29-07-17

mijn naam is Sarah....

 

 

 

Mijn naam is Sarah, Sarah met een h, 
niet te verwarren met die andere Sara die hier soms ook een van
haar verhalen vertelt, dat is Sara, Sara zonder h dus,
al hebben Sara en ik behalve onze naam wel meer gemeen.

Net als Sara werk ik in een mannenwereld.
De vocabulaire om over het oudste beroep ter wereld en haar
uitvoerders te spreken is eindeloos.
Sara en ik zijn hoeren, prostituees, sekswerkers, straatmadelieven,
meisjes van lichte zeden of van plezier, tippelaarsters, publieke
vrouwen, enzovoort...
Sara werkt als straathoer, ik werk in wat ze noemen een huis van
plezier, een bordeel, een hoerenkast. De eigenares van het huis waarin
ik werk, de uitbaatster, mijn chef, mijn overste, mijn baas zeg maar,
is een vrouw, mijn bazin dus, zij is een gewezen hoer op jaren.
Zij regeert met strenge hand over haar meisjes en haar clientèle. 
De mannen worden beschermd, wij, de meisjes worden ook niet aan
ons lot overgelaten. Mannen die hier hun gading zoeken en vinden
zullen geen geslachtsziekte oplopen, hun vrouw, ja,
sommige van onze bezoekers maar bijlange niet allemaal zijn getrouwd
en vader van één of meerdere kinderen, zal het niet te weten komen,
discretie staat hier hoog aangeschreven.
Sara, die uit Brazilië is en mijn collegaatjes en ik dus niet,
vertelt in een sappig taaltje hoe prettig ze haar werk wel vindt en hoe
onwaarschijnlijk gek ze is van bijna elk mannelijk lid,
hoogstwaarschijnlijk omdat ze weet dat mannen zoiets nu eenmaal
graag horen, ik vraag me eerlijk gezegd af hoe eerlijk ze is.
Ik ben wellicht een beetje ouder dan Sara dus niet meer piepjong
en zit ondertussen al een aantal jaren in het vak, te lang, véél te lang
eigenlijk, ja, ik weet het, ik ben er indertijd al héél jong aan begonnen
en ik heb inmiddels al één en ander meegemaakt, zowel met de
mannen als met mijn collegaatjes.
Houden wij van ons werk?
Houden wij van de mannen?
Wat denk je zelf?
Bijna alle meisjes die hier werken komen uit een ontregeld gezin,
als er al een gezin aan te pas kwam, velen zijn opgevoed geweest
door een alleenstaande moeder, en wat deed mama voor de kost?
Wat denk je? Juist ja, ze was ook sekswerkster.
Enkele meisjes hadden een papa, een papa die ze enkel kenden uit de
verhalen die erover werden verteld want papa zat in de gevangenis,
onschuldig natuurlijk. Iedereen weet toch dat de gevangenissen
een verzamelplaats zijn van onschuldige doetjes?
Alle meisjes die hier werken en werkten, hebben of hadden geen andere
beweegreden dan geld en ieder meisje dat ooit in dit beroep begint,
denkt dat ze er over een tijdje mee zal kunnen stoppen om aan een
gewoon leven te beginnen met een liefhebbende man en kindertjes,
ook wij hebben romantische dromen maar eerst willen we een mooi
spaarpotje aanleggen. Dat gezinnetje, dat komt later wel, denken we.
Natuurlijk zullen onze dromen nooit uitkomen!
Welk uilskuiken wil een echtgenote zoals wij die al door vele handen
zijn gepasseerd? Alle vrouwen in dit wereldje zijn gemangeld en
geblutst door het leven, we kweken eelt op onze ziel anders zouden
we het niet kunnen volhouden.
Het is hard werken, we moeten veel kunnen verdragen en we moeten
veel knikken en slikken, letterlijk en figuurlijk.
We moeten zatlappen bedienen en als ze 'hem' niet meer stijf krijgen
van pure zattigheid beschuldigen ze ons, de hoer van dienst,
dat ze haar werk niet naar behoren heeft gedaan, we moeten luisteren
naar onnozele praat, ons laten betasten en bepotelen, ons laten
uitlachen, kleineren...
En altijd moeten we lachen en vriendelijk zijn, het zal je niet verbazen
dat de meeste meisjes stevig aan de drugs zitten anders houden we
het niet vol.
Mannen zullen het niet graag horen maar seks is nooit onze drijfveer,
seks is niet bepaald onze lust en leven. Geld, het slijk der aarde,
daar doen we het voor, voor geld en voor niets anders.

