26-04-18

vrolijke gedachten...

 

 

Laat ik vrolijke gedachten denken, denk ik soms en als ik mijn ogen 
sluit zie ik altijd weer dat gezicht van de jongen waarop ik lang
geleden verliefd werd.

Op een avond, het was een van die zwoele nazomeravonden,
ging ik samen met mijn vriendin naar een wat ze toen een t-dansant
noemden. Mijn vriendin hield erg veel van zulke evenementen en
beweren dat ik ze haatte is té sterk uitgedrukt maar dat ik er niet van
hield is dan weer een nogal zwakke beschrijving van mijn afkeer van
zulke feesten die ik veel te lawaaierig, chaotisch en veel te druk vond,
de vloer, daar kon je niet naast kijken al was de verlichting gedempt
in een poging om een intieme sfeer te creëren, lag bezaaid met
allerhande brol, de tafels plakten van het gemorste bier en limonade
en uit de vieze glazen, geen een was proper, wou ik niets drinken,
maar ik volgde haar naar zulke avonden gedwee omdat ze mijn
vriendin was.

Die keer gingen we naar een kleiner feestje , een soort privé gebeuren,
het was er minder druk, het lawaai bleef binnen de perken en de vloer
van de zaal, de tafels en de glazen waren proper en netjes,
hoe zij toegang had verkregen voor dat selecte feest weet ik niet meer
maar we arriveerden toen het feest al in volle gang was.

Eerst bestudeerde ik het zaaltje dat niet erg groot was, de muren waren
in een rustig kleur geschilderd, de kastanjebruine balken aan het plafond
zorgden voor een huiselijke sfeer, in een hoek hingen, geknoopt in dikke
touwen visnetten met hier en daar groen gekleurde glazen bollen,
het leek wel een havenkroeg, niet dat ik al een havenkroeg in het echt
had gezien maar zoals ik dacht dat een havenkroeg eruit zag.
Het publiek was zoals gewoonlijk gemengd, de meeste meisjes kende ik van
zien, de meeste gingen net als ik naar de deftigste school van de stad,
van de jongens kende ik er bijna geen een.

Maar plots keek ik in de donkerste ogen die ik in mijn leven al had
gezien, ze zogen zich naar hem toe en ik bleef verbijsterd kijken hoe hij
danste, soms op zijn eentje, soms met een meisje waarmee hij vlotjes op de
dansvloer zwierde en zweefde. Hij droeg een donkere pantalon en een
eenvoudig wit hemd en keek me tussen het dansen door met een
eigenaardige glimlach aan.
Hoe hij me aan de praat kreeg en wat er precies werd gezegd die eerste
keer herinner ik me niet maar mijn hart bonsde en ik bleef luisteren en
hoopte dat hij zou blijven praten want dat moment besefte ik dat
hij een zielsverwant was, mijn zielsverwant.
Hij was geen schoonheid, geen klassieke godheid moet ik toegeven maar
op zijn gezicht speelde constant een intrigerende glimlach,
hij keek alsof hij de hele wereld aan kon en op hetzelfde moment was
mijn verliefdheid al een feit.
Hij wilde met me afspreken en waarschijnlijk stotterde ik dat ik dat
goed vond. Wat en waar dat was mij om het even, ik wilde gewoon bij
hem zijn. We spraken enkele keren af, lieve hemel wat was ik eraan toe
toen we samen waren en hand in hand door de donkere straten liepen,
ik raakte ontroerd door de vreemdste zaken die hij mij vertelde,
zijn zoenen vond ik geweldig, ja, ik vond hem geweldig, dat wilde ik
hem zeggen, het lag op het puntje van mijn tong maar ik deed het niet
en toch was hij mijn grote liefde, mijn eerste liefde zou cruciaal zijn
voor de rest van mijn leven, hij zou die dwingende ambitie naar boven
halen die ergens diep in mij verborgen lag, daar was ik van overtuigd…

 

ps. die onontgonnen ambitie ligt er nog steeds.

 

 

11:05 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.