25-02-18

God BESTAAT echt wel (soms)

Jager gebruikt lokfluitje voor dieren maar dat trekt aandacht van collega. Die legt aan en vuurt

Slachtoffer Michael Seth Marsh (links) en Ronald Matthew Dunn.
 Facebook Slachtoffer Michael Seth Marsh (links) en Ronald Matthew Dunn.
De Amerikaanse Michael Seth Marsh (26) had een passie voor jagen en ook maandag trok hij erop uit. Gewapend met een jachtgeweer kaliber 12, een gewoon geweer en een elektronisch lokfluitje ging hij op zoek naar coyotes. Hij trok de aandacht, maar niet van de dieren.

Het incident gebeurde in een bos in Taylorsville, North Carolina. Marsh bleek niet de enige die op de bewuste avond aan het jagen was. Een collega uit de buurt dacht dat het lokfluitje een echte coyote was en sloop dichterbij. Hij was gewapend met een AR-15, hetzelfde wapen als dat waarmee een tiener vorige week een bloedbad aanrichtte op een school in Florida. 

Bomen

De man – die achteraf geïdentificeerd werd als Ronald Matthew Dunn (31) – legde naar eigen zeggen aan en vuurde twee schoten af op iets bruin-grijs dat hij zag bewegen tussen de bomen. Toen hij ging kijken, merkte hij meteen zijn vergissing op. Hij bleek Marsh verscheidene keren geraakt te hebben in de borst. De man belde meteen de hulpdiensten en het slachtoffer werd naar het ziekenhuis gebracht, maar alle hulp kwam te laat. Marsh overleefde het niet. (lees hieronder verder) 

Sheriff Chris Bowman van Alexander County verklaarde achteraf dat Dunn in de buurt woonde en er zich niet bewust van was dat Marsh in de buurt aan het jagen was toen hij zijn wapen afvuurde. De man werd gisteren beschuldigd van doodslag. Hij zit in de cel en zal maandag een eerste keer voor de rechter moeten komen. Er is een borg vastgesteld van 75.000 dollar (61.000 euro).

18:50 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

23-02-18

Slechte Adem

In België nog, op de vooravond van mijn vertrek naar Brazilië, had mijn ex-vriend Wilfried Lories mij uitgenodigd voor een avond uit op een boerderijtje, omvormd in een "dancing" ergens in de omstreken van Pittem. Hij was vergezeld van de ene of de andere treute en voor mij had hij een kennis meegebracht die in zijn buurt woonde, in Roeselare.

Ik had me nog maar pas neer genesteld op de achterbank van zijn opgefokte "VW-kever" (geschonken door zijn lief Papaatje omdat hij meer dan zestig percent van de punten op zijn examens had behaald in het HTI in Oostende) en het meisje naast mij was al bezig mij op te hitsen. Om precies te zijn: aan mijn linkeroor-lel te zitten sabbelen. Ze wou daarna perse, wilde ik of wilde ik niet, mij op de mond zoenen. Een tongkus, wel te verstaan.

Als er iets bestaat dat mijn geilheid onmiddellijk uitschakelt is dat de stank van rotte eieren of die van vergane kabeljauw. Tot op heden.

Toen ik bijkwam van de opgedwongen zoen, rook en smaakte ik de stank van haar adem en speeksel, waarvan ik bijna moest walgen/kokhalzen. Diene avond is er niets meer gebeurd de moeite waard te vertellen, tenzij dat ze op de terugweg, al een gat in de nacht en zonder voorafgaande inleiding, de pijp wilde toepassen. Al een beetje richting Bagdad liet ik haar maar begaan, tot op het moment dat ze aanstalten maakte haar middelvinger in mijn achterwerk te doen verdwijnen. En dat heb ik, met de nodige afkeer, kunnen vermijden. Als diene grijs gekleurde "kever" nog altijd bestaat, dan kan de plek op de zetel achteraan zeker nog getuigen van haar vaardigheid. Ik heb er haar nadien van verdacht eerst veel geoefend te hebben op Wilfried.    

Haar stinkende adem heb ik, jaren later, herkend bij een hoer in Rio De Janeiro. Het gelijkt echt op straf bleekwater. Toen ik haar aandacht daarop had getrokken, legde ze onbewogen en zelfs vriendelijk uit dat ze diene dag al vier keren aan de pijp had gezogen en dat ze altijd gereed was voor méér. Zonder enige twijfel, het goedkoopste en rapste programma, in haar repertorium.

We leefden allebei in Roeselare (Rumbeke) maar hij heeft me nooit een lift aangeboden naar, of van, Oostende uit vrees, waarschijnlijk, dat het extra gewicht veel onkosten zou teweeg brengen.

Ik bleef dus klant van de trein, te voet stappend naar en van het station in Roeselare en in Oostende. Slechts toen ik mijn laatste jaar daar aan het doen was slaagde ik erin me mijn eerste zware moto aan te schaffen, een FN gemaakt in België, nog vóór de tweede wereldoorlog, met een vermogen van 400 cc, waarmee ik door regen, wind, ijzel en sneeuw naar Oostende trok. Ik heb hem meermalen voorbij zien rijden in zijn supersnelle VW'tje, lustig brommend en toeterend. Het herinnerde mij mijn eigen vaderke die, wanneer het slecht weer was, de kinderen van de geburen naar school reed in zijn Franse Citroen, een ware slee, in de jaren zestig nog. Toen ook keken deze kinderen mij ná, in de achteruitkijkruit, lachend van de pret, terwijl ik voort sukkelde op de velô van mijn zuster, in de pletsende hagel. 

Later heeft hij mijn snel groeiende verliefdheid op Doris, een vriendin van zijn "treute", met alle mogelijke valsheid, volledig gekelderd en vernietigd. Oorzaak van jarenlange wanhoop en ellende.

De hel, voor hem en zijn treute, is een weelde.

Spreek van een koppel, intussen getrouwde, klootzakken...

10:59 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

22-02-18

Breaking "GOOD" News: In Zwitserland is het koken van levende kreeften voortaan illegaal

In Zwitserland mogen kreeften niet langer levend gekookt worden. De nieuwe wet, die van kracht wordt op 1 maart, komt er op vraag van dierenrechtenorganisaties en wetenschappers.

Bij de bereiding van kreeften is het gebruikelijk dat de dieren levend in een pot kokend water gedompeld worden. Daardoor sterven ze meteen. Maar het gaat niet om een pijnloze dood, blijkt uit onderzoek, dat uitwees dat schaaldieren gevoelige wezens zijn. "Tal van studies tonen aan dat kreeften, net als andere dieren, pijn en stress voelen", zegt Stefan Kunfermann, woordvoerder van het Zwitserse Voedselveiligheidsagentschap. 

Zwitserland is het eerste land dat de dieronvriendelijke praktijk bij wet verbiedt. Vanaf 1 maart moeten kreeften met elektronarcose pijnloos worden verdoofd, alvorens ze gekookt worden. 

De nieuwe wet bepaalt ook dat kreeften voortaan in hun natuurlijke omgeving - zeewater - vervoerd moeten worden, in de plaats van in ijskoud water. Wie de wet overtreedt, riskeert een celstraf tot drie jaar.

De maatregel past in het algemene principe van 'dierwaardigheid' dat in de Zwitserse grondwet is opgenomen. Dat bepaalt hoe bepaalde (huis)diersoorten behandeld moeten worden. Zo moeten katten dagelijks visueel contact hebben met andere katten, moeten hamsters of cavia's per twee gehouden worden en mogen dode goudvissen niet door het toilet gespoeld worden.

11:13 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print