Waarschijnlijk kiest Sara haar eigen werkuren en begint ze zelden
voor de noen, wij, de meisjes van het bordeel, beginnen 's morgens in
alle vroegte, we bedienen dan mannen die vooraleer ze aan hun
verantwoordelijke dagtaak moeten beginnen even stoom willen
afblazen en omdat ze toch in de hoerenbuurt zijn...
maken ze snel even gebruik van onze diensten.
Ons ochtendhumeur ten spijt mag geen hinderpaal zijn om te doen
alsof we vanaf de prille morgen al hitsig zijn.
Tijdens de middaguren krijgen we veel mannen die de gezonde hap
overslaan en het lunchuurtje gebruiken voor een bezoekje aan het
bordeel, in de namiddag is het meestal rustig naar aanloop van
een drukke avond en nacht.
Alle werkkamers zijn kitscherig ingericht, de kitsch druipt er van de
muren, de ene kamer vind ik nog troostelozer dan de andere maar
geen klant die klaagt over een gebrek aan intimiteit en gezelligheid.

 

Tja... Het bordeel is geen oord voor liefde of tederheid...

 

 

10:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

28-07-17

Europees Hof: "Seks ook voor oudere vrouwen belangrijk"

 1©Thinkstock

Voor vrouwen van middelbare leeftijd en ouder is seks even belangrijk als voor hun jongere seksegenoten. Dat concludeert het Europees Hof voor de Rechten van de Mens nadat een Portugese vrouw er kwam aankloppen.

De vrouw, Maria Moraïs, onderging een vaginale ingreep. Na die operatie had ze last van gevoelloosheid in de vagina, wat nefaste gevolgen op haar seksleven had. Ze kreeg een schadevergoeding toegekend, maar omdat ze vijftig jaar oud en moeder van twee kinderen is, werd die door de rechtbank met een derde verminderd. De Portugese rechters oordeelden dat seks op die leeftijd minder relevant was.

Onterecht, vindt het Europees Hof nu. Het noemt de Portugese rechters in zijn arrest vooringenomen en veroordeelt Portugal tot een schadevergoeding van 3.250 euro.

09:47 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

27-07-17

uitgesproken...

 

uitgesproken

praat met mij en doe dat
honderduit,
vertel me zwijgend
waarover een leven gaat
hoeveel tederheid er nodig is
en adem gulzig tot het eind

spreek dit lichaam zonder
een spoor van schroom,
spreek het,
spel het volledig uit
laat me duizelen
breng me in totale ademnood geef je
eindelijk helemaal bloot

 

 

M. Tritsmans

19:35 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

26-07-17

'Hou toch eens op met het romantiseren van prostitutie'

©Claudie de Cleen

Volgens Renate van der Zee is prostitutie is op zijn best een zakelijke transactie

In Nederland willen we geloven dat prostitutie avontuurlijk is en geëmancipeerd. Wat een misvatting, schrijft Renate van der Zee, op basis van haar gesprekken met prostituees.
Renate van der Zee 

'Mijn laatste klant was gevaarlijk. Hij had coke gesnoven, hij zat in een paranoïde waan en hij ging helemaal los. Hij sleurde me aan mijn haar door de kamer. Hij verkrachtte me anaal, keihard, terwijl hij groot geschapen was.

