05-02-18

leve de nieuwsgierigheid...

 

 

Volgens mijn moeder was het derde woordje dat ik als peuter zei, 
ná mama en papa, waarom.
Van de vroege ochtend tot de late avond schalden mijn waaroms
in alle toonaarden door het huis, mijn moeder, die op al mijn vragen
probeerde te antwoorden, werd er soms hoorndol van.
Overdreef mijn moeder toen? Ik denk van niet.
Ik was inderdaad het soort kind dat altijd al van alles het hoe en
waarom wilde weten, later vaak tot ergernis van mijn leerkrachten.
Ook mijn vrienden storen zich er soms aan.

Mijn nieuwsgierigheid is niet getemperd met het ouder worden,
integendeel, het stellen van vragen is voor mij als ademhalen.
Ik geniet mateloos van het bijeenharken van alle soorten informatie,
het leren van nieuwe dingen, leren praten met nieuwe mensen gaat
mij een stuk moeilijker af maar…ik probeer het, ik doe het.

In de streek waar ik woon, valt mijn gevraag niet altijd in goede aarde,
Vlamingen zijn van natuur niet geneigd om te antwoorden op veel
vragen, ze geven geen antwoord, halen eens hun schouders op of
verwijten me voor ‘curieuze neuze mosterdpot’,
‘vraagstaart’ of
‘nieuwsgierig aagje’.
Wie, als ik iets wil weten en vragen stelt, wordt als lastig beschouwd
en als ik aandring, zelfs als gevaarlijk. Ze zeggen niet voor niets achter
mijn rug ‘de rare’ over mij terwijl ik mensen die alle voorgekauwde
zin en onzin slikken en niet nieuwsgierig zijn, eerder raar vind.

Ik heb geen speciale talenten, ik ben gewoon nieuwsgierig.
En mijn nieuwsgierigheid is oneindig want ik ontdek dagelijks gaten
in mijn kennis, dus schiet ik in actie, ga op onderzoek, spreek mensen aan
waarvan ik vermoed dat ze meer weten dan ik, vraag en zoek naar
antwoorden of bevestiging.
En die krijg ik soms.

Enkele weken geleden was ik aanwezig op een lezing, een neuroloog
gaf tekst en uitleg over de mogelijke negatieve bijwerkingen op het
brein ná de behandeling met chemo.
Omdat ik zelf al vele jaren chemo krijg en omdat veel kankerpatiënten
die ik ken, klagen over geheugen- en concentratiestoornissen ná hun
behandeling, zelf heb ik tot nog toe geen klachten of ik ben me er
niet van bewust, was ik nieuwsgierig wat de wetenschappelijke wereld
erover te zeggen heeft dus ging ik luisteren want ...
voor gaten in mijn geheugen, brr…ik ben er als de dood voor.

De professor zei, ik vat het in het kort samen, dat er zich inderdaad
cognitieve problemen voordoen bij patiënten met hematologische
aandoeningen, dat kunnen ze zien op MRI-scans van hersenonderzoek,
maar, nuanceerde de onderzoeker, als je in een omgeving leeft waar
geen vragen worden gesteld en je stelt er zelf ook geen wordt je
nieuwsgierigheid niet geprikkeld en laat geprikkelde nieuwsgierigheid
nu juist cruciaal zijn voor het geheugen.
Nieuwsgierigheid is de beste motivatie om iets te leren en als je het
graag wilt weten zal je het vlotter leren en uit breinonderzoek hebben
ze kunnen zien dat de informatie gemakkelijker wordt opgeslagen
als de nieuwsgierigheid gewekt is, daarom is het belangrijk dat we
levenslang vragen blijven stellen.
Ook voor niet zieke mensen is gezonde nieuwsgierigheid een voordeel,
besloot de professor.

Met een goed gevoel zat ik ná de lezing mee aan de koffietafel,
ik dronk een tas koffie en luisterde naar de verhalen van de andere
kankerpatiënten die unaniem klaagden over hun vergeetachtigheid
en de achteruitgang van hun geheugen.

En d
aar aan die koffietafel en te midden van de groep lotgenoten nam
ik mezelf heilig voor om in de toekomst mijn gevraag te blijven koesteren
ook al schudden de antwoorden mijn eigen ideeën door elkaar,
ik zal zolang mogelijk dieper en dieper graven en niets
vanzelfsprekend vinden.
Ik zal blijven vragen stellen, wat, wanneer, waarom en hoe en
wie dat vervelend vindt, blijft maar liever op een afstand en
ik zal blijven lezen, al wat gedrukt staat zal ik lezen, boeken en kranten
en af en toe een roddelblad, zo word ik geconfronteerd met meningen
die ik al ken en nieuwe.

Lang leve de nieuwsgierigheid…

 

 

 

11:05 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.