06-08-17

Onderkruipers

Ik weet niet of er een woord bestaat dat het omgekeerde vertegenwoordigt van het woord "ONDERKRUIPERS", wat het gemakkelijker zou maken om er de werkelijke zin van te begrijpen.

Ze bestaan natuurlijk overal en ze zijn al onderkruipers vanaf het eerste ogenblik dat ze uit de nauwe tunnel kunnen ontsnappen en ondervinden dat ze niet ver zullen geraken als ze niet naar voren grijpen en naar achteren stampen.

Ik ben er absoluut zeker van dat in een twee-of drieling geval, de eerste geborene, in hun vervolgend leven, een onderkruiper zal worden en de tweede, bijgevolg, minder kansen zal kunnen veroveren.

Per algemene definitie, een onderkruiper tracht iemand anders te benadelen, zonder dat hij daar zelf baat bij zal hebben. De kapitein die van zijn schip vlucht vooraleer het kapseist, is zeker en vast een onderkruiper.

Het gebeurt al van jongs-af-aan, maar het verergert nog meer met de ouderdom. "Als ik kan, zal ik je een beentje lichten alvorens jij mij er morgen één licht. Niet dat ik daarmee bevoordeeld zal worden, maar omdat dat mij deugd doet". "Ik ben altijd al een verliezer geweest, waarom jij ook niet"?

Het is een gruwelijke ervaring en stoort de verhouding tussen de mensen, vrouwen en mannen. Ik geloof zelfs dat het bij de vrouwen nog meer gebeurt, maar bij de mannen lokt het scherpere woede op.

Oude onderkruipers zijn ook, over het algemeen, lelijkaards, argwanig en drinken absoluut geen alcohol om hun nuchter bewustzijn niet te verliezen. Elke kans die ze krijgen om een andere te doen struikelen grijpen ze gretig vast. "Als het niet goed genoeg is voor mij, dan zul jij daar zeker ook niet van profiteren". "Als ik er niet aan kan, zal ik een kuiltje graven onder je voeten, zodat jij er ook niet aan kan".

Dat is, in het kort, de beschrijving van een onderkruiper.

Ik heb toevallig zopas, tot mijn verbazing, kennis met een ervan gemaakt.

Jawel, die hoerepoepers bestaan nog altijd en ze zijn intussen al in de meerderheid geraakt.

11:31 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

05-08-17

Banaliteiten Verwoesten Geduldige Mensen

Zoals gewoonlijk wendde ik mij beslist naar mijn geliefd tafeltje in mijn stamcafé waar, normalerwijze, niemand zich in de omgeving bevindt. Bevredigd (eindelijk) van mijn verdiende rust te kunnen genieten, bestelde ik mijn ijskoud biertje en na even de voorbij passerende, alleen maar vrouwelijke, achterwerken gade te hebben geslagen, dreven mijn gedachten zich geleidelijk af naar een punt aan de horizon, waar ik meende mijn toekomst te kunnen onderscheiden.

Het ontging me nochtans niet toen twee koppels ineens de deur binnen tuimelden en, net alsof vooraf besteld, zich onmiddellijk naar het tafeltje begaven, grenzend aan het mijne.

Niet iets waar ik hevig naar verlang natuurlijk, onder meer omdat ik zo onmogelijk mijn opgestapelde scheetjes, geniepig, kwijt kan geraken, maar enfin, dat is eigenlijk ook nooit de originele bedoeling geweest, maar wel een pluspunt voor de plaats, of zoals het hier uitstekend uitgedrukt wordt, een “toegevoegde waarde”.

Ze gedroegen zich echter nogal wat luidruchtig en verbroken de gezellige stilte die ik meestal verkies. De vrouw die op de stoel, dichtst bij de mijne zat, besloot een sigaret op te steken en om de verse lucht die over hun eigen tafel heerste niet te besmetten blies ze de rook, over haar schouder heen, daarvoor een scheve mond gebruikend, regelrecht in mijn richting. Ik heb oneindig veel gerookt wanneer ik jonger was, maar sedert ik daarmee gestopt ben kan ik diene stank, minder en minder elk jaar, uitstaan. Bovendien bewoog ze haar stoel verder en verder weg van de tafel, bekommerd dat ze blijkbaar was met de gezondheid van haar collega’s, maar tezelfdertijd dichter en dichter bij mij belandend, tot ze zelfs praktisch tegen mijn rug aanleunde. Verergerd stond ik op en sleurde mijn tafel, samen met de vier stoelen, wég van hun tafel.