Je houdt het allemaal voor je. Je laat niets los. Wat binnen die muren gebeurt, blijft binnen die muren

'Ik weet nog dat ik, wit weggetrokken, naar buiten liep. De chauffeur, die op me stond te wachten, vroeg: 'Is alles goed met je, Rosanne?'. En ik zei ja. Terwijl het bloed uit mijn kont liep. Dat is prostitutie. Je houdt het allemaal voor je. Je laat niets los. Wat binnen die muren gebeurt, blijft binnen die muren. Het is zelfverloochening tot kunst verheven.'

Dit verhaal hoorde ik een paar jaar terug van een jonge vrouw die drieënhalf jaar in de highclass-escort had gezeten. Tijdens het lange gesprek dat ik met haar in haar huiskamer voerde, vertelde ze me haar hele levensgeschiedenis. Ze was als tiener van huis weggelopen omdat ze werd mishandeld. Ze ging op zichzelf wonen en toen ze op een gegeven moment haar huur niet kon betalen, suggereerde iemand dat ze seks kon hebben met mannen voor geld. Ze besloot het te doen. 'Want wat maakte het uit? Wie hield van mij? Mijn lichaam was toch niets waard. Zo jong als ik was, had ik al een heel moeilijk leven achter de rug. Wat kon ik nou nog verliezen?'

Het is niet voor iedereen, een bijbaan als escort. Het betaalt goed en je komt nog eens ergens. 'Maar uiteindelijk is het gewoon dezelfde platte seks als in een bordeel.' De Volkskrant dook in de wereld van de escort.

Uiteindelijk kwam ze terecht bij een chic escort bureau. Daarover vertelde ze dit: 'De klanten denken dat je het doet omdat je het leuk vindt. Zo verkoop je het: je vindt het geweldig. Dat zei ik ook tijdens mijn sollicitatie bij het bureau. Ik zei: 'Ik houd van avontuur. Ik ben goed in bed en dat mogen mannen weten. Ik houd van lingerie en ik vind het leuk als ik het mag dragen voor mijn werk'. Want je gaat natuurlijk niet de waarheid vertellen.'

Het werd een manier van leven voor haar, legde ze uit. 'Ik genoot van de aandacht, ik genoot van de mooie kleren, van het luxeleven, van alles wat ik kon kopen. Ik ging de stad in met een euforisch gevoel. Ik kan dit werk aan! I'm living it! Maar als ik er nu op terugkijk, denk ik: meisje, wat was je ongelukkig. Ik weet nog dat ik op een avond langs een shoarmatent liep en onwillekeurig dacht: hoeveel zou een broodje shoarma van mijn vlees kosten? Want er is over mij onderhandeld als over een homp warm vlees.' 

Zwijgcultuur

Ze zei ook dit: 'De highclass-escort is een heel ander verhaal dan de gewone prostitutie, maar in wezen is het hetzelfde. Er zijn maar weinig vrouwen die er heelhuids uitkomen.'

De ervaringen van deze vrouw en van al die anderen die niet heelhuids uit het topsegment van de prostitutie zijn gekomen, miste ik in de reportage over de escortbusiness die op 24 juni in Volkskrant Magazine stond. Zeker, wie goed las, voelde wel dat het geen eenvoudige manier van geld verdienen is. 'Isabel' vertelde bijvoorbeeld over meisjes die het geprobeerd hadden en 'nu depressief of suïcidaal zijn'. Ze zei dat ze mannen niet meer vertrouwde en dat klaarkomen moeilijk was geworden. En die vermeende glamour viel ook wel mee. 'Uiteindelijk is het gewoon dezelfde platte seks als in een bordeel.'

Iedereen beklemtoonde dat het werk niet gevaarlijk was en de journaliste schreef dat keurig op. Ik dacht aan de kennissen van Isabel die depressief of suïcidaal waren geworden. En ik dacht aan Rosanne, aan de man die haar keihard anaal verkrachtte en aan hoe ze zweeg achteraf. 'Wat binnen die muren gebeurt, blijft binnen die muren.'

Die vermeende glamour viel ook wel mee. 'Uit­ein­de­lijk is het gewoon dezelfde platte seks als in een bordeel.'

