11-06-17

Braziliaanse RAP-ster Leert West Vlaamse Mannen Hoe Orale Seks op Haar te Bedrijven

A rapper Karol Conká mandou a real: gato, você pode estar fazendo o “lalá” todo errado. Não sabe o que é? Sexo oral! O clipe, todo produzido por mulheres, cutuca os meninos que ainda não se ligaram que mulheres também querem gozar. E muito. Tem dúvidas se é bom nisso ou quer melhorar? Não se preocupe! A gente está aqui para ajudar. 

Se você ainda não entendeu por que tanto barulho por "Lalá", nós te explicamos.

Cinco erros comuns na hora do "lalá"

Reprodução/YouTube

  • Desconhecer o mapa da mina

    "Mal sabe a diferença de um clitóris para um ovário". Se esse é o seu caso, muitos problemas à vista. Conhecer a anatomia na ponta da língua e dos dedos é essencial. E nem precisa abrir um livro, basta não ter vergonha de explorar o corpo da parceira.

    Reprodução/YouTube

  • Ignorar o poder da habilidade

    Se a localização dos "paranauês" não é um problema, manejar errado pode detonar qualquer transa. O que anima Karol e 10 entre 10 mulheres é "habilidade na lambida, malícia, muita saliva". Nada de língua dura e não economize nos movimentos. "Dedilhar ao contrário", como diz Karol, também é ruim: suavidade ao usar os dedos e controle o movimento pelos comandos e reações da mulher

    Reprodução/YouTube

  • Fazer na pressa

    Nada de achar que "encostou, gozou". Não basta investir segundos no clitóris e fazer cara feia na hora em que a mulher pede "o lalá por várias horas". Explorar toda a região com beijos, lambidas e mordidinhas em intensidade e ritmos alternados vai levar mesmo tempo, mas, acredite, no fim, é só alegria.


    Divulgação

  • Ignorar o pedido

    Pedir sexo oral não é sempre uma tarefa fácil para as mulheres, mas se ela superou essa barreira e mandou um "se eu quero, respeite", querido, faça valer. Não adianta fingir que não ouviu ou condicionar ao boquete. No sexo, todas as vontades merecem atenção para todo mundo sair feliz, não é mesmo? 

  • Achar que manja tudo

    "Sem dedicação, espantam um harém". Ninguém nasceu sabendo e se você está desconfiado que não manda tão bem, não tem problema! Mas pergunte. Se interessar pelo prazer da parceira é meio caminho para o sucesso. E a aprendizagem será pura diversão para os dois.

10:07 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

09-06-17

Stapeltjes Kleren

Regelmatig verdwijnt mijn vrouw voor soms langer dan een uur.

Wanneer ik uiteindelijk bezorgd op zoek ga, dan zie ik haar, op een stoel (ze is eerder klein van gestalte), vóór de kleerkast, bezig de stapeltjes kleren op de hoogste planken te organiseren. Het woord "stapeltjes" is overigens fel overdreven. En "organiseren", eigenlijk nog veel meer. Ze beginnen hier, maar eindigen, na een kronkelige weg, daar, ergens tussen het midden en de kant van de plank. De stapeltjes kruisen zich dus meerdere keren naargelang ze groter worden en iedere keer men er een hemdje, een bloesje of een broekje uit tracht te vissen, komt het gehele stapeltje dreigend aan het verschuiven en aan wankelen. Het betreft zich meestal om de kleertjes van mijn jongste dochter, amper vijf jaar oud en nu al rijker, op dat gebied, dan ik ooit geweest ben.

Soms ontmoet ik daar vreemde dingen tussenin, zoals mijn eigen zakdoeken, of zowel een versleten onderbroek, met een slappe rekker, verloren geraakt, na vijf jaar gebruik, tussen haar frisse hemdjes en tentjes. Afgrijselijk.

Iedere keer ze van de stoel stapt durf ik er, in overweging genomen de tijd dat het geduurd heeft, op wedden dat de kast eindelijk proper en deftig georganiseerd zal zijn en dat men dan rustig en kalm 't een of 't ander eruit zal kunnen halen, zonder gevaar voor grondverschuivingen en ineenstortingen. Niets is minder waar nochtans, want de stapeltjes blijven onderling verbonden, zij het dan op verschillende hoogten en als men hier iets beweegt, verroert het daar en vooraleer men bijtijds kan ingrijpen om ongelukken te vermijden, vallen er verscheidene stukken in een wirwar op de vloer. De neergestorte stukken er daarna terug tussen te trachten te wringen is een onmenselijke taak en meerdere, op elkaar volgende, vloekwoorden hoort men rond daveren, op dat moment en wordt door niemand gecontesteerd. Teleurstelling en verontwaardiging vieren de overhand.