Een minuutje later werd mijn rust weeral verstoord door een nieuw koppel dat eveneens het café binnen stapte en verheugd ontdekte dat ze de aanwezigen aan mijn buurtafel herkenden. In een oogwenk werden er twee additionele stoelen bij hun tafel gerukt zodat de kring, naargelang iedereen zich wat van de tafel verwijderde, groter werd. De zuigende en puffende vrouw porde meteen terug in mijn ribben en ik werd nogmaals verplicht recht te staan om mijn tafel, samen met de vier stoelen, verder weg te slepen, terwijl de nerveusheid mij te pakken kreeg. Amper zat ik terug neer, al een beetje aangetast door het derde biertje en ik stelde verbijsterd vast dat een nieuw koppel hun neus binnen stak. Weeral slaakten ze een kreetje van geluk en verrassing terwijl ze zich opgewekt naar de verzamelde vrienden begaven, maar in overweging genomen dat een gewaarschuwde vent er twee waard is, rechtte ik mij ongeduldig op en nu al bijna kokend van de haat besloot ik onmiddellijk meer plaats vrij te laten voor meer stoelen rond hun tafel, terwijl ik ondertussen al geklemd begon te geraken tegen de lege tafel die zich voor de mijne bevond.

Ik kon niet vermijden binnensmonds een vloekwoord te uiten, overtuigd dat ik er van was dat het vandaag mijn dag niet was. De rust intussen was al “gone with the smoke” en het bier was lauw aan het worden terwijl de kelner, ietwat verlegen, want hij kende mij van vorige oorlogen, zich in mijn richting bewoog met de vraag of ik misschien bereid zou willen zijn mijn tafeltje op te offeren zodat ze er één lange tafel van zouden kunnen maken en ik geoorloofd werd een beter tafeltje uit te kiezen, tussen tientallen andere, nog onbezette...

‘k Hebbekik helemaal geen ander tafeltje willen uitkiezen, miljardedju, want ik haat reizen, verhuizen en vooral "andere" tafeltjes en ik heb, in een oogwenk, mijn rekening betaald en ik ben verdwenen van diene dwaze café, met al die opdringerige, zuigende, puffende en kletsende klanten die altijd maar meer en meer plaats nodig hebben voor hun onbelangrijke vergaderingen.

Verdomde en verdoemde Filhos en Filhas das PUTAS!

07:03 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

04-08-17

100 jaar Slag bij Passendale: 500.000 slachtoffers in slijk van de Westhoek

100 jaar Slag bij Passendale: 500.000 slachtoffers in slijk van de Westhoek

Dit weekend en maandag wordt in de Westhoek de Slag bij Passendale herdacht, een extreem bloedige en gruwelijke veldslag uit de Eerste Wereldoorlog. Een half miljoen doden, vermisten en gewonden voor een te verwaarlozen terreinwinst van 10 kilometer. Passendale staat 100 jaar later nog steeds synoniem voor 'militair fiasco' en is voor velen het bewijs van de zinloosheid van oorlog. Al moet dat genuanceerd: Passendale was het begin van het einde voor het Duitse Keizerrijk.
 
Erwin Verhoeven
 

Voorjaar 1917. De eerste 'wereldbrand' is bijna 3 jaar aan de gang. Na een korte bewegingsoorlog in de zomer en de herfst van 1914 zit de situatie aan het westelijk front al tweeënhalf jaar muurvast. Offensieven van de Britten aan de Somme en de Fransen bij Chemin des Dames hebben daar niets aan veranderd. De Britse opperbevelhebber Douglas Haig loopt al veel langer - sinds 1915 - rond met de idee dat deze patstelling alleen in Vlaanderen doorbroken kan worden. Daar hebben de Duitsers hun sterkste verdedigingslinies uitgebouwd. Soms vier na elkaar. Maar net daarom denkt Haig dat het breken ervan hun hele front kan doen instorten.

De Britse opperbevelhebber tekent een plan uit voor de zogenaamde 'derde slag bij Ieper' of - in zijn woorden - het "Flanders Offensive". Eerste objectief is de heuvelrug bij het dorpje Passendale. Eens die in handen is, zal opgerukt worden naar de spoorweg Menen-Roeselare-Torhout. In een derde fase moet ook het Belgisch leger aan de slag, samen met de Britten, in een offensief vanuit Nieuwpoort en Diksmuide. Die aanval zal gepaard gaan met een landing van Britten op de stranden tussen Nieuwpoort en Middelkerke. Haig hoopt van daaruit de U-bootbasissen van Oostende en Zeebrugge uit te schakelen en verder door te stoten door Vlaanderen. Richting eindoverwinning. Die hij en de Britten dan op zijn/hun naam mogen schrijven.