In de prostitutie - ook in de highclass-escort - gebeuren dingen die het daglicht niet verdragen en waardoor vrouwen beschadigd raken. Toch stonden boven dit artikel de triomfantelijke woorden: 'Het betaalt goed en je komt nog eens ergens.' En niet: 'Er werden meisjes depressief of suïcidaal'.

Waar komt die hardnekkige neiging om prostitutie te romantiseren toch vandaan? We weten allemaal dat het in de prostitutiewereld niet ongebruikelijk is dat vrouwen worden uitgebuit, gemanipuleerd en het slachtoffer worden van geweld. Volgens de criminoloog professor Frank Bovenkerk leeft bijvoorbeeld de overgrote meerderheid van de prostituees op de Wallen met mannen die op de een of andere manier van hen profiteren. Vaak zijn dat vrouwen die niet zo stevig in hun schoenen staan. Uit een onderzoek van professor Ine Vanwesenbeeck bleek bijvoorbeeld dat meer dan 40 procent van de vrouwen in de prostitutie in haar jeugd mishandeling, misbruik of beide heeft meegemaakt.

Er zijn verhitte discussies gevoerd over de cijfers over mensenhandel in de prostitutie. Laten we het laagste cijfer nemen dat ooit uit een (overigens niet wetenschappelijk onderbouwd) onderzoek rolde: 10 procent. Er zijn in Nederland naar schatting 25.000 prostituees. Dat zou dus betekenen dat 2.500 vrouwen dagelijks commercieel worden verkracht.

Toch geloven we liever in de mythe van de zelfbewuste vrouw die het leven is ingegaan puur omdat ze het leuk of zelfs lekker vindt - zoals sekskopers zichzelf zo graag wijsmaken. Ook Isabel in het Magazine-artikel zegt: 'Ik houd gewoon van seks'. Die opmerking heb ik meer gehoord in die gesprekken die ik met vrouwen in de prostitutie voerde. Ik herinner me Jackie, die het interview begon met precies die opmerking: 'Ik houd gewoon van seks'. Maar toen ik doorvroeg, vertelde ze uiteindelijk dat ze lange tijd cocaïne had gebruikt om het werk te kunnen volhouden en dat ze een tragisch leven achter de rug had. Een moeder die ook in de prostitutie zat en het gezin verliet toen Jackie 3 was, een jeugd in pleeggezinnen, een tienerzwangerschap en nooit een school afgemaakt. 'Het moeilijkste is wanneer ze het geld op de tafel leggen. Dat maakt dat je je een ding voelt. Een voorwerp dat gekocht is', zei ze.

Goede champagne en een glamoureus gevoel

Hoe charmant is een man die betaalt voor seks nou eigenlijk echt?

Maar in Nederland geloven we liever dat prostitutie gaat over avontuur en vrouwelijke seksuele bevrijding. Die mythe wordt ook overal in de media in stand gehouden. Neem de serie Dagboek van een call-girl op Net 5. Op de vraag of die serie geen geromantiseerd beeld geeft van prostitutie antwoordde hoofdrolspeelster Sanne Langelaar: 'Er zijn genoeg meiden die het leuk vinden en die hiermee geld verdienen en met dit beroep een plek in de maatschappij weten te verwerven.' Een plek in de maatschappij? Ervaring in de prostitutie kun je niet op je cv zetten. Je kunt er evenmin carrière maken.

Tijdschriften en kranten, van Linda tot De Telegraaf, publiceren gretig columns van anonieme escortdames over hun spannende levens. Op de website The Post Online schreef 'Charlotte' dat haar dates vaak vergezeld gaan van 'goede champagne en een glamoureus gevoel' en dat er veel bij wordt gelachen en geflirt 'en dat is allemaal geen straf met een charmante man in pak'. Maar hoe charmant is een man die betaalt voor seks nou eigenlijk echt?

