29-03-18

Zilma, de jongere zus van Hilma

Ik begrijp niet goed waarom, maar ik heb vannacht gedroomd van Zilma, de jongere zus van Hilma, mijn eerste vrouw en die ik al minstens veertig jaar niet meer zie. Nu moet ze ook al dicht bij de zestig zijn. Ze was toen nog een kalm en lief meisje (in schel contrast met Hilma), met een hese stem, eerder mollig maar helemaal niet dik. Wel stevig en gezond, met alles op zijn plaats. Ik zou met haar wel willen gevrijd hebben, zat Hilma niet in de weg. En deze laatste was verschrikkelijk jaloers. Ze hadden een nog jongere zuster Edna, maar die was nog helemaal groen. Ook lief, maar met een overdreven triestige blik. Ze lachte wel een beetje ingetogen, maar men zag duidelijk dat ze eerder verkoos te huilen. Ze had echter al felle vooruit priemende en adembenemende borsten, waar ik nauwelijks weg kon van kijken.

De familie bestond uit tien kinderen en de moeder, een weduwe. Vijf jongens en vijf meisjes. Ruy, Israel, Sebastião, Gilson, João, Hilma, Zilma, Edna en nog twee andere zusters. Hun vader was gestorven twee jaar vóór ik kennis maakte met Hilma. Thuis en IN de armen van Hilma dan nog wel, die dat nooit meer te boven is gekomen. Ik mocht hen praktisch allemaal, tenzij die twee waarvan ik de naam heb vergeten. De oudste wilde mij perse in de handen spelen van een vriendin die een gay zoon had en die ongeveer veertien was toen en die samen met zijn vriendje, ook een gay, mij probeerden, in de duistere woonkamer waar we door haar aan het slapen waren gelegd, doodgewoon af te trekken. Ik heb me moeten afzonderen in de keuken, met een op slot gedraaide tussendeur, om er vanaf te kunnen geraken. De andere zuster, liet ze mij opgewonden eens weten, verlangde er naar een terechtstelling, LIVE in de VS, bij te wonen, terwijl een zak popcorn op smullend.. Genoeg om mij voor mijn verdere leven te doen walgen en kotsen van haar. Ik kon het ook niet verdragen dat hun moeder, om de haverklap, een kip een kopje kleiner wilde maken. Met een schaar dan nog. Ene keer zelfs in het bijzijn van mijn zoon, toen maar pas enkele jaren oud. Ik heb hem woest weg getrokken. Ze was wel een goede en strenge moeder van tien, maar dat alledaagse gedoe met die kraaiende en weg vluchtende kippen in hun tuin paste niet bij mij.

De eerste van de broers die gestorven is, bij mijn weten, is Gilson, besmet door een raar virus (bacterie?) in zijn hart, waarbij hij geestelijk volledig helder bleef, maar lichamelijk, zienderogen aftakelde. Hij had toen al een zoon en een dochter, allebei tieners, de eerste gay en de dochter vreselijk aan de seks verslaafd. Ik weet niet hoe ze het kunnen redden hebben, zonder hun vader. Het viel mij toen al op hoeveel gay's er wel waren in Rio (ik heb altijd verdacht dat een TEVEEL van knappe meisjes, gemakkelijk bereid om er op los te vrijen, zoiets veroorzaakt). Later, in Recife, werd dat nog erger en de gay's worden daar zelfs als een product voor export beschouwd. In tegenstelling met de bevolking van Rio leeft er in Recife het grootste aantal lelijke mensen per vierkante meter, op de aarde (Middelkerke niet meegerekend). Deze "viados", "bichas" en "boiolas" gelijken meestal zoveel op de natuurlijke meisjes dat, wanneer ze zich van hun onderbroek ontdoen en hun komkommer plotseling om de hoek komt loeren, men zich werkelijk een bult verschiet. Vreselijk... 

Enkele jaren na de dood van onze zoon Rudo Jr. heeft Hilma praktisch de zoon geadopteerd van haar jongere broer, Sebastião, de gezondste en sterkste van hen allen. Mijn eerste vrouw heeft hem omgedoopt tot "Pedro Van Leuven" (wat ik haar eigenlijk uitdrukkelijk had verboden). Dat moest zijn droom vervullen om een Braziliaans model, met Belgische en ADELLIJKE ROOTS, te worden die alleen maar aan zijn kloten hoefde te scharten om de dag door te brengen. Ik vermoed dat Hilma gedreven werd door het feit dat hij enorm veel op Rudo Jr. geleek. Allebei, dicht bij de meter negentig, blond en mannelijk mooi. Er heeft wat roddel bestaan over een eventuele verhouding tussen hen beiden, maar daar geloof ik niet veel van, tenzij hij op haar rijkdommen uit was (of nog altijd is?), die de moeite waard waren (een groot deel oorspronkelijk van mij) en zij, op zijn komkommer.

Op een zeker moment heb ik getracht Zilma aan het been te smeren van Guido, een andere West-Vlaming die in Rio verzeild was geraakt, maar dat is niet gelukt. Ze waren allebei te schuchter om er iets mee aan te kunnen vangen. Guido is op den duur getrouwd met een andere vriendin van ons, Cristina, die niet gewacht heeft op zijn uitnodiging en hem letterlijk verkracht heeft op het strand van Copacabana, gedurende een oudejaarsavond daar. Ik vermoed dat, in Brazilië, de meeste "vellekes" eraan moeten geloven gedurende carnaval en op oudejaarsavond. Zij was wel niet meer maagd dan, maar Guido was dat wel. Spreek van een HEET stuk vlees en een versmachtende omhelzing. Van Cristina, bedoel ik.

