29-01-18

weerloos...

 

 

In het jaar 1967 kochten mijn ouders hun eerste televisie, 
was dat vroeg of laat, ik weet het niet, niettegenstaande ze zich
modern voelden in hun opvattingen en levensstijl waren ze in alle
geval geen voorlopers op het vlak van techniek en elektronica want
enkele andere gezinnen in onze straat waren al eerder in het bezit
van zo’n toestel, die buren vonden van zichzelf dat ze meer ontwikkeld
en vooruitstrevend waren dan zij, de onwetenden, die nog zonder
televisie leefden, af en toe werden mijn ouders door die bewuste buren
uitgenodigd om een of andere uitzending te gaan bekijken.
Wij, de kinderen werden niet meegevraagd.
Mijn ouders gingen kijken maar gaven zich niet onmiddellijk
gewonnen voor dat kijkkastje, maar uiteindelijk zijn ze,
net als de rest van de bewoners van de straat, de stad en bijna de
hele mensheid, toch gezwicht, ze kochten op een dag een toestel
met bijhorende antenne die op het dak moest worden geïnstalleerd
anders zag je alleen sneeuw, zelfs al was het midden in de zomer.
Toen de televisie zijn intrede deed bij ons thuis was ik intussen,
en daar was ik al bij al blij om, verslaafd aan lezen, verknocht aan
boeken zeg maar en dat is in de loop der jaren nooit veranderd.

Toen ik trouwde maakte een televisie dus geen deel uit van onze
huisraad, ik had er geen behoefte aan en mijn echtgenoot gelukkig
ook niet.
Toen we 10 jaar televisie- loos of -arm getrouwd waren, vonden mijn
schoonouders het welletjes en de allerhoogste hoogste tijd, ze vroegen
zich, bekommerd als ze waren, af waarmee we onze avonden vulden
zo zonder televisie en ze gaven ons een groot lomp toestel cadeau.
Het ding stoorde me verschrikkelijk, het paste niet en viel volledig uit
de toon in mijn gezellige woonkamer maar de kinderen waren er wel
blij mee vooral toen ze af en toe in de vooravond een half uurtje
mochten kijken naar een of ander programma, weliswaar op hun
niveau, daar lette ik angstvallig op.

Zelf kijk ik weinig wat niet wil zeggen dat ik nooit kijk.
Ik hou van films zolang ze niet gewelddadig zijn en ook een
documentaire kan ik smaken als het maar niet over wilde dieren gaat
want ik wil heus niet zien hoe het ene dier een ander weerloos dier
verscheurt en opeet om niet van de honger om te komen.
Ik weet dat dieren hun eigen natuurwetten, hun instinct volgen maar
daarnaar kijken kan ik niet, ik vind het té wreed.

Maar af en toe kijk ik wél eens naar mijn televisietoestel,
ik bezit tegenwoordig een heel bescheiden, eenvoudig model dit
in tegenstelling met mijn broer die een van de meest gesofisticeerde
toestellen die er tegenwoordig op de markt zijn in zijn living
staan heeft.
Meestal maak ik vooraf en zeer zorgvuldig een keuze,
in het programmablaadje kruis ik de film of de documentaire aan
die ik wens te zien, als ik het niet vergeet, kijk ik, de andere dagen
van de week kijk ik niet want elke avond lui en onderuit in de zetel
liggen om naar alles en nog wat te kijken is niet aan mij besteed,
ik heb altijd veel te lezen, lezen doe ik duizendmaal liever dan
televisiekijken.

Enkele dagen geleden zette ik nietsvermoedend het televisietoestel
aan, mijn laatste boek was uit en ik had die avond nog geen zin
om in een nieuw exemplaar te beginnen, ik had niets geprogrammeerd
en buitelde pardoes in een soort van medische uitzending,
ik keek een ogenblik later in de binnenkant van een hoofd van een
man, die, door dat bekwame artsen een kwaadaardige tumor die in
zijn neus woekerde, hadden weggehaald, ongeveer de helft van zijn
gezicht kwijt was, zijn mond hing scheef, zijn tong leidde een eigen
leven, zijn neus was weg en hij miste een oog en een oogkas.
Terwijl die man met zijn ene oog angstig in de camera keek,
ging zijn hand aarzelend en tastend naar zijn gezicht alsof hij iets
wilde afschermen dat hij niet kon vinden.

Ik voelde me zo weerloos.
Ik had het liever niet gezien maar dat had ik wel.
Ik wist dat het onverdraaglijk zou zijn om aan die man te denken
maar dat ik het toch zou doen. Het zou weken duren vooraleer dit
beeld op mijn netvlies zou vervagen. Telkens ik er aan denk,
en ik denk er nog elke dag aan, moet ik er bijna van huilen.
Zo’n onverwachte beelden overweldigen mij, zelf zoek ik ze niet op.
Doen alsof ik het niet weerzinwekkend vind om naar zoiets te kijken ,
kan ik niet.
Het zal nu weer maanden duren vooraleer ik nog eens mijn toestel
open zet tenzij ik vooraf héél goed weet wat ik zal te zien krijgen.

Ik lees dus liever een boek, véél liever,
dat is veiliger…



11:05 Gepost door RD | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.