heeft verzameld. "Het gaat om bladwijzers, e-mails, contacten, Google Drive-bestanden, de foto's die je hebt gemaakt met jouw toestel, de bedrijven waar je producten hebt gekocht maar ook je agenda, locaties, de Google-boeken die je zo graag gelezen hebt, de Google-discussiegroepen waarin je vertoeft, de websites die je hebt gemaakt, de telefoons die je bezit, de pagina's die je hebt gedeeld, hoeveel stappen je op een dag loopt, tot zelfs de emoticons die je het vaakst gebruikt..." 

En daar voegt hij lacherig aan toe: "Google weet als het ware hoeveel je weegt, hoeveel je wil vermageren. Of je moslim, christen of atheïst bent, wanneer je baby's wil, hoeveel je verdient en of je gelukkig bent."

Ook jij kan je gegevens hier exporteren en downloaden - én met verstomming geslagen worden. Ik heb me er ook aan gewaagd, benieuwd naar de lelijke foto's van een paar jaar terug. Jammer wel: ik krijg ze niet onmiddellijk te zien. Het is nu dus enkele dagen wachten op een gigantische hoop gegevens. Zoals in Curran zijn geval: goed voor drie miljoen Word-documenten of liefst 5,5 GB. Was ik een Nederlander geweest, ik riep luidkeels 'ASJEMENOU'. Let wel: als je jouw gegevens downloadt, worden ze niet verwijderd van de servers van Google.

Klinkt allemaal best eng, niet? Google laat - gelukkig - genoeg opties open om al die honderden of duizenden data alsnog te beheren. Per optie kan je bij het onderdeel 'Activiteitsopties' alles eenvoudig in- en uitschakelen. Gedaan met kijken, Google.

12:11 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

31-03-18

Het Land van TRUMP: Onnozeler kan niet - 2

Vrouw (25) laat auto met haar twee kinderen erin crashen in poging bestaan God te bewijzen.

Bakari Warren politiefoto.

 WSB/TV POLICE Bakari Warren politiefoto.

Een 25-jarige vrouw uit het Amerikaanse Atlanta is door de politie aangehouden nadat ze bewust haar auto, met twee kinderen op de achterbank, liet crashen. Volgens de lokale politie stuurde ze haar voertuig met hoge snelheid tegen een betonnen paal om haar kroost het bewijs te leveren dat God bestaat.

De vrouw en haar kinderen van vijf en zeven jaar oud overleefden de botsing. Volgens de politie gaf de bestuurster in een verhoor toe dat ze expres tegen de pilaar was aangereden om haar kinderen te laten zien dat God hen altijd zou beschermen. 

Haar kinderen bevestigden dat. Een van hen zei tegen de politie: ’Mama vertelde ons dat we onze riemen moesten vastmaken en ons schrap moesten zetten. Ze draaide de auto, sloot haar ogen en zei iets als ‘bla bla bla I love God’ Daarna ging ze steeds harder rijden.’’

De vrouw, die volgens CNN Bakari Warren heet,  zit vast. Haar wordt zware kindermishandeling ten laste gelegd. Haar borgsom is vastgesteld op een kleine 20.000 euro. 

10:56 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

29-03-18

Zilma, de jongere zus van Hilma

Ik begrijp niet goed waarom, maar ik heb vannacht gedroomd van Zilma, de jongere zus van Hilma, mijn eerste vrouw en die ik al minstens veertig jaar niet meer zie. Nu moet ze ook al dicht bij de zestig zijn. Ze was toen nog een kalm en lief meisje (in schel contrast met Hilma), met een hese stem, eerder mollig maar helemaal niet dik. Wel stevig en gezond, met alles op zijn plaats. Ik zou met haar wel willen gevrijd hebben, zat Hilma niet in de weg. En deze laatste was verschrikkelijk jaloers. Ze hadden een nog jongere zuster Edna, maar die was nog helemaal groen. Ook lief, maar met een overdreven triestige blik. Ze lachte wel een beetje ingetogen, maar men zag duidelijk dat ze eerder verkoos te huilen. Ze had echter al felle vooruit priemende en adembenemende borsten, waar ik nauwelijks weg kon van kijken.