©Claudie de Cleen

Deze week zond Net5 voor de zoveelste keer Pretty Woman uit, waarin wordt gedaan alsof een straatprostituee die een relatie krijgt met een rijke hoerenloper het toppunt van romantiek is. In 2012 verscheen de film Elles, waarin een journalist (Juliette Binoche) haar eigen seksualiteit ontdekt als ze onderzoek doet naar studentes die geld verdienen in de prostitutie - waarvan er één nota bene wordt verkracht. En in 2013 draaide Jeune et Jolie in de bioscopen, waarin een minderjarig meisje de prostitutie ingaat - zonder opgaaf van redenen, gewoon bij wijze van seksueel experiment. Het is een beeld dat mijlenver afstaat van de grimmige werkelijkheid van de jeugdprostitutie. Maar regisseur François Ozon verdedigde zijn film met de bewering dat elke vrouw erover fantaseert om voor hoer te spelen.

Laat het grote publiek zich door dit soort films, series en columns simpelweg voor de gek houden? Dat is slechts een deel van het verhaal. Het is ook een kwestie van niet willen zien. Neem de documentaire Ouwehoeren over Martine en Louise Fokkens, twee bejaarde zussen die hun leven lang in de prostitutie zaten. Louise werd op haar 20ste met geweld door haar man de prostitutie in gedwongen, Martine ging uit armoede het leven in. Van het geld dat ze verdienden, liepen hun mannen in mooie pakken rond. Aan vijftig jaar pezen hielden ze geen cent over: Martine zat op haar 69ste nog achter het raam en Louise viel zo nu en dan in om bij te verdienen.

In de prostitutie draait het zuiver om de blijheid van de klant en heel wat vrouwen kennen er geen vrijheid

In de film ondersteunt een vrolijk accordeonmuziekje beelden van Martine die naar haar raam wandelt - alsof het om gemoedelijke Amsterdamse folklore gaat. En inderdaad, de meeste Nederlanders zagen de zussen als 'hoeren die het goed voor elkaar hadden'. Columnist Bas Heijne had het zelfs over de 'gezellige rosse levens' van de Fokkens. Maar wat is er gezellig aan om door je man de prostitutie in geslagen te worden? En heeft een bejaarde vrouw achter het raam, die wordt uitgelachen door baldadige voorbijgangers, het goed voor elkaar?

De kern van het probleem is dat wij Nederlanders onszelf als erg vooruitstrevend en ruimdenkend beschouwen. Aan de seksuele revolutie hielden we het motto 'vrijheid blijheid' over: de gedachte dat als het om seks gaat, het voor iedereen beter is als alles kan. Maar in de prostitutie draait het zuiver om de blijheid van de klant en heel wat vrouwen kennen er geen vrijheid.

Commerciële verkrachting

In Nederland ben je een 'moraalridder', 'preuts' of 'sex negative' als je daar je wenkbrauwen over fronst. Want ruimdenkende mensen zijn 'sex positive'. Maar wat zich in peeskamers afspeelt, is geen seks, net zo min als een verkrachting seks is. Het gaat niet om twee mensen die in gelijkwaardigheid met elkaar naar bed gaan en daar allebei van genieten. Prostitutie is op zijn best een zakelijke transactie en op zijn slechtst commerciële verkrachting.

Vanuit de illusie dat we vrijdenkend en geëmancipeerd zijn, doen we alsof prostitutie niet problematisch is. Wij maken ons eerder druk over de hypothetische vrijheid van een vrouw om 'er voor te mogen kiezen' dan over de reële vrijheid van vrouwen in de prostitutie om voor iets anders te kunnen kiezen. Wie echt vooruitstrevend is, kan niet accepteren dat in het vrije Nederland straten bestaan waar jonge vrouwen uit veelal arme landen halfnaakt tentoongesteld staan om door mannen gekeurd te worden en voor een paar tientjes orale seks te bieden. Doe er een tientje bovenop en het mag zonder condoom.

