10-02-18

Fatima

Toen ik nog in Rio De Janeiro werkte, in het daar gevestigde hoofdkwartier van Cia. T. Janér Com. e Ind, waar er ongeveer vijfhonderd mensen aan de slag waren (uit de meer dan 2.000 werknemers, verdeeld over tientallen filialen) moest ik elke dag door de lange zaal passeren, vanaf de ingang, in het midden van het gebouw, tot aan mijn eigen afdeling (rotary offset drukpersen), aan het extreem LINKSE deel ervan.

Één van deze tussenin gelegen afdelingen was de "Contabilidade" met aan het hoofd daarvan de Algemene Boekhouder van het land, Sr. Redô. Hij was een rustige man in de vijftig, of dicht bij de zestig, die soms echt poëtisch kon worden en zelfs als een jolijt-vriendelijke man bestempeld, in tegenstelling en onafhankelijk van zijn uiterst saai beroep.

Maar het gaat hier niet over hem, maar over zijn 21 jaar oude secretaresse, met de naam Fatima.

Op vele gebieden was ze praktisch perfect: 1,73 m groot (dat weet ik precies omdat ze maar een beetje kleiner was dan ik en onze collega's ons "gat tegen gat" hadden geplaatst gedurende een kerstfeestje, wanneer ik een rilling over mijn ruggengraat niet had kunnen onderdrukken en zij verrast, maar zonder de gat-druk te verminderen, had omgekeken), nogal struis gebouwd (alleszins niet aan de magere kant dus), maar wel rechtop, met een lichaam waarvan de meeste andere vrouwen onmiddellijk jaloers worden: zonder geen enkel signaal van cellulitis of vet, spatadertjes of rimpels, met een niet al te breed heupen op een wonderlijk en uitzonderlijk goed gevormd achterwerk, stevige billen en toch gestroomlijnde voetjes (in Brazilië spreken ze van een "sapatão" wanneer de vrouw te grote voeten heeft in vergelijking met haar gestalte en daardoor meestal als lesbisch wordt verdacht).

Een ware blikvanger, zelfs voor de homo's die daar werkten, zodat deze meestal in haar buurt bleven rondplakken om mee te kunnen genieten van de mannelijke aandacht. Een beetje zoals: "als ge haar wilt eten moet ge eerst van mij geproefd hebben!"

Ze was bovendien uiterst knap, had een ietwat hese stem en was verschrikkelijk sexy. Een droom dus voor alle mannen die geen genoegen nemen met alleen maar koudbloedige schoonheid, of kwaadaardige intelligentie.

Maar ze had wel al een vrijer die haar later meegenomen heeft naar Florida, in de VS.

Miljaardedju, herhaal ik nog tot vandaag!

Ze droeg meestal gespannen witte broeken die geen geheimen verborgen hielden vanaf de heupen. Daaronder, duidelijk zichtbaar, kleurrijke mini-slipjes. Ook losse bloesjes waar doorheen men de vorm van haar preutse en volle maar eerder kleine borsten kon onderscheiden. Zedig verborgen onder onnozele bh'tjes. Wanneer ze op het werk verscheen met een deftige minirok, wat zelden gebeurde, hield iedereen zijn adem in, keek onbegrijpelijk scheel in alle richtingen en voelde de spanning in de onderbroek toenemen.   

Men mag gerust beweren dat niemand  kon weerstaan aan zoveel aantrekkingskracht.

Behalve ik. Maar dan niet echt gemeend, natuurlijk.

Strijden met andere Alpha mannetjes voor één en dezelfde vrouw is nooit mijn ding geweest. Als de schoonheid het hoogst is, sluit men beter zijn mond en aanschouwt men stom geslagen het mirakel van de schepping.

Ik besef mij nu hoe ik toen een platonische liefde heb opgebouwd.

En dat is de reden van dit schrijven.

Sommige vrouwen mogen eigenlijk niet aan één enkele man toebehoren. Ze zijn gewoonweg teveel hooi op het vork van ene man. Ze moeten kunnen verdeeld worden, opgehemeld en verzorgd door de gemeenschap voor het gezamenlijk welzijn van de meute. Iedereen moet er eens, bij wijle, kunnen aan lekken. Net zoals, zelfs, de andere wijvekes die van deze vrucht ook de kern opeten. Ze moeten daarom uitbundig vereerd worden. Een feest in een beperkte ruimte, waarbij iedereen zijn lepel in de pap mag steken...

Een schat voor zichzelf alleen willen behouden is gewoon een daad van puur egoïsme. "Alles voor mij en niets, of de overschot, voor de anderen" is een verwerpelijk standpunt. Dat gaat toch niet? Als alles met liefde gedaan wordt, met algemene bezorgdheid, tederheid en liefheid en af en toe een pletsje op haar tjerken'd gat en billen wordt toegediend, is er geen haar in de lucht. Zolang ze er zelf ook maar van geniet, vanzelfsprekend. Dat helpt haar haar ketel op te warmen, zo nodig om de likeur te stoken. Op zo'n ogenblikken kunnen er op zijn minst, elke keer, een paar, of meer zelfs, mannen zich in hun beste doen en laten wanen, waarna ze geduldig de weg moeten vrijlaten voor nieuwe bewonderaars. Iedereen moet zich af en toe de koning van de wildernis kunnen voelen en uiteindelijk vaststellen dat zij, de Koningin, absoluut van niets terug deinst, tenzij van de eenzaamheid en van de verlatenheid. Net zoals Cleopatra ook zo goed had verstaan..

Ik ben ervan overtuigd dat onze eerste Eva een hese stem had en perfect geschapen. Puistjes, vlekken en vetbolletjes op haar kontje zijn nooit in beeld gebracht geweest. Heur haar was en is van weinig belang en hindert meer dan het deugt. Kort gehouden, bij de meesten, getuigt van heetheid en overgave. Geen tijdverlies daarmee. Lang haar zit tenandere overal in de weg, plakt in de ogen en, o-zo-dikwijls, valt in de verse soep en beland bijgevolg ook in onze gulzige mond.

Putjes in de wangen en kleine oortjes getuigen van vriendelijkheid en opwinding. Een kleine neus is evenveel een bewijs van verdraagzaamheid en kans op overspel. Maar dan zonder spijt.

Tot daar de inleiding over FATIMA.

Nu voort over Fatima.

De meesten van haar collega's liepen hevig rood op wanneer zij het woord tot hen richtte en verschrompelden onder haar lieve blik. Ik heb ze nooit zien schreeuwen, bekvechten of kibbelen en ze was steeds welgezind, optimistisch en vriendelijk.

Nu, na dertig jaar, heb ik van haar gedroomd. Ze wilde perse weten waarom ik zo terugtrekkend van aard was geweest toen, tov van haar... waarom ik haar niet had toegelaten in mijn kleine kring van metgezellen... waarom ik haar nooit had gevolgd richting toiletten en gevraagd had een beetje aan haar tepels te mogen zuigen, zoals zoveel anderen dat wel gedaan hadden en waarmee ze zich afgevraagd had of er iets verkeerd's aan de hand was geweest met haar en ze mij zo gestadig in de gaten had gehouden, vooral wanneer ik door de gang passeerde, op zijn minst vier keren per dag, hopend op een verlossing van haar kwalijk verlangen.

Miljaardedju, nog ne keer, hoe stom ben ik altijd wel geweest, toen ik nog razend knap was en er nooit geen benul van had gehad...

Ik moet dringend terug op jacht gaan, vooraleer ik helemaal verkrimp en verslens!

00:43 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.