Bijzonder optimistisch

Dat Haig bij het begin van de zomer van 1917 de kans schoon ziet om zijn bijzonder optimistische ideeën door te drijven - zo'n grote aanval heeft sinds het begin van de loopgravenoorlog nog nergens succes opgeleverd - heeft twee redenen. Het Franse voorjaarsoffensief van opperbevelhebber Robert Nivelle bij de Chemin des Dames is uitgedraaid op een catastrofe. De Fransen zijn oorlogsmoe en er breekt muiterij uit. Nivelle wordt vervangen door generaal Philippe Pétain. Die zet de aanvallen stop, herstelt de tucht en verbetert het dagelijkse leven van zijn soldaten. Pétain wil zo het moreel en de kracht van zijn troepen terug op peil krijgen. Maar dat kost tijd. Een groot Brits offensief in een andere sector van het westelijk front kan daarbij helpen. Haig argumenteert in Londen dat met het 'Flanders Offensive' ook het risico verkleint dat de Duitsers doorbreken door de verzwakte Fransen aan te vallen. 

Tweede punt dat voor het idee van Haig pleit, is de ravage die de, door hem geviseerde, Duitse U-boten aanrichten op zee. Sinds de Duitsers op 1 februari 1917 een "onbeperkte duikbootoorlog" hebben afgekondigd, is in drie maanden tijd ruim twee miljoen ton aan schepen tot zinken gebracht. Een Berlijnse bankier heeft berekend dat, indien de U-boten dit tempo kunnen aanhouden, de geallieerden binnen zes maanden zullen capituleren door een gebrek aan bevoorrading. In dat geval komen de Amerikanen - die op 6 april 1917 Duitsland de oorlog verklaard hebben, maar nog geen leger die naam waardig hebben - te laat op het Europese slagveld.
 
Gevaarlijke Duitse bult

Toch aarzelt de Britse premier David Lloyd George lang om groen licht te geven aan zijn opperbevelhebber. Hij is op zijn zachtst gezegd geen grote fan van de in zijn ogen veel te optimistische Haig. En hoe dan ook, diens grote offensief kan pas van start gaan na een noodzakelijke proloog rond Mesen. Daar zit namelijk een gevaarlijke Duitse bult in de Britse frontlijn. Die moet eerst rechtgetrokken worden.

De voorbereidingen zijn al bezig sinds 1915. Ondergronds! Gespecialiseerde 'Tunneling Companies' hebben 30 meter diep in de Ieperse kleilagen mijnschachten gegraven onder de Duitse linies en er op 24 plaatsen springladingen aangebracht, 500 ton. Vanaf eind mei 1917 neemt de Britse artillerie de Duitse stellingen in de sector tien dagen lang onder vuur. Geplande datum voor de actie is 7 juni. Aan de vooravond spreekt een Britse generaal de pers toe: "Gentlemen. We may not write history tomorrow. But we shall certainly change the geography." Even voor vieren 's ochtends stopt het artillerievuur. De Duitsers kruipen uit hun schuilplaatsen om het verwachte offensief af te slaan. Dan ontploffen 19 van de 24 dieptemijnen. Gigantische kolommen van vuur en aarde schieten omhoog en ploffen weer neer. De overlevering wil dat premier Lloyd George de knal hoorde tot in Downing Street.

De Duitsers zijn even compleet van de kaart. De oprukkende Britse infanterie breekt in enkele minuten door het Duitse front. Enkele uren later is de heuvelrug Mesen-Wijtschate in Britse handen. Een belangrijke rol daarbij is weggelegd voor de 16de en de 36ste divisie. Allebei samengesteld uit Ieren. De 16de uit katholieken uit het zuiden, de 36ste uit protestanten uit de noordelijke provincie Ulster. Op het thuisfront uitgesproken vijanden in de toenemende spanningen op hun eigen eiland. Bij Wijtschate vechten ze zij aan zij.

Eén groot moeras

Het succes van de aanval bij Mesen en de aanhoudende U-bootterreur - in juni gaat er 687.000 ton scheepsruimte naar de haaien - maken dat het oorlogskabinet Haig uiteindelijk toestemming geeft voor de uitvoering van zijn grote plan. Zij het met tegenzin. Indien de eerste fase niet lukt, wordt het geheel afgeblazen, luidt één van de voorwaarden.

De tweede helft van juli begint een nooit gezien artilleriebombardement. Meer dan 3.000 kanonnen vuren 4,2 miljoen projectielen naar de Duitse stellingen. Meer dan dubbel zoveel als bij de Somme. Het effect is allesverwoestend. Ook het volledige afwateringssysteem in de streek wordt vernietigd. Op 31 juli - nu maandag exact 100 jaar geleden - bij het krieken van de dag zet de infanterie dan de echte aanval in. Ongeveer op hetzelfde moment begint het te regenen.

Op de linkerflank veroveren de Fransen Bikschote en Britse Guards en een divisie uit Wales de heuvelrug van Pilkem. In het centrum breken Engelsen en Schotten door het front en de eerste Duitse verdedigingslijn. Elders is de situatie minder briljant. De 120 tanks - Haig zet ze voor het eerst samen in, sinds hun intrede op het slagveld één jaar eerder - dienen tot niets. Door de combinatie van aanhoudende regen en het kapotgeschoten afwateringssysteem verandert het terrein snel in één groot moeras. Tanks en kanonnen kunnen vooruit noch achteruit. Soldaten ploeteren in de modder. De opmars loopt vast. Niet eens de helft van de objectieven is bereikt. Pas op 16 augustus wordt een echte nieuwe aanval ingezet. Het resultaat is net eender. Wat succes in het noorden: Langemark valt in Britse handen. Maar in het centrum lopen de twee Ierse divisies - enkele weken eerder zo succesvol bij Wijtschate - zich te pletter op Duitse mitrailleurs. Sommige bataljons verliezen tot 60% van hun manschappen.