De volgende dag zet ze zich terug aan het werk en nogmaals stijgt mijn hoop dat ik, wat en waar ik ook zal naar zoeken, hoe dan ook, ik dat RAP zal kunnen vinden, vooraleer ik weeral eens nerveus moet worden. Nochtans, God helpt mij NOOIT daarin en voor ik het besef ligt de gehele boel terug op stelten. Het helpt niets, met twee uiterst getrainde en goed op elkaar afgestemde poten de taak terug te trachten te hernemen, want wanneer men één stapeltje met één hand opheft, valt het andere meteen in duigen.

Ik zou dus zelfs durven beweren dat mijn vrouw, was ze enkele eeuwen geleden geboren, ze daadwerkelijk mee zou kunnen geholpen hebben aan de constructie van de Egyptische piramiden. Net zoals ik eerder al eens opgemerkt heb in de keuken, wanneer ze borden, pannen en potten op elkaar begint te stapelen in perfect dynamisch evenwicht, tot wanneer men ongewild tegen iets ervan stuikt en de gehele boel naar beneden buldert, iedereen versteld wakker doen schrikkend. Ik vraag mij dan ook altijd af waarom ze zoveel afwasmateriaal vergadert en verzameld, tot werkelijk het piramide proces gestart moet worden en er geen andere uitweg meer voorzienbaar is dan gekletter en geklingel.

Een "man" realiseert zich algauw in welke omstandigheden iets onvermijdelijk naar beneden zal donderen, maar "vrouwen", daar tegenover gesteld, dagen de natuurwetten rechtstreeks uit en vinden dat hun instinct van evenwicht nooit zal falen. Hetzelfde gebeurt met glazen en tassen.

Als gebroken brokken werkelijk geluk meebrengen, dan was ik zeker en vast al een van de meest gelukkige mannen in de wereld.

22:50 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

08-06-17

"Onze eerlijkheid heeft ons gered".... Geloof je dat werkelijk?

Corine Koole

"Volslagen achterlijk natuurlijk om verliefd te worden op de echtgenoot van je vriendin. Maar niemand had er last van", vertelt Ellen (51). Kortom, de twee geliefden konden alles stilhouden, tot Ellens man plots vroeg wat er aan de hand was.

"We waren met zijn allen op de ijspiste in ons dorp. Het ging er vrolijk aan toe en niemand die merkte dat de man van mijn vriendin net iets te dicht tegen me aanstond. Mijn man zou vermoedelijk ook niks hebben gemerkt, als hij zich niet pas later bij ons had gevoegd en volkomen nuchter, met een blik van een buitenstaander, naar ons had kunnen kijken. Ik zat een beetje overmoedig op een tafel bij zo’n houten kerststal, mijn benen uit elkaar en daartussen hing die man." 

"Eenentwintig jaar getrouwd was ik, onze drie kinderen waren bijna volwassen. Volslagen achterlijk natuurlijk om dan verliefd te worden op de echtgenoot van je vriendin, maar niemand had er last van en we waren bedreven in het geheimhouden, ook al werden we steeds een beetje onvoorzichtiger. We zagen elkaar op feestjes waar we ons dan even terugtrokken en stuurden elkaar vrijpostige berichten."

“Die avond op de ijspiste zei mijn man niks. De volgende ochtend stond hij vroeg op om te gaan sporten en later trof ik hem aan, starend in de tuin, met een kop thee in zijn hand. De zon scheen, het was de winter van 2015 en opmerkelijk zacht. ‘Ik wil even alleen zijn’, zei hij toen ik naast hem kwam staan. ‘Het doet me zo’n pijn, jij en Mark, wat is er toch tussen jullie?’ Zijn woorden klonken somber maar de blik waarmee hij naar me keek, was hoopvol. Zeg me dat ik het verkeerd heb gezien, smeekten zijn ogen en ik had maar hoeven te ontkennen en we konden weer verder met onze parallelle levens. Het betekent natuurlijk niks, ging hij verder. Toen onderbrak ik hem. ‘Het betekent wel iets, wat je gezien hebt, klopt. Hij en ik hebben al vijf jaar een affaire.’"