De familie bestond uit tien kinderen en de moeder, een weduwe. Vijf jongens en vijf meisjes. Ruy, Israel, Sebastião, Gilson, João, Hilma, Zilma, Edna en nog twee andere zusters. Hun vader was gestorven twee jaar vóór ik kennis maakte met Hilma. Thuis en IN de armen van Hilma dan nog wel, die dat nooit meer te boven is gekomen. Ik mocht hen praktisch allemaal, tenzij die twee waarvan ik de naam heb vergeten. De oudste wilde mij perse in de handen spelen van een vriendin die een gay zoon had en die ongeveer veertien was toen en die samen met zijn vriendje, ook een gay, mij probeerden, in de duistere woonkamer waar we door haar aan het slapen waren gelegd, doodgewoon af te trekken. Ik heb me moeten afzonderen in de keuken, met een op slot gedraaide tussendeur, om er vanaf te kunnen geraken. De andere zuster, liet ze mij opgewonden eens weten, verlangde er naar een terechtstelling, LIVE in de VS, bij te wonen, terwijl een zak popcorn op smullend.. Genoeg om mij voor mijn verdere leven te doen walgen en kotsen van haar. Ik kon het ook niet verdragen dat hun moeder, om de haverklap, een kip een kopje kleiner wilde maken. Met een schaar dan nog. Ene keer zelfs in het bijzijn van mijn zoon, toen maar pas enkele jaren oud. Ik heb hem woest weg getrokken. Ze was wel een goede en strenge moeder van tien, maar dat alledaagse gedoe met die kraaiende en weg vluchtende kippen in hun tuin paste niet bij mij.

De eerste van de broers die gestorven is, bij mijn weten, is Gilson, besmet door een raar virus (bacterie?) in zijn hart, waarbij hij geestelijk volledig helder bleef, maar lichamelijk, zienderogen aftakelde. Hij had toen al een zoon en een dochter, allebei tieners, de eerste gay en de dochter vreselijk aan de seks verslaafd. Ik weet niet hoe ze het kunnen redden hebben, zonder hun vader. Het viel mij toen al op hoeveel gay's er wel waren in Rio (ik heb altijd verdacht dat een TEVEEL van knappe meisjes, gemakkelijk bereid om er op los te vrijen, zoiets veroorzaakt). Later, in Recife, werd dat nog erger en de gay's worden daar zelfs als een product voor export beschouwd. In tegenstelling met de bevolking van Rio leeft er in Recife het grootste aantal lelijke mensen per vierkante meter, op de aarde (Middelkerke niet meegerekend). Deze "viados", "bichas" en "boiolas" gelijken meestal zoveel op de natuurlijke meisjes dat, wanneer ze zich van hun onderbroek ontdoen en hun komkommer plotseling om de hoek komt loeren, men zich werkelijk een bult verschiet. Vreselijk... 

Enkele jaren na de dood van onze zoon Rudo Jr. heeft Hilma praktisch de zoon geadopteerd van haar jongere broer, Sebastião, de gezondste en sterkste van hen allen. Mijn eerste vrouw heeft hem omgedoopt tot "Pedro Van Leuven" (wat ik haar eigenlijk uitdrukkelijk had verboden). Dat moest zijn droom vervullen om een Braziliaans model, met Belgische en ADELLIJKE ROOTS, te worden die alleen maar aan zijn kloten hoefde te scharten om de dag door te brengen. Ik vermoed dat Hilma gedreven werd door het feit dat hij enorm veel op Rudo Jr. geleek. Allebei, dicht bij de meter negentig, blond en mannelijk mooi. Er heeft wat roddel bestaan over een eventuele verhouding tussen hen beiden, maar daar geloof ik niet veel van, tenzij hij op haar rijkdommen uit was (of nog altijd is?), die de moeite waard waren (een groot deel oorspronkelijk van mij) en zij, op zijn komkommer.

Op een zeker moment heb ik getracht Zilma aan het been te smeren van Guido, een andere West-Vlaming die in Rio verzeild was geraakt, maar dat is niet gelukt. Ze waren allebei te schuchter om er iets mee aan te kunnen vangen. Guido is op den duur getrouwd met een andere vriendin van ons, Cristina, die niet gewacht heeft op zijn uitnodiging en hem letterlijk verkracht heeft op het strand van Copacabana, gedurende een oudejaarsavond daar. Ik vermoed dat, in Brazilië, de meeste "vellekes" eraan moeten geloven gedurende carnaval en op oudejaarsavond. Zij was wel niet meer maagd dan, maar Guido was dat wel. Spreek van een HEET stuk vlees en een versmachtende omhelzing. Van Cristina, bedoel ik.