Haig beseft dat hij zich geen tweede afgang zoals aan de Somme kan veroorloven. Hij verlaat de tactiek van het aanvallen over een breed front en luistert naar de raad van de bedachtzame bevelhebber van het 2de leger, generaal Herbert Plummer: "Step by step" en "bite and hold". Haig en Plummer zetten nieuwe en frisse Australische en Nieuw-Zeelandse divisies in, Schotten ook en zelfs een Zuid-Afrikaanse brigade, onder wie heel wat Afrikaans sprekende Boeren. Samen boeken ze vanaf 20 september succes na succes. Bij de Meenseweg, bij Geluveld, bij het Polygoonbos en Broodseinde.

Op 4 oktober begint het opnieuw te regenen. De voorzichtige Plummer stelt Haig voor om het na deze vrij geslaagde opmars hier voorlopig bij te laten. De Britse opperbevelhebber wil echter koste wat het kost het eerste objectief uit zijn al te ambitieuze aanvalsplan bereiken: de heuvelrug bij Passendale. Hij moet in Londen toch iets kunnen verkopen. Een eerste aanval op 12 oktober - de Eerste Slag bij Passendale - draait op niks uit. Tenzij dat hij geboekstaafd staat als de bloedigste dag uit de Nieuw-Zeelandse geschiedenis. Bij de Ravebeek verliest hun divisie 2.700 man in minder dan 4 uur. Dat is ongeveer één om de 5 seconden.

Gevoel voor realiteit

Het heeft er alle schijn van dat Haig dan elk gevoel voor realiteit begint te verliezen. Hij plant een Tweede Slag bij Passendale. Dit keer niet met Australiërs en Nieuw-Zeelanders, maar met de Canadezen. Hun divisies hebben in de lente met ware heldenmoed de heuvel van Vimy ingenomen. Tol: 3.598 doden en 7.004 gewonden. De slag bij Vimy wordt sindsdien beschouwd als de "geboortedag" van de Canadese natie. De Canadese bevelhebber Arhur Currie overschouwt het waanzinnige slagveld bij Passendale en schat de te verwachten verliezen dit keer in op 16.000 man. In de gevechten op 26 en 30 oktober en van 6 tot 10 november 1917 - de inname van wat ooit de dorpskern was - zullen er uiteindelijk 15.654 vallen.

Die laatste dag blijft Haigs 'Flanders Offensive' voorgoed steken in de modder van Passendale. Nergens is meer dan 10 kilometer terreinwinst geboekt. Bij het Duitse lenteoffensief van april 1918 zullen de Britten het gebied weer moeten prijsgeven. De hele operatie - van 31 juli tot 10 november - krijgt snel de naam van het van de kaart geveegde dorpje. In de hele streek staat trouwens niets meer overeind. Er rest alleen nog modder en met slijkwater en rottende lijken gevulde bomkraters. Wanneer Haigs stafchef generaal Sir Launcelot Kiggell helemaal aan het eind voor het eerst het front bezoekt, barst hij in tranen uit: "Mijn God. Hebben wij echt mannen uitgestuurd om hier te komen vechten?" De Britten hebben 33 miljoen projectielen afgevuurd. Velen boorden zich zonder ontploffen in de zompige moerasgrond. Tot vandaag worden ze door onze ontmijners uit de grond gehaald.

Verdronken in obusput

De officiële Britse geschiedschrijving telt 245.000 doden, gewonden en vermisten. Die laatsten - ongeveer 40.000 - verdronken meestal in één van de talloze obusputten. Aan Duitse zijde vielen 217.000 slachtoffers, onder wie 35.000 doden en 48.000 vermisten. Met nog enkele duizenden Fransen erbij, komt de teller dicht in de buurt van het half miljoen slachtoffers. De helft van het totale aantal militaire slachtoffers op Belgische bodem tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hoewel bij Verdun of aan de Somme nog veel meer verliezen te betreuren vielen, heeft Passendale een grotere symboolwaarde gekregen. "Een naam met zwarte randen in de annalen van het Britse leger", volgens de Britse militaire deskundige en historicus Sir Basil Liddell Hart. Synoniem voor "militair fiasco" ook. En "ultiem bewijs van de zinloosheid van oorlog".