“Met een klap gooide hij zijn theekop tegen de muur. Toen herpakte hij zich en liet me weten dat hij blij was dat ik het hem had verteld. Maar dat was natuurlijk vernis. Want eigenlijk kwamen de twijfel, de wroeging en de wanhoop toen pas echt naar boven. Met een pijnlijke nauwkeurigheid wilde hij alles weten. Wat ik dan precies zo leuk vond aan deze man, wat we deden, of we ook zoenden, of we met elkaar naar bed gingen, hoe we elkaar aanraakten en waar. En ik gaf overal antwoord op, en liet hem op zijn verzoek zelfs mijn dagboeken lezen."

“We begonnen dagelijks na het eten lange wandelingen te maken, langs de weilanden buiten het dorp. Op een of andere manier begrepen we allebei dat alleen concentratie kon helpen. Soms ging het beter maar dan ineens stond hij tijdens zo’n wandeling weer hard te schreeuwen en leek hij in duizend splinters uit elkaar te vallen."

“Na twee maanden dacht ik, misschien moeten we toch uit elkaar, we gaan dit niet redden. Met zijn honger naar details probeerde hij oorzaken te vinden die buiten mijn wil lagen. Zodat hij kon begrijpen waardoor het zo ver was kunnen komen. Hij dichtte mij ineens een buitengewone behoefte aan aandacht toe die nog uit mijn jeugd moest stammen. Als hij nu maar doorgrond had wat mij scheelde, dan had hij de angel te pakken en konden we verder. Dat je ook zomaar verliefd kunt worden op een ander, en daarvoor niet per se een slecht huwelijk nodig hebt of een jeugdtrauma, kon er bij hem niet in. Dan zou het immers ieder moment weer opnieuw kunnen gebeuren. ‘Maar dat kan ook,’ zei ik, ‘ik acht die kans nihil, want ik ga je niet opnieuw zo verdrietig maken, maar zekerheden heb je nooit. Ook al beloof je elkaar van alles, ook al ben je 40 jaar getrouwd.’"

“Mijn man had moeite dat te accepteren. Hij wilde juist alle onzekerheid indammen. Als we vreeën, zei hij, ben je wel bij me, of denk je aan hem. Het was of wat stuk was alleen te helen viel als we alles om ons heen vergaten en ons alleen richtten op elkaar. Nu kwam het erop aan, niet later, nu. En hup, daar gingen we weer wandelen. Onze kinderen raakten er na een tijdje al helemaal aan gewend. Ha, daar gaan ze weer. Steeds dezelfde route, eerst de weilanden, dan de sloot, dan de uiterwaarden. En maar praten, praten, praten. Herhalingen, bezweringen, allemaal pogingen de duivel te temmen." 

"Dan zei mijn man bijvoorbeeld: ‘Die keer in de vakantie, toen we romantisch met een wijntje aan de beek zaten, dacht jij natuurlijk alleen maar aan hem.’ En ik kon niet ontkennen dat, hoe gezellig ik het ook met mijn man had gevonden, ik inderdaad ook aan die ander had gedacht. ‘We gaan nooit meer je verjaardag vieren’, zei mijn man gekwetst toen hij hoorde dat ik zelfs op dat mooie feest van mijn vijftigste verjaardag, waarvoor hij de schuur tot feestzaal had omgetoverd, kans had gezien in het donker te zoenen met die man."

“Maar naarmate we doorzetten en het jaar vorderde, drong één ding tot me door: de basis van ons huwelijk was dik in orde, we hadden die alleen nogal verwaarloosd. Beetje bij beetje, maand na maand, ontdekten we ­tijdens die wandelingen opnieuw wat we leuk vonden aan elkaar. Mijn man veranderde, hij werd aandachtiger, en dat zit hem in kleine dingen. Hij stuurde bijvoorbeeld uitgebreidere berichten waar hij het vroeger hield bij ‘ok’. En hij is vaker thuis. Vroeger was hij chagrijnig als iets hem dwarszat, en als ik somber was, trok ik me terug. Nu slaan we een arm om elkaar heen, die haalt de pijn niet weg, maar verzacht wel."

“Afgelopen kerstvakantie was ik er weer toen de ijspiste werd opgebouwd. 2016 was een jaar waarin ik veel risico’s heb genomen. Met die andere man en meer nog met mijn openhartigheid. Maar onze gezamenlijke eerlijkheid heeft ons gered. Ik ben zielsblij met mijn eigen man. En die verliefdheid was een wolk: in een oogwenk verdreven.”

Geloof je dat werkelijk?

09:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

06-06-17

ik wil je niet kwijt...

