12-04-18

Over Knechten en Meiden

Ik heb iets principieel's tegen het gebruik van het woord KNECHT en ik zal uitleggen waarom.

Tegenwoordig wordt deze term nog regelmatig aangewend in het wielrennen, maar het is al veel erger geweest.

Het stuit mij tegen de borst.

Als er een knecht bestaat, dan bestaat er ook een MEESTER. En dat, volgens mij, is onuitstaanbaar. Het kan wel, zonder veel ophef te veroorzaken, gebruikt worden in verscheidene onschuldige aanspraken zoals schoolmeester, penningmeester, meesterkok, bouwmeester en dergelijke maar het kan ook in rechtstreeks verband gebruikt worden met de vroegere betekenis ervan, zoals slavernij, uitbuiting, onderdrukking en rechtstreekse "vermindering" van de persoon in kwestie, man of vrouw.

Ik ben nooit bereid geweest, ben niet bereid en zal nooit bereid worden, om een andere mens blind te gehoorzamen en zal ook nooit eisen dat iemand mij blind volgt.

Blind gehoorzamen komt overeen met een domme "soldaat" zijn. Een robot. Een mens die niet denkt, oftewel zijn verstand niet wil en wenst te gebruiken en liever met wapens omgaat. Somtijds, in de meerderheid van de keren, ook zijn eigen "wapen" effectief in werking stelt om te kwetsen (op alle gebied), te doden en te verkrachten, allemaal zonder te weten, of te willen weten, wat de andere wel verkeerd heeft gedaan, tenzij evengoed gehoorzamend aan een andere meester.

Bestaat er iets WEERZINWEKKENDER?

Ik kom nog van de tijd wanneer mijn eigen nonkel, nog niet eens vijftig jaar geleden, het woord "knecht" gebruikte om zijn hulp in de bloemisterij aan te spreken. Hij werd wel betaald, genoeg om te overleven, maar ik voelde ogenblikkelijk medelijden met hem. Zijn naam was Medard. De heilige Medard.

Een absoluut eerlijke, werkzame en gehoorzame mens, bereid om alles te doen, waar en wanneer de Meester hem dat beval. Ik heb mezelf, toen al, achter Medard geschaard. Ik luisterde vooral over alles wat hij te zeggen had. En wanneer iemand bereid was te luisteren, dan dan had hij meer te zeggen dan wat men gedacht had. Godsdienstig zoals geeneen, was hij onderdanig en menige keren werd hij gewoonweg uitgevloekt. Dat behoorde absoluut bij zijn simpel bestaan. En de Godsdienst werd hem bijgeleerd zodat hij nooit in opstand zou treden. Het bevestigde mijn opinie dat elke Godsdienst geen enkel ander doel heeft dan de kudde te helpen onderdrukken. Samen met de hel, waarover onze goede oude PAUS nu beweert dat deze niet bestaat. Eindelijk!!

Zoals de ongeschreven wetten echter voorschrijven, werd die uitspraak (zelfs die van de Paus, die in theorie en ook in de praktijk, onfeilbaar is) algauw ontkent door enkele van zijn medewerkers, de meest onbeschaamde, die deze uitspraak verloochenen. Bang zoals ze zijn onderdrukte mensen aan te sporen daar niet mee bezig te zijn. ZIJDE GIJ ZOT misschien, meneer de PAUS?

Gade ons werk van twintig eeuwen, in een oogwenk, vernielen?

Hoezo, de hel bestaat niet?

Dan bestaat de hemel dus ook niet?

Dat is laster en achterklap!

Leve de gloednieuwe, vers gebakken PAUS!!

Voor het eerst in jaren geloof ik terug in een Paus.

Maar nu, terug naar onze knechten.

In feite heeft het woord MEID, daar ook alles mee te zien. Daarom heb ik ze allemaal, in Brazilië, met eerbied behandeld en betaald. Sommige ervan houden tot heden van mij (bijna verraadde ik mezelf door het woord AANBIDDEN te gebruiken, maar ik heb mij bijtijds hersteld). Maria Domingas, mijn laatste "meid" in Rio, die met een plastieken supermarktzakje vol met haar weinige bucht en brol is gearriveerd vanuit São Luis do Maranhão, dertig jaar geleden, is nu deftig getrouwd met een man/ondernemer, heeft haar eigen appartement, een auto en alles wat je je kunt voorstellen op gebied van huishouden en gemak. Bovendien heb ik haar aangespoord en haar onkosten daarvoor zelfs betaald om naar de stad Palmas in de Staat Tocantins te reizen, toen ik vernam dat haar jongere zwangere en eenzame zuster daar, een abortus van plan was te plegen. Ik ben niet principieel tegen abortus, maar Maria Domingas zelf verlangde oneindig veel naar een kind. Gedurende een operatie echter, toen ze nog tiener was, om een goedaardig gezwel in haar baarmoeder te verwijderen, in haar geboortestad, hebben de dokters, op aanraden van de centrale regering, er meteen alles uitgehaald wat enigszins met een eventuele zwangerschap te zien kon hebben. Haar twee eierstokken, erbij gerekend. Op het ogenblik dat haar zuster in het hospitaal opgenomen werd, is ze ogenblikkelijk vertrokken met de bus. Toen ze er nochtans aankwam, na dertig uren rijden, was het kind al geboren. Haar zuster heeft echter wel haar woord gehouden en ze heeft het kind, zonder weerstand, meteen afgestaan. Ongelukkig genoeg echter, werd het kind, door het hospitaalpersoneel, geregistreerd op de naam van de biologische moeder, haar zuster, in plaats van het rechtstreeks op de naam van Maria Domingas te zetten (wat toen nog, in de praktijk, mogelijk was). Luiza is de naam van het kind. Ze weet nog altijd van niets, maar ik vraag me af: is ze niet van hetzelfde bloed? Maria Domingas is er, voor de eerste keer van haar leven, op mijn kosten, mee op het vliegtuig gestapt en heeft er, sedertdien, ongelooflijk goed voor gezorgd. Dat is LIEFDE in de eerste, tweede en ook in de derde graad. Het is niet allemaal gemakkelijk geweest, want na twee jaar is de zuster naar het gerecht gestapt om het kind terug op te eisen. Gelukkig heeft de kinderrechter, na twee lange jaren, beslist de door haar eigen schuld zelf geschapen situatie te respecteren. Was het Maria Domingas niet geweest, het kind zou niet geboren zijn, maar vermoord.

Ziedaar, een meid die van mij houdt. Zonder seks erbij. Bij haar vorige collega was het anders, maar het had ook met liefde te zien. Ik mag het gerust zeggen, ik heb er een tiental gehad en geen enkele ervan heeft mij naar het gerecht gesleurd. Iets wat alle dagen gebeurt.

Nu genoeg van de meiden en terug naar de knechten.

Ik luisterde naar Medard alsof het mijn eigen vader was. Want ik hield van luisteren. Meer dan nu, waarschijnlijk. Net zoals ik ook al luisterde naar de buur van mijn Nonkel, Cyriel Schatteman, de broodbakker, die net zoals ik een kind vroegtijdig verloren had. Zelfdoding, of zelfmoord. Wat is het verschil? Misschien een vader die er NIET rap genoeg bij is geweest?

Een knecht? Uma OVA!

Een mens!!

16:08 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print