Die laatste twee beweringen moeten genuanceerd worden. Er werden natuurlijk fouten gemaakt en die zijn Haig tot lang na zijn dood aangewreven. Om te beginnen, zat er te veel tijd tussen het eerste Britse succes in Mesen (7 juni) en de start van het eigenlijke offensief (31 juli). De Duitsers kregen zo alle tijd hun defensie nog beter te organiseren. Dat tijdverlies was echter niet alleen zijn schuld, ook de regering in Londen had er een aandeel in. Het kapotschieten van het afwateringssysteem was een cruciale blunder. Het inzetten van tanks in het zompige moeras een andere fout.

Het koppig verderzetten van het offensief na 4 oktober was Haigs meest omstreden besluit. In de periode nadien verloren de Britten 106.000 manschappen voor een dorpje dat niet meer bestond. "Het failliet van het militaire denken", sneerde premier Lloyd George. Niet helemaal. Historici zijn het erover eens dat de Duitsers dankzij Passendale al hun reserves naar het Vlaamse slagveld moesten brengen. Zo kregen de Fransen elders de kans om op adem te komen, in afwachting van de komst van Amerikaanse troepen. Bovendien zijn de Duitsers de bij Passendale geleden verliezen nooit meer te boven gekomen. Het leger van Keizer Wilhelm had daardoor in de lente van 1918 de mensen en de middelen niet om een aanvankelijk succesvol lenteoffensief om te buigen in een eindoverwinning. Vooral daarom was Passendale niet zinloos: het 'Flanders Offensive' van 1917 was "the beginning of the end". Het zorgde er mee voor dat de uitputtingsoorlog een jaar later beëindigd kon worden.

De Britten leerden bij Passendale ook hoe ze tanks beter konden inzetten. In groep en bij verrassing. En niet verspreid opererend en vooraf aangekondigd door een artilleriebombardement. Een aanpak die ze in november 1917 bij Cambrai in de praktijk omzetten en die zou bijdragen tot de eindoverwinning. Maar een les die de geallieerde legerbevelhebbers tijdens het interbellum blijkbaar vergaten. De Duitsers niet. Zij veroverden in 1940 op dezelfde manier in zes weken tijd heel West-Europa. Dat gebeurde onder leiding van een man wiens 16de Beierse Reserve Infanterieregiment in de zomer van 1917 bij het begin van de Slag om Passendale zijn deel van het Britse offensief over zich kreeg: korporaal Adolf Hitler.

  • Waneer de infanterie oprukt, begint het te regenen: tanks kunnen vooruit noch achteruit, soldaten ploeteren in de modder. De opmars loopt vast.
     
  • Wat er overblijft, zijn met modder en lijken gevulde putten.
     
  • Het dorpje Passendale was al getroffen door de oorlog (foto boven), maar was na de slag hélemaal van de kaart geveegd (foto onder).
     
  • Brits opperbevelhebber Douglas Haig bedacht het ambitieuze strijdplan, dat later "een militair fiasco" werd genoemd.
     
  • De gruwelijke slag eist ook het leven van heel wat trekpaarden.
     

15:00 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

03-08-17

Habiba, de Kat van Mijn Dochter

Mijn dochter heeft enkele maanden geleden een kat geadopteerd. Ik was natuurlijk de overwonnen stem.

Laatste nacht heb ik een afgrijselijke en ook een afschuwelijke nachtmerrie met die kat gehad.

Ineens had ik een vogelnest ontdekt aan een bult in de muur, in de hof. Op een stoel klimmend zag ik meteen het levenloze lijfje van een tenger vogeltje.

Naderbij loerend ontwaarde ik de slapende kat, IN het nest.

Nog wat dichter kruipend zag ik een springlevend vogeljong.

Maar de kat had hem meteen ook gezien.

Vooraleer ik kon ingrijpen greep de kat het vogeltje bij de kop.

Het volgend moment hoorde ik hoe de kat het kopje verbrijzelde tussen haar tanden.

Tot op dit ogenblik ben ik op zoek naar een houten knots om de kop van de kat er volledig mee in te slaan, tot er geen tand meer boven tand recht blijft staan.

Ik HAAT katten.

Volgens de statistieken bestaan er in België, bijvoorbeeld, ongeveer VIER miljoen katten. Als elkeen van hen, gedurende hun lang en zalig leven, alleen maar HONDERD vogeltjes beet kunnen pakken, dan verliezen we ongeveer 40 miljard zangvogeltjes.

Spreek van een vreselijke, maar reële nachtmerrie.

07:54 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

02-08-17

Een week in de erotheek: "Jongens, wat staan mannen onder druk"

DEEL 3 De lusten en lasten van seks

Seks is een vat vol lusten. Maar soms is dat seksleven ook een last, merk je wel eens in een erotheek. Nogal wat mannen voelen blijkbaar druk om te presteren. Ze vrezen de partner vroegtijdig teleur te stellen, of hebben weemoed naar vroeger, toen er nog zekerheden waren, in bed. Curieus is wel: mevrouw komt zelden tot nooit klagen, en lijkt zelfs dik tevreden.