 

Misschien ben je het een beetje vergeten maar ik ben een prachtige, 
onafhankelijke, moderne vrouw.
Ik ben natuurlijk niet het traditionele 'trouwtype' en toch wil ik niets
liever dan een plaatsje in je hart en je hoofd veroveren.
Ik wil dat je toont dat ik een belangrijk deel van je leven ben en dat 
ik je gelukkig maak.
Ik wil samen met jou kunnen lachen zonder daarvoor een woord te
moeten zeggen. Ik wil dat je met één blik weet wat er in mij omgaat
en dat je op een feestje of in vreemd gezelschap al van ver kan zien
of ik mij al dan niet aan het amuseren ben.
Met andere woorden:
ik verlang een zielsverwant die mij vanbinnen en vanbuiten kent.

Ik weet het, jij weet het, ik ben sterk, onafhankelijk en weet hoe ik
respect moet afdwingen. Ook heb ik niemand nodig die voor mij de
deur opendoet of mijn stoel naar achter schuift.
Maar hoe kan ik, als vrouw, nu een man weerstaan die mij als een 
prinses behandelt en voor mij wil zorgen?
Precies!

Voor mij begint alles, ook het voorspel, al bij je blik,
de blik van mijn geliefde.
Kijk mij verlangend aan, wrijf tijdens het eten met je voet langs mijn
been en profiteer van elke gelegenheid om mij sensueel aan te raken.
Wedden dat ik helemaal wild word?
Door de schuld van de natuur voel ik me af en toe een beetje ziek en
zielig. Dat is het moment waarop je voor mij een bad laat vollopen,
mijn lievelingsgerecht klaarmaakt dat ik onmogelijk kan opeten of
mij een deugddoende rug massage geeft.
Dat doe ik immers toch ook voor jou als je ziek bent, of niet soms?
Natuurlijk houd ik van jou zoals je bent en zal ik je niet proberen
te veranderen. Maar ik wil wel dat je je eigen lichaam respecteert en
je verzorgt. Ik ben hiervoor zelfs bereid mijn eigen
schoonheidsproducten met jou te delen! 

Vergeet het niet, vergeet het nooit, wij zijn geliefden, 
geen kamergenoten die samenwonen om de kosten te delen.
Neem minstens één keer per dag de tijd om mij echt aan te kijken.
Luister naar mij. Zet je telefoon en computer af en biedt me je
onverdeelde aandacht. Verwelkom mij als ik terugkom van om het
even waar en laat me nooit vertrekken zonder een hartelijke en
welgemeende zoen.
Cliché of geen cliché: het is een feit dat er van vrouwen nog steeds
verwacht wordt dat ze het huishouden doen.
Wees jij nu eens lief en een moderne man en verdeel de taken evenredig
onder ons beiden. Heb jij minder tijd om te helpen en moet ik
noodgedwongen de meeste taken op mij nemen? Geen probleem maar
toon me dan dat mijn harde werk ten zeerste geapprecieerd wordt!
Als je mij verrast met een surprise weekendje naar Italië of iets dichter
bij huis, een bos van mijn favoriete bloemen of een diner in een
romantisch restaurant, wil dat zeggen dat je aan me denkt.
Zo weet ik dat je een inspanning wilt doen om mij gelukkig te maken.
En je weet:.. het geheim van een gelukkig leven is een gelukkige vrouw!
Ik verlang van een man als jij dat je je toekomst in eigen handen
neemt en dat je niet bang bent om te doen wat je wilt doen.
Ook vind ik het niet erg als je je gedacht zegt en moeilijke discussies
aangaat. En dat is precies wat ik ook wil, mijn gedacht zeggen en
moeilijke onderwerpen niet uit de weg gaan.
Of heb je liever de ‘silent treatment’?

Een relatie vergt teamwork liefje waarbij het essentieel is dat we allebei
één lijn trekken. Als je vrienden of je familie het je lastig maken, 
laat ik je altijd weten dat ik aan jouw kant sta en ik verdedig je
waar en wanneer nodig en ik verwacht van jou hetzelfde  
anders bestaat de kans dat we ons erg eenzaam zullen voelen binnen
onze relatie.

Knabbelen aan mijn oren, of onzin fluisteren kan erg spannend zijn...
of ronduit ongepast. Alles hangt af van het juiste moment en van wat
er daarna volgt. Wees niet bang om initiatief te nemen op alle gebied,
ook op seksueel vlak, maar hou altijd rekening met het plezier van mij!
Naarmate onze relatie vordert, maken de vlinders plaats voor echte
liefde en trouw gezelschap.
En dat wil absoluut niet zeggen dat ik je minder graag zie! 
Hoewel de emoties en passie stilaan een beetje verminderen,
wil ik je niet kwijt...