Ruy, de oudste, was naar het zuiden van Brazilië uitgeweken waar hij onderhandelde met instrumenten die metalen objecten in de grond lokaliseren. En onder andere dus, ook goud. Ik geloof dat ik mij nu een exemplaar zou aanschaffen, had ik de kans. Het moet echter geen absoluut succes geweest zijn want op den duur is hij terug gekeerd naar Rio en heeft hij zich uitgenodigd om bij ons te komen logeren. Ik heb dat toen aanvaard omdat zijn vrouw van Porto Alegre, zo echt lief en liberaal was dat ze er geen graten in vond topless in ons appartement rond te defileren, wat ik heerlijk vond. Haar borsten waren werkelijk de moeite waard en men kreeg de indruk dat ze nog maar weinig keren bepampeld en bepoteld waren geweest. Rond, vol en met de punten eigenwijs naar omhoog gericht. Ik denk dat mijn vrouw haar verwittigd heeft dat ik daar teveel mee gediend was en de frequentie is daardoor wat gedaald, zodat ze, wanneer ik eraan kwam, ze verveeld haar bh aantrok. Maar toch nog altijd zonder haast en haar bloesje vergetend. Op een zaterdag namiddag heeft ze mij eens uit genodigd "strippoker" met haar te spelen (we waren gezapig alleen thuis achter gelaten). Dat betekende dat ze, elke keer ze verloor, een kledingstuk zou uit trekken. Dat was allemaal goed en wel, maar dat moest ik dan ook doen en ik kon niet pokeren. Het reëel gevaar bestond erin dat ik vroeger in mijn spannende onderbroek zou komen te staan dan zij in haar mini-slipje en ik ben er halverwege mee gestopt. Met al hun tegenslag en zonder positieve verwachtingen omtrent hun toekomst, zijn ze op den duur dan toch terug vertrokken naar het uiterste zuiden van het land.

Ik heb effectief ook voor de jongste broer (João) en zuster (Edna) van Hilma gezorgd en heb ze jarenlang bij ons laten inwonen. Edna betekende geen enkel probleem en ze kwam goed van pas elke keer Hilma dreigde uit het venster (op het tiende verdiep) te springen. Ze kon zich altijd nog nipt aan Hilma's mouw vastklampen, terwijl ze op een stoel voor het venster probeerde te klimmen. Alias, dat deed ze alleen maar wanneer Edna dichtbij stond. João studeerde op mijn kosten (daar moeten hogere studies betaald worden) en heeft mij lang als een steun gediend, vooral wanneer Jr. op het sterven lag. Onze verhouding is maar af geknapt wanneer hij de auto van Rudo Jr, die hij bleef gebruiken na diens dood, niet meer terug wilde geven. Voordien had hij mij ook eens betrapt toen hij onverwacht de voordeur had geopend en gezien hoe Creuza, in haar blootjes van boven, de badkamer was binnen gestormd. Het heeft mij tien minuten gekost om, zonder zijn aandacht daarop te trekken, ik bekwaam ben geweest mijn broek terug op te stropen. Maar hij heeft zijn mond gehouden en hij is er nooit nemeer op terug gekomen. De sloeber.

Dit alles, als inleiding voor mijn droom.

Zilma was dus wel stevig gebouwd, maar ze was tevens echt vrouwelijk en vriendelijk.

Wat ik niet begrijp in mijn droom is dat ze zich ontbloot heeft bij mij thuis, ietwat beschaamd in het begin, maar toch opzettelijk en door haar duidelijk gewenst en als natuurlijk beschouwd, in overweging genomen dat ik bij de familie behoorde in de conditie van echtgenoot van haar oudere zuster en dus de beste persoon, bij uitstek, om "haar probleem" op te lossen.

Haar probleem was, wat mij echt verbaasde, dat ze "plat" geschapen was, van voren. De ene borst helemaal niet bestaand, zoals een kiekenborst en de andere, nauwelijks. Daar zou ik nooit greep op gehad hebben, stelde ik, volledig nuchter, onmiddellijk vast. Een droom zonder nut eigenlijk, dus.

Maar het leek me wel alsof ze een betrouwbare man aan het zoeken was geweest om aan haar kleine tepeltjes te sabbelen en te knabbelen, met als enige bedoeling ze te doen ontwikkelen en zó haar droom om grotere borsten te hebben te verwezenlijken. Ze ging blijkbaar uit van het standpunt dat, om ze te doen groeien, de borstklieren langdurig geprikkeld moesten worden en dat ik daar waarschijnlijk veel ondervinding in had. Zonder bijbedoelingen, natuurlijk.

Ik bedank haar daarvoor (voor het vertrouwen, dus), zodanig dat er zelfs een gedachte door mijn hoofd speelt om haar daar nu nog over te schrijven en haar eventueel te vragen of het nog altijd nodig is. Met alle eerbied, weeral natuurlijk. 

Ik heb dan ook beslist niet onmiddellijk op te staan en ben er verder blijven over piekeren hoe ik die taak het best zou kunnen vervullen, hoe laat het ook mag zijn.

In de grond ben ik een goede mens, vind ik.

PS: op dit ogenblik herinner ik mij nog drie andere namen van vroeger: Giselle, nicht van Cristina en geil als de pest, en de namen van de twee andere zusters van Hilma. Maar die zijn intussen weer weg geglipt uit mijn kort geheugen.

PS2: Ilza is er één van 

08:50 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.