Nadine Van Der Linden 

Medeoprichters Luc Ceulemans en Bert De Keuster wisten dat ze 'Libidos' als erotheek en niet als seksshop moesten lanceren. "Bij dat laatste denk je aan grenswinkels met mannen in lange jassen. Het moest vrolijker en vriendelijker." ©Photo News

Zaterdagavond in de erotheek. De drukste avond, hadden verkopers Werner en Peter me vooraf verteld. Liefde vraagt immers tijd, en op zaterdag hébben de meeste mensen tijd. De schuifdeuren gaan vlot open en toe, met koppeltjes die na de inkopen van de dag nog een laatste stop maken. Op de camerabewaking van de parking zien we hun autootjes, met zakken van Delhaize op de achterbank, waaruit een selder steekt. Soep, die avond. Het dessert mag pikanter.

Aangezien het eind juni is, komen ook veel mensen nog iets kopen voor ze op vakantie vertrekken. Het vooruitzicht van een hotel waar alle sleur uit handen zal worden genomen - en waar elke dag propere lakens worden gelegd - inspireert duidelijk tot wat extra creativiteit. Ik vind het aandoenlijk, de stelletjes die - na het inslaan van zonnebrandcrème - nog even iets aangebrands komen kiezen. Het betekent méér dan die string met pareltjes die op de toonbank wordt gelegd. Het is het voornemen, de belofte bijna, dat men weer wat extra moeite gaat doen voor mekaar. Sleur is niet goed, voor seks. Eén keer vertelt verkoper Peter Smolders me: "De koppels die zich het méést verliefd tonen in de winkel, arriveren vaak met twee aparte wagens." Hij kijkt even met een blik van 'moet ik daar een tekeningetje bij maken?', maar ik denk het te snappen.

Hbn jllie vgra?

Het mag dan geen viagra zijn, 'Diehard' verbetert de prestaties, staat op het doosje. En dat is voor trouwe klanten genoeg. ©Photo News

Ook een fenomeen op zaterdagavond: de jonge gasten met een fris hemdje aan, gehuld in een wolkje muskus of sandelhout. Ze komen voor een pakje condooms, eventueel wat glijmiddel. De basisuitrusting van de moderne jagers, blijkbaar. Vaak komen ze per twee, ze stappen dan uit een sportief karretje op de parking. Eén keer zie ik hoe twee vrienden, bij het verlaten van de zaak, blijkbaar op andere vrienden stoten. Er wordt even gepraat, bij mekaar in het zakje gekeken, eens gelachen. Dat ik dat toch een beetje curieus vind, zeg ik op een bepaald moment tegen de verkopers. Waren condooms vroeger geen commande die je als jonge mens kuchend en schuifelend deed, en vooral alléén? "Klopt", zegt verkoper Werner. "Dat is wel een trendje van de jongste jaren. Ze rijden met mekaar mee, en dan wordt er blijkbaar in de auto iets gezegd van: 'Ik moet nog, euhm, iets halen', waarop de ander zegt: 'Is goed, jong, ik ga wel eventjes mee.' De openhartigheid is groter." Maar dan gaan de schuifdeuren weer open, en is er plots die man alleen, rond de 40. Hij loopt door de winkel en komt dan voor de toog staan draaien. "Hbn jllie vgra?", fluistert hij. We verstaan er niks van. "Ietsje luider, mijnheer?" Net hoorbaar klinkt het vervolgens: "Hebben jullie viagra?"

Neen, dat hebben we niet. Viagra is immers alleen op doktersvoorschrift verkrijgbaar. Ofwel weet de man dat niet, ofwel denkt hij: een mens kan maar proberen. Hoe dan ook, hij lijkt teleurgesteld, door dat antwoord. Een beetje ontredderd, bijna. "We hebben wel een voedingssupplement", wijst Peter naar een doosje waarop 'Diehard' staat. 'Verbetert de prestaties', lees ik. "Ook goed", zegt de man, en hij rekent af. Later zal ik het doosje wat nader bestuderen. Het is inderdaad een voedingssupplement en het zit vol goede dingen zoals zink en calcium en stoffen die de potentie wat opwekken zoals taurine, en op termijn kweek je daar ongetwijfeld sterke manschappen mee, maar diezelfde ávond nog, zoals viagra? "Ik denk van niet", zegt Peter. "Toch heeft het product heel wat trouwe klanten. Gewoon het feit dat ze iets op zak hebben, geeft hen blijkbaar genoeg vertrouwen." Waarmee nogmaals bewezen is: seks zit (ook) tussen de oren.