 

 

12:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

05-06-17

Delação premiada existe desde a Idade Média e foi usada na Inconfidência Mineira

Um dos principais mecanismos utilizados pela Operação Lava Jato, a delação premiada tem origens nos tempos da Idade Média. Os registros vêm desde a época da Inquisição, quando a Igreja Católica perseguiu praticantes de outras religiões, que eram considerados hereges.

Além das denúncias, que podiam ter como base rumores ou acusações públicas, o sistema inquisitório dava extrema importância para a confissão do acusado, que podia ser alcançada por meio de uma promessa de recompensa ou até mesmo pelo uso da tortura. Quem delatava sob tortura, inclusive, era bem visto pela sociedade.

"Na Inquisição, a ideia era de que o autor do crime era inimigo do inquisidor, portanto ele podia usar todos os poderes para obter uma confissão, inclusive utilizando tortura", explica Gustavo Badaró, professor de Processo Penal da Faculdade de Direito da USP (Universidade de São Paulo). Para Badaró, o conceito moderno da delação premiada --que é o utilizado na Lava Jato-- tem "uma clara inspiração inquisitória ao utilizar o autor do crime para provar a ocorrência do delito cometido por ele e seus comparsas". "Na verdade, a delação da Lava Jato é algo vintage", brinca Badaró.

"Havia [na Inquisição] uma pressão psicológica. A pessoa sabia que, se não contasse algo que interessasse ao inquisidor, ela corria riscos –como queimar na fogueira, inclusive", destaca o professor.

E hoje, a delação é feita nesse mesmo contexto? Para Badaró, existe uma "tortura moderna, uma tortura psicológica" por trás da relação existente entre prisões cautelares e a confissão por meio da delação.

"Esse é um problema sério –caso de pessoas que estavam presas, fizeram inúmeros pedidos de liberdade provisória e assim que acenam a possibilidade de firmar um acordo de delação premiada são postas em liberdade", defende o professor. É esse o caso, por exemplo, do ex-diretor da Petrobras Nestor Cerveró, que deixou a cadeia em 2016.

As delações na História

No Brasil, segundo Badaró, o primeiro registro oficial do conceito que conhecemos hoje como delação premiada é de 1603, nas Ordenações Filipinas, conjunto de leis espanholas que vigorou em terras brasileiras durante o período da União Ibérica.

Estava previsto nessas leis o crime de lesa-majestade, descrito como "traição cometida contra a pessoa do Rei, ou seu Real Estado". Existia também o perdão ao delator, como descreve o texto: "por isso [delação] lhe deve ser feita mercê [favor, benefício], segundo o caso merecer, se ele não foi o principal tratador desse conselho e confederação" –ou seja, caso o delator não fosse o líder do movimento conspiratório.

Badaró explica que foi dessa lei que se valeu o coronel Joaquim Silvério dos Reis, que estava endividado com a Coroa e decidiu delatar os inconfidentes mineiros para ter sua dívida perdoada.

"Além de não ser punido com a pena de morte, dois anos depois foi a Lisboa e recebeu o foro de fidalgo da Casa Real, além de uma pensão anual de quatrocentos mil réis", conta o professor.

Outros registros importantes aparecem já nos anos 90, com as leis dos Crimes Hediondos, dos Crimes Contra Ordens Tributárias e a Lei de Lavagem de Dinheiro.

Delação premiada existe desde a Idade Média e foi usada na Inconfidência Mineira "[Essas leis] que tratavam da delação premiada se limitavam ao benefício, à redução da pena, que ao final do processo o juiz podia aplicar a quem delatou", ressalta Badaró, destacando que não havia um consenso sobre qual procedimento deveria ser seguido pelas duas partes –o delator e o Ministério Público.

Isso mudou apenas em 2013, com a Lei 12.850, que definiu as organizações criminosas e mudou a regulamentação dos acordos de delação.

"Houve maior amplitude desse procedimento e maior liberdade de negociação. Se antes só se falava em redução de pena, agora se fala da possibilidade de aplicação de regimes diversos. Além disso, agora existe o pré-acordo e a necessidade da homologação", afirma Alamiro Velludo, professor de Direito Penal da Faculdade de Direito da USP.

Essas mudanças, segundo ambos os professores, dão mais segurança para que tanto o delator quanto o Ministério Público possam fazer uso da delação premiada.

07:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print