Ruy, de oudste, was naar het zuiden van Brazilië uitgeweken waar hij onderhandelde met instrumenten die metalen objecten in de grond lokaliseren. En onder andere dus, ook goud. Ik geloof dat ik mij nu een exemplaar zou aanschaffen, had ik de kans. Het moet echter geen absoluut succes geweest zijn want op den duur is hij terug gekeerd naar Rio en heeft hij zich uitgenodigd om bij ons te komen logeren. Ik heb dat toen aanvaard omdat zijn vrouw van Porto Alegre, zo echt lief en liberaal was dat ze er geen graten in vond topless in ons appartement rond te defileren, wat ik heerlijk vond. Haar borsten waren werkelijk de moeite waard en men kreeg de indruk dat ze nog maar weinig keren bepampeld en bepoteld waren geweest. Rond, vol en met de punten eigenwijs naar omhoog gericht. Ik denk dat mijn vrouw haar verwittigd heeft dat ik daar teveel mee gediend was en de frequentie is daardoor wat gedaald, zodat ze, wanneer ik eraan kwam, ze verveeld haar bh aantrok. Maar toch nog altijd zonder haast en haar bloesje vergetend. Op een zaterdag namiddag heeft ze mij eens uit genodigd "strippoker" met haar te spelen (we waren gezapig alleen thuis achter gelaten). Dat betekende dat ze, elke keer ze verloor, een kledingstuk zou uit trekken. Dat was allemaal goed en wel, maar dat moest ik dan ook doen en ik kon niet pokeren. Het reëel gevaar bestond erin dat ik vroeger in mijn spannende onderbroek zou komen te staan dan zij in haar mini-slipje en ik ben er halverwege mee gestopt. Met al hun tegenslag en zonder positieve verwachtingen omtrent hun toekomst, zijn ze op den duur dan toch terug vertrokken naar het uiterste zuiden van het land.

Ik heb effectief ook voor de jongste broer (João) en zuster (Edna) van Hilma gezorgd en heb ze jarenlang bij ons laten inwonen. Edna betekende geen enkel probleem en ze kwam goed van pas elke keer Hilma dreigde uit het venster (op het tiende verdiep) te springen. Ze kon zich altijd nog nipt aan Hilma's mouw vastklampen, terwijl ze op een stoel voor het venster probeerde te klimmen. Alias, dat deed ze alleen maar wanneer Edna dichtbij stond. João studeerde op mijn kosten (daar moeten hogere studies betaald worden) en heeft mij lang als een steun gediend, vooral wanneer Jr. op het sterven lag. Onze verhouding is maar af geknapt wanneer hij de auto van Rudo Jr, die hij bleef gebruiken na diens dood, niet meer terug wilde geven. Voordien had hij mij ook eens betrapt toen hij onverwacht de voordeur had geopend en gezien hoe Creuza, in haar blootjes van boven, de badkamer was binnen gestormd. Het heeft mij tien minuten gekost om, zonder zijn aandacht daarop te trekken, ik bekwaam ben geweest mijn broek terug op te stropen. Maar hij heeft zijn mond gehouden en hij is er nooit nemeer op terug gekomen. De sloeber.

Dit alles, als inleiding voor mijn droom.

Zilma was dus wel stevig gebouwd, maar ze was tevens echt vrouwelijk en vriendelijk.

Wat ik niet begrijp in mijn droom is dat ze zich ontbloot heeft bij mij thuis, ietwat beschaamd in het begin, maar toch opzettelijk en door haar duidelijk gewenst en als natuurlijk beschouwd, in overweging genomen dat ik bij de familie behoorde in de conditie van echtgenoot van haar oudere zuster en dus de beste persoon, bij uitstek, om "haar probleem" op te lossen.

Haar probleem was, wat mij echt verbaasde, dat ze "plat" geschapen was, van voren. De ene borst helemaal niet bestaand, zoals een kiekenborst en de andere, nauwelijks. Daar zou ik nooit greep op gehad hebben, stelde ik, volledig nuchter, onmiddellijk vast. Een droom zonder nut eigenlijk, dus.

Maar het leek me wel alsof ze een betrouwbare man aan het zoeken was geweest om aan haar kleine tepeltjes te sabbelen en te knabbelen, met als enige bedoeling ze te doen ontwikkelen en zó haar droom om grotere borsten te hebben te verwezenlijken. Ze ging blijkbaar uit van het standpunt dat, om ze te doen groeien, de borstklieren langdurig geprikkeld moesten worden en dat ik daar waarschijnlijk veel ondervinding in had. Zonder bijbedoelingen, natuurlijk.

Ik bedank haar daarvoor (voor het vertrouwen, dus), zodanig dat er zelfs een gedachte door mijn hoofd speelt om haar daar nu nog over te schrijven en haar eventueel te vragen of het nog altijd nodig is. Met alle eerbied, weeral natuurlijk. 

Ik heb dan ook beslist niet onmiddellijk op te staan en ben er verder blijven over piekeren hoe ik die taak het best zou kunnen vervullen, hoe laat het ook mag zijn.

In de grond ben ik een goede mens, vind ik.

PS: op dit ogenblik herinner ik mij nog drie andere namen van vroeger: Giselle, nicht van Cristina en geil als de pest, en de namen van de twee andere zusters van Hilma. Maar die zijn intussen weer weg geglipt uit mijn kort geheugen.

PS2: Ilza is er één van 

08:50 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print