17-03-18

"Links-gezinden laf vermoorden in Brazilië", door rechts-gezinden (na machtsgreep), is terug VOLLOP in de mode.

Aos gritos de “não acabou, tem que acabar, eu quero o fim da Polícia Militar”, “Marielle, presente” e “não vão nos calar”, os manifestantes também afixaram cartazes, acenderam velas e riscaram paredes e pontos de ônibus com mensagens de protesto. Protestos tinham muitos cartazes pedindo o fim da intervenção militar no Estado, mostrando que o assassinato da vereadora pressiona a cúpula da intervenção. 

Michel Temer, que pretendia comemorar o aniversário de um mês da intervenção com um "balanço positivo", foi aconselhado a cancelar a festa, diante da reação negativa da população.

09:03 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

15-03-18

De Mars-mannen krijgen het in de gaten: Er bestaat wel intelligent leven in het land van TRUMP!

Niet een Tesla, maar een kippenhok is hét statussymbool in Silicon Valley

 1Kippen bij bioboerderij Puur Natuur in Beveren Melsele leggen bio-eieren. In Silion Valley worden kippen tegenwoordig vertroeteld. © Eric De Mildt

De doorsnee dertiger in Silicon Valley werkt voor een hip technologiebedrijf en verdient stevig zijn boterham. Het enige nadeel: als programmeur zit je uren achter de computer en dan durf je de voeling met de werkelijkheid weleens te verliezen. Om als mens de link met de natuur niet te verliezen, hebben de computernerds een oplossing gevonden: kippen houden.

"Het is fascinerend om naar de dieren te kijken in plaats van op een scherm te turen", zegt Johan Land van het technologiebedrijf Waymo in The Washington Post. "Je kijkt naar een levenscyclus."

En als je in Silicon Valley iets doet, doe je het meteen goed. De kippen worden er door hun baasjes serieus in de watten gelegd. Zo wordt het kippenhok niet gebouwd met resthout, maar spenderen de kippenliefhebbers bijna 20.000 euro voor een kippenhuis dat matcht met hun eigen interieur. 

Ook hier kan hightech niet ontbreken: zonnepanelen, automatische deuren, klimaatsystemen en camera's moeten ervoor zorgen dat de kippen het helemaal naar hun zin hebben. 

Zalm en steak

Volgens Leslie Citroen, een plaatselijke 'kippenfluisteraar', worden de kippen als een deel van de familie gezien. Sommige krijgen zelfs pampers aan, zodat ze ook in de huiskamer kunnen rondscharrelen.

En omdat de ideale wereld in Silicon Valley nooit ver weg is, wensen de eigenaars van kippen een assortiment van dieren die hen een regenboog aan eieren oplevert aan het ontbijt. Waarom? "Omdat die eieren roepen dat ze niet van een grote supermarktketen komen, maar uit de tuin", zegt Citroen. "Het is een statussymbool."

En voor de gezondheid van dat symbool hebben de programmeurs heel veel over. Volgens Citroen spenderen de kippenhouders duizenden euro's aan operaties en röntgenfoto's. Het is dan ook maar logisch dat de kippen geen tafelrestjes krijgen, maar zalm, steak, verse salade en organische watermeloen.

08:10 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

13-03-18

lofzang op mijn moeder...

 

 

Mijn moeder is of was een van de weinig mensen in mijn leven die 
mij het gevoel kon geven dat ik bijzonder was, geweldig en gewenst.
Ze heeft natuurlijk nooit een leven geleid waarin ze al haar
kwaliteiten kon laten schitteren, in die tijd speelde het leven van
vrouwen zich voornamelijk af thuis aan de haard waar ze konden
zorgen voor het welzijn van man en kinderen maar dat vond mijn
moeder niet eens erg, wij, haar kinderen waren haar lust en haar leven
en mijn vader, haar man was haar passie, ze vertroetelde hem met
liefde en vol overgave.

Mijn moeder herinner ik mij vooral tijdens de zomer.
Op lange, lome, warme namiddagen speelde ik samen met al mijn
broertjes in de bedding van een uitgedroogd beekje in het bos,
mijn moeder zat welwillend en tevreden te kijken naar haar kroost,
het vlekkerig zonlicht danste op de blonde hoofdjes van al haar
kinderen en dat maakte haar intens blij en gelukkig.

Net als haar vader, mijn grootpapa, was ze een fenomeen in het
vertellen van sprookjes en verhalen, ze was een nog veel betere verteller
dan grootpapa, vond ik, ze vertelde met het talent van een toneelspeler
de meest uiteenlopende verhalen, telkens en telkens opnieuw,
ze voegde er nieuwe details en wendingen aan toe of ze liet er
achterwege en wij, haar kinderen zaten telkens ademloos te luisteren
naar al die avonturen die en dat was zeer verschillend met de verhalen
die grootpapa vertelde, altijd goed afliepen, de slechterik kreeg zijn
verdiende loon, de monsters waren aan het eind van elk verhaal
verdwenen naar een ver land dat niemand kende, de gevaarlijke
dieren waren in de loop van elk verhaal zo mak en gedwee dat ze
uit je handen kwamen eten.
Neen, van de verhalen die mijn mama
vertelde kreeg ik geen nachtmerries.

Op zonnige zomerdagen picknickten we in de tuin, in mijn
herinneringen waren de zomerdagen altijd zonnig en warm.
Mama spreidde een groot geruit tafelkleed op het gazon in de schaduw
van de fruitbomen en zette een groot bord met stapels boterhammen,
een grote schaal aardbeien en een mand met kersen voor ons klaar,
we aten en dronken tussen het schommelen en zandkoekjes bakken
door, wat, hoeveel en wanneer we wilden.

Samen met mijn moeder lag ik op mijn rug in het gras en keken we
naar de voorbijtrekkende wolken, ik kan me haar antwoorden op mijn
vele vragen over wat er achter de wolken was niet meer herinneren,
maar ze legde me alles geduldig en haarfijn uit, de vreemdste figuren
en wezens zagen we langzaam passeren aan die strakke blauwe,
zomerse hemel.
De zorgeloze vrijheid van die dagen daar kan ik nu nog naar verlangen.

Maar soms maakte ik ruzie met mijn moeder, ook in de zomer,
waarom, waarvoor en waarover weet ik niet meer, dan wilde ik weg,
weg van haar, dan pakte ik de fiets uit het schuurtje, het was niet eens
mijn eigen fiets, de enige vrouwenfiets die er stond moest ik delen met
mijn moeder, en reed weg, mijn moeder kwam dan snel naar me toe
gelopen en overhandigde me het boek waarin ik op dat ogenblik
net bezig was, hier, zei ze, dan heb je straks iets om te lezen en
verdrink niet, klonk het bezorgd… want ze wist waar ik naartoe ging,
ze wist dat ik aan de oever van de vaart zou blijven zitten tot mijn
boosheid over was, gelukkig duurde die altijd maar kort.

Mijn moeder is al lang gestorven maar was een vriendelijke,
aimabele vrouw, dat mag ik wel zeggen, echt zo’n vrouw die
iedereen onmiddellijk aardig vindt en vertrouwt…


 

11:05 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print