Prostitutie is op zijn best een zakelijke transactie en op zijn slechtst commerciële ver­krach­ting

Maar er is meer dan alleen de illusie van ruimdenkendheid. Prostitutie is in diepste wezen een oeroud, mannelijk privilege dat zo diep verankerd is in onze cultuur dat we blind zijn geworden voor wat het eigenlijk inhoudt. Net zoals bijvoorbeeld vrouwelijke genitale verminking zo diep is verankerd in de Somalische cultuur dat veel mensen daar blind zijn voor de schade die het aanricht. Ze verdedigen het met lachwekkende argumenten, zoals dat een verminkte vrouw schoner zou zijn. Precies zo verdedigen wij prostitutie met lachwekkende argumenten. Dat al die vrouwen er in vrijheid voor kiezen bijvoorbeeld, of dat het het oudste beroep ter wereld is - alsof een misstand die lang genoeg bestaat niet aangepakt hoeft te worden - of dat een baan bij een escortbureau simpelweg betekent dat je goed verdient en nog eens ergens komt.

'Veel van die meiden hebben een verknipte jeugd gehad', vertelde Rosanne mij. 'Ze zijn liefde tekortgekomen en daardoor weten ze niet hoe ze van zichzelf moeten houden. Daarom kunnen ze dat werk doen.'

Renate van der Zee is journalist en publiceerde o.a. de boeken 'Prostitutie - De waarheid achter de Wallen' en 'Mannen die seks kopen'.

07:54 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

25-07-17

Oude Avonturen

Guiatel - BH:

Ik was bezig geweest een machine te monteren in Belo Horizonte, samen met een mechanieker (Délio) vanuit ons filiaal in Rio De Janeiro, enkele jaren voor mijn zoon daar verongelukt is geweest. Ik was dus nog jong en dapper en tot mijn grote verrassing werd ik, praktisch onmiddellijk, omringd door tientallen vrouwelijke werkneemsters die in die fabriek gewoon handwerk verrichten, zoals vereist is in de productie van telefoonboeken. Een ervan, de jongste vermoedde ik, bleek meteen haar belangstelling in mij te willen bevestigen (voorrang pleitend t.o.v. haar collega's, duidelijk ouder en ook lelijker) en bewees haar grote tederheid en bezorgdheid aan mijn simpel figuurtje te willen besteden. Dit vooral in overweging genomen de verscheidene weken die ik daar, praktisch alleen in een saaie hotelkamer, zou moeten door brengen, gespaard van het gezelschap van een innige vriendin die mijn eenzaamheid zou kunnen verbreken. Gelukkig was ze ook een van de knapste van de ploeg en het duurde dan ook niet lang vooraleer ik haar uitnodigde naar een gezellig restaurantje, met live muziek, waar we onze benen wat zouden kunnen uitstrekken op de dansvloer.

Het wilde echter lukken (in zo'n omstandigheden, altijd uiterst toevallig en daarom ook heel natuurlijk), maar juist op dat moment herkende ik een vriendin aan de kant die ik enkele maanden eerder, gedurende carnaval, ontmoet had in Rio De Janeiro en waarmee ik toen enkele dagen had gevrijd. Vooral op het strand, in het duister, van het Copacabana strand en die in Belo Horizonte woonde. We hadden daarna een beetje blijven corresponderen en hadden elkaar zelfs nog eens terug ontmoet, in BH zelf, wanneer we besloten hadden een film te gaan bezien, nogal erotisch (by the way) en ik van de gelegenheid gebruik had gemaakt om haar daar (on)beschaamd wat te zitten vingeren, heet zoals ze zich altijd getoond had (net zoals een ander meiske afkomstig vanuit Natal en die tenandere niets liever deed dan haar harde kont, overal waar we ons bevonden, tegen mijn onderbuik te drummen. Maar dat is stof voor een andere post).

In alle geval, ik stond daar dus ineens met twee vruchten in mijn handen en men weet al van te voren dat, in geval van overvloed, men niet meer weet waarin eerst te bijten en er bijgevolg dan ook absoluut niets gebeurt. Toen beiden zich bewust werden dat ik van de ene naar de andere aan het lonken was, heb ik, zoals verwacht, de kans gemist één van hen naar mijn hotelkamer mee te lokken en heb ze toen gewoon allebei, in ene keer, verloren. Het jongste was werkelijk het meest aantrekkelijke, terwijl het andere, ietwat mollig maar met een perfect wit gebit in een lachende mond, de grootste ervaring bezat.