Ik hem een probleem, jom

©Photo News
Een 'Callboy' toont een 'cloneboy'. ©vier

De schuifdeuren gaan weer open. Een zilvergrijze man. Ook hij komt naar de kassa. "Ik hem een probleem, jom." Zo heb ik ze natuurlijk graag: hoe spontaner de mensen komen vertellen, hoe liever. Verkoper Werner blijft altijd de rust zelve. "Vertel het eens, mijnheer." Antwoord: "Het is niet meer zoals vroeger, jom. Minder stevig." Voldoende informatie voor Werner om de man mee te nemen naar het vak met ringen, die het bloed houden waar het een tijdje blijven moet. En zoals dat wel vaker gebeurt, begint de man te vertellen. Gewoon uit pure opluchting, denk ik. Waarschijnlijk lopen deze mensen al maanden met angsten rond, en als ze dan toch die erotheek binnenstappen, vrezen ze dat de verkoper bij het aanhoren van hun klacht dodelijk bedroefd zal kijken, en zal zeggen dat hij nog nóóit zoiets heeft meegemaakt. In realiteit horen ze: "Geen probleem. Kom maar mee." En vanuit die opluchting vertellen ze. Hij is 59 jaar. Lang een casanova geweest. Begin 40, in volle fleur en volle kunnen, heeft hij dan een veel jongere vrouw leren kennen, de vrouw van zijn leven. Maar de laatste tijd zijn er wat probleempjes. Hij zegt het niet met die exacte woorden, maar uit alles wat hij vertelt, begrijpen we dat het meisje wier leermeester hij lange tijd op alle vlakken is geweest, zich intussen heeft ontpopt tot een volwassen, zelfbewuste dame in háár volle fleur. Hij, daarentegen, ziet het in de spiegel toch een beetje achteruitgaan, raakt wat van zijn pluimen en zijn zelfvertrouwen kwijt. En zijn trouwe soldaat heeft het daar moeilijk mee. De man wil vooral geen dienstweigering, in de barak. Met veel begrip luistert verkoper Werner naar het verhaal. "Veel succes ermee, mijnheer." Met een zwart tasje en een stukje herwonnen vertrouwen stapt de 59-jarige weer door de deur. 

Maar 20 minuten, en bij de goei

©Photonews/VIER

Zo zie je tijdens een week in de erotheek toch een aantal mannen passeren met gelijkaardige problemen. Ook jonge gasten met faalangst. Zo noemen de twintigers het zelf niet, maar het is misschien toch het juiste woord voor opmerkingen als 'het gaat wat te snel, hebben jullie...', 'ik sta wat onder stress, hebben jullie iets...'. Het mag niet mislukken, blijkbaar. Het gekke is: zelden staat er een vrouw naast die jonge heren, met de armen gekruist en een misnoegde blik van: 'Wij zitten thuis dik in de penarie, mensen.' Zelden hoor je die mannen zelfs maar zeggen: "Mijn vróuw vindt dat het te rap gaat." Neen, ze vinden dat zelf. Of ze vrezen dat zelf. "Na 20 minuten is het al voorbij", zeggen ze dan. "Och, dan ben je toch nog bij de goei", relativeren de verkopers het probleem. Aarzelend wrijven de jonge mannen over hun hoofd. "Vroeger kon het 45 minuten duren." Veel aandacht gaat in deze maatschappij naar de druk waaronder vrouwen staan, om jong en mooi te zijn. Maar als één week in de erotheek iets duidelijk maakt, dan toch dat ook een deel van de jonge mannen onder druk staat, of zich hoge eisen laat aanpraten.

Zo. Nu even diep ademhalen: morgen gaan we het hebben over opblaaspoppen.

Van videotheek tot erotheek

©Photonews/VIER

De Libidos-keten bestaat 27 jaar en was de eerste plek in Vlaanderen waar je - bóven een winkeltoog - erotische artikelen kon kopen. Dat de winkels 'erotheken' werden genoemd, een woord dat eigenlijk niet echt bestaat, heeft met de oorsprong te maken: de Vlaamse videotheken.

Medeoprichter Bert De Keuster (56) had vanaf 1982 zelf een videotheek, in Heist-op-den-Berg. "Ik verhuurde er alle mogelijke VHS-films", schetst Bert de geschiedenis. "'Ben Hur', 'The Sound of Music', 'Evil Dead', alle genres. Maar ik had ook, vanuit mijn eigen interesse, een beperkte collectie films waarbij ik veel lichaamsdelen met stickertjes moest afplakken op het doosje. (lachje) Die films stonden niet in de rekken, maar zaten in een grote kartonnen doos onder de balie. Op den duur werd dat genoegzaam bekend bij de klanten. 'Geef er ook nog maar eentje van onder de toog': dat was een bekende zin in de zaak." En zo kregen klanten bijvoorbeeld 'Miami Spice' mee.