Terugkerend op de installatie, alles was in de perken van de normaalheid gebleven, tot de dag van de inauguratie bepaald werd. Het betrof zich om een "rotary web offset" drukpers met name ROCKWELL/GOSS SSC-63, een meter of twaalf lang. De Burgemeester van BH was uitgenodigd geweest voor de gelegenheid en zelfs de Minister van Communicatie, van de centrale federale regering, kwam er ook bij te pas.

Ineens, slechts enkele minuten voor de officiële opstart, weigerde de centrale gelijkstroom motor in gang te geraken. Mijn engelbewaarder kwam mij onmiddellijk te hulp door de aanwezigheid van Guido Aeck, een andere Vlaming die daar ook in Belo Horizonte een phototypesetting machine aan het installeren was en beslist had de inhuldiging van mijn machine bij te wonen. Hij is elektronisch ingenieur en met behulp van de elektrische/elektronische handleiding en drawings was hij algauw bekwaam een defecte component te lokaliseren in het centraal panel van de pers die +6 volts moest leveren aan de start module van de voornaamste DC motor (parallel shunt) en die dus blijkbaar ineens kapot was geraakt. Snugger zoals alleen hij, vroeg hij mij of ik over die gewone radio batterijtjes beschikte en werkelijk de Goden stonden mij bij. Ik kon eraan geraken in een nabije supermarkt, vier in een pak, die hij ter plaatse in serie aan elkaar soldeerde en terug in het beschadigde circuit schakelde. Resultaat, toen de burgemeester de knop indrukte, begon de machine werkelijk te draaien. Ik had echter opgemerkt dat er teveel stroom gevergd werd van die zwakke batterijtjes en dat ze het niet lang zouden blijven uithouden, zodanig dat ik de machine opnieuw rap stil besloot te leggen met de verontschuldiging dat ze teveel lawaai maakte voor de speechen van de aanwezige overheden, al in een rij voor dat doel. In alle geval, we hadden het cruciaal ogenblik niet verbrod.

Guido, bedankt nog ne keer hé!!

Solna 132:

Toen ik nog maar enkele maanden eerder gecontracteerd was geweest door de firma in São Paulo en uitsluitend voor de afdeling "web fed rotary offset presses" werkte, kwam er ineens een dringend geval aan mijn oren bellen. Het betrof zich echter om een "sheet fed offset press" genaamd SOLNA 132, die stuk was gevallen in de hoofdstad van de Staat Mato Grosso, Campo Grande. Ik kon toen nog maar amper enkele woordjes in het Portugees stamelen en brabbelen en de machine zelf had ik nog nooit eerder in mijn leven gezien. Ook met een elektronisch probleem, wat mijn specialiteit niet is. De firma had echter niemand anders beschikbaar en de klant dreigde met gerechtelijk vervolg indien ze niet onmiddellijk bediend werden. En weg was ik, anderhalf uur vliegen, vanuit São Paulo.

Toen ik eraan kwam riep ik meteen de operator bij mij, stuurde de rest van de nieuwsgierigen de laan uit en vroeg ik hem de machine aan te leggen. Iets wat ikzelf niet eens wist te doen. De machine weigerde op te starten en dus vroeg ik hem wat er, naar zijn mening, kapot was. Ik deed het gewoon doen voorkomen dat ik hem eerst wilde controleren op zijn eigen kennis van de machine, aangezien de helft van de problemen die in het veld gebeuren voort spruiten uit onwetendheid van de operators. Hij wees mij naar een verbrande component en ik stelde hem op zijn gemak, dat hij het goed gezien had, belde onze firma op in SP om het stuk te verzenden met het volgend vliegtuig en vroeg hem het zelf te vervangen.

En weg was ik.

Ik ben nooit te weten gekomen of het probleem werkelijk opgelost is geweest, maar men heeft mij ook nooit nemeer lastig gevallen, daarover.

Leve de gelukzakken!

10:02 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print