Lucratief hoekje

©Photonews/VIER

De jaren 80 waren glorietijden voor videotheken. Het filmaanbod op televisie was schraal (VTM bestond nog niet) en de videorecorder was één van de meest gewilde apparaten, destijds. Had je die niet, dan kon je een movie-box huren waarmee je thuis VHS-films kon afspelen. Bert: "In de Vlaamse videotheken bleef het aanbod films maar groeien, en ook 'speciale' films werden overal zo talrijk dat je ze écht niet meer opgeborgen kreeg onder de toonbank. Ik voelde dat de tijdsgeest veranderde en besloot ze in de winkel te zetten, in een hoekje dat verboden was voor minderjarigen." Een erg lucratief hoekje, overigens. Mede-Libidos-oprichter Luc Ceulemans (55): "Voor grote films als 'Terminator' en 'Ghostbusters' betaalde je toen als videotheekuitbater zelf tot 6.000 frank (125 euro). Dat betekende dat je de film toch een 50-tal keer moest verhuren eer je er winst op kon maken. Erotische films daarentegen kon je inkopen tegen 1.500 frank (iets minder dan 40 euro) en duurder verhuren. Bovendien was het vaak zo dat de klanten eerst twee gewone films kozen in de videotheek, en tussen die twee doosjes staken ze dan hun erotische film. Anders durfden de mensen er gewoonweg niet mee naar de kassa te lopen, stel je voor dat ze een bekende zouden tegenkomen! Voor ons was dat natuurlijk interessant: we verhuurden drie cassettes, terwijl we wisten dat de klant toch vooral de Tirolerfilm wou zien (lacht)."

Bij de rijkswacht

©Photonews/VIER

De gouden videotheek-tijden bleven niet duren, en zoals bekend zijn ze vandaag quasi uitgestorven. Bert: "Toen in 1989 VTM begon, had ik al een voorgevoel. En zo is dat plan van de erotheek ontstaan. Geen 'seksshop', neen, want dat was destijds nog een beladen woord: groezelige, slecht verlichte grenswinkels waar mannen rondliepen in lange jassen. Het mocht vrolijker en vriendelijker. De leuze van Libidos werd: 'Alles om je seksleven spannender te maken.'" Bert en Luc gingen in zee met twee Nederlanders die intussen zijn uitgekocht. "Als locatie voor onze eerste erotheek kozen we Antwerpen, dat leek ons de meest liberale stad. We vonden een betaalbaar handelspandje in de Carnotstraat, niet ver van het Centraal Station. Maar naarmate de openingsdag naderde, werden we toch wat zenuwachtig: het was zeker mogelijk dat onze handel na enkele dagen door de politiediensten weer gesloten zou worden door het befaamde wetsartikel 383 met betrekking tot de goede zeden... Maar het begrip van de gerechtelijke instanties bleek nogal mee te vallen. We moesten pro forma langskomen bij de rijkswacht, maar toen bleek dat alle documenten in orde waren, zijn er nog een paar goede afspraken gemaakt: wat we juist zouden verhuren en verkopen, en dat niets zichtbaar zou zijn vanaf de straat, en geen toegang onder 18 jaar, enzovoort. Er zijn nooit problemen geweest." Er kan en mag dan ook veel in het Vlaanderen van vandaag. Wel zijn bestialiteiten verboden, net als kinderporno uiteraard, en sm-films waarin mensen blijvende schade oplopen.

"Als het op tv komt, verkoopt het"

Drie decennia geleden was er in Vlaanderen zelfs geen erotheek te vinden, men moest de grens naar Nederland over. Vandaag stappen mensen vrank en vrij binnen. De televisie heeft daar een heel grote rol in gespeeld, weet Libidos-eigenaar Bert De Keuster. "Wij zijn eeuwig schatplichtig aan BV's als Goedele Liekens, die zaken bespreekbaar hebben gemaakt. Maar ook realityreeksen hebben een zetje gegeven. Betty die in 'Big Brother' lag te 'piekeren' met haar Tarzan: dat dééd iets, dat maakte dat vrouwen dat toch eens gingen opzoeken. Ook 'Temptation Island' was een cadeau. Ooit was er een deelnemer, Fredje, die steevast het woord 'libido' uitsprak als 'libidos'. Onze naam dus, wat eigenlijk geen bestaand woord is. We kregen toen heel veel leuke reacties van klanten, ze dachten dat wij Fredje sponsorden, wat niet zo was. Al heb ik later wel de T-shirts van zijn vrijgezellenfeest gesponsord, met een knipoog naar zijn 'hoog libidos'." Recent zorgden de Callboys voor een bestseller. In de reeks zag je immers hoe de jongens een replica maakten van hun dierbaarste bezit, en dat kan dus echt, met een zogenaamde Cloneboy, die een kopie in gips van de penis maakt. Voor 49,50 euro is men vereeuwigd. Tijdens mijn week in de erotheek zag ik bijna dagelijks één Cloneboy verkopen. Altijd als geintje, 'voor een vrijgezellenfeest', al weet men natuurlijk nooit...

08:06 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print