04-06-17

Gilmar Mendes é contraexemplo da discrição esperada do Judiciário

IVAR HARTMANN 

RESUMO Autor sustenta que a superexposição de magistrados põe em risco a imparcialidade da Justiça como um todo. A impressão de que sentenças são pautadas por viés partidário e de que membros de cortes superiores se imiscuem na política fragiliza o Judiciário como fiel da balança em crises que envolvem Executivo e Legislativo.

  Everton Ballardin/Divulgação  
"Caverna e Dragão", de Rodrigo Andrade
"Caverna e Dragão", de Rodrigo Andrade

Quando questionado sobre o processo que pode cassar a chapa Dilma-Temer no Tribunal Superior Eleitoral (TSE), seu relator, ministro Herman Benjamin, nada diz. Afirma estar em "silêncio beneditino".

Há cerca de um ano, Rosa Weber, do Supremo Tribunal Federal (STF), foi criticada em conversa grampeada de investigados da Lava Jato porque "não deu o negócio do Lula [PT]". Apesar de suposta intervenção de Dilma Rousseff (PT), a ministra negou pedido para afastar do juiz federal Sergio Moro a investigação sobre o ex-presidente.

Ambos os magistrados adotam comportamento essencial em tempos de normalidade e decisivo durante período de crise política aguda. Sabem que a legitimidade do Judiciário depende não apenas da qualidade e da celeridade de suas sentenças mas também daquilo que se dá fora dos autos.

Infelizmente, a parcialidade de magistrados em todo o país tem sido cada vez mais questionada, pois certos juízes não cumprem duas regras básicas. Primeiro, não se pode antecipar a posição pessoal sobre o mérito de questões que acabam judicializadas. Segundo, deve-se permanecer como observador rigorosamente passivo de negociações no Executivo e no Legislativo.

A primeira regra parece mais simples. Antigamente, bastava ao juiz não conceder entrevista sobre questões que poderiam acabar na sua vara ou em seu tribunal. Essa proibição está na lei que fixa o código de conduta dos magistrados.

Um exemplo recente ilustra bem o problema. Há cerca de dez dias, esta Folha informou que o STF, contrariando seu entendimento, poderia deixar Lula solto mesmo após condenação em segunda instância. O ministro Celso de Mello logo emitiu nota informando como se posicionaria no caso. Ao adiantar seu entendimento, prejudicou sua própria imparcialidade –farão diferença os argumentos que defesa e acusação venham a trazer?

Outros exemplos tendem a ser mais complexos. A atual demanda por exposição e transparência do Judiciário não tem precedentes. Falar à imprensa passou a ser apenas uma de muitas maneiras de interagir com a opinião pública.

Nos anos 1990, ainda que um ministro do STF decidisse dar uma declaração polêmica, o fato dificilmente ganharia a capa dos jornais de grande circulação.

Hoje, os brasileiros conhecem o poder decisivo de uma liminar que bloqueia o WhatsApp ou de uma decisão que afasta o presidente da Câmara dos Deputados. Acompanham esperançosos os processos criminais de figurões da política. Comparam seus rendimentos com os contracheques dos juízes e avaliam se isso deveria ser pauta de protesto nas ruas ou no Facebook.

Essa busca de mais informação sobre a Justiça é satisfeita e estimulada por notícias que chegam segundo a segundo, seja por veículos tradicionais, seja por novas agências, seja por redes sociais.

PARA A PLATEIA

No caso das redes sociais, em particular, a via é de mão dupla. Transmitem o que se escreveu ou se disse sobre os juízes, mas são também ferramenta que magistrados usam para escrever e falar diretamente com o público. É saudável que os cidadãos estejam mais interessados no que faz o Judiciário. Mais cobertura da mídia traz mais transparência –mas também mais oportunidades para excessos.

Moro aprendeu com a operação italiana Mãos Limpas a importância do apoio popular para combater a corrupção sistêmica. Quando sente necessidade, usa a internet para falar diretamente com os brasileiros, estimulando o clamor que acaba legitimando a Lava Jato.

Mas nem sempre há cálculo estratégico. O juiz de Brasília que suspendeu a nomeação de Lula como ministro no ano passado publicou em seu perfil foto com adesivo de Aécio Neves (PSDB-MG), conclamou os amigos a "ajudar a derrubar a Dilma" e fez manifestações em uma rede social relacionadas ao caso no qual mais tarde deu a liminar.

Assim também a juíza que proibiu o acampamento de defensores do ex-presidente durante seu interrogatório em Curitiba. Em seu perfil, ela compartilhava postagens do Movimento Brasil Livre e aplaudiu a condução coercitiva daquele que os afetados por sua decisão queriam prestigiar. Ambos restringiram o acesso ao seu perfil no Facebook quando viraram notícia, mas as manifestações ainda assim foram amplamente disseminadas.

Esses e outros casos ajudam a alimentar a crença de que o PT é perseguido pela Justiça. Isso põe em questão as decisões não só desses dois magistrados mas também as de seus colegas. A impressão de que juízes decidem com um viés partidário está entre os maiores problemas da primeira instância.

Nos tribunais superiores, existe outro. Há um tipo específico de uso da imprensa que permite a ministros quebrar a segunda regra básica: não virar ator político.

Durante o mensalão, os jornais repercutiam as falas dos magistrados nos autos. Os julgadores eram observados, descritos, criticados e até santificados por suas decisões. Os ministros, porém, nem sempre se contentam em ser objeto passivo de observação. Alguns buscam os jornalistas e ativamente dialogam com os observadores. A imprensa repercute mais suas entrevistas que suas sentenças.

O projeto Supremo em Números utilizou a base de dados Media Cloud da Escola de Matemática Aplicada da FGV. Ela cataloga diariamente, entre outras publicações, todas as notícias online dos grandes veículos de imprensa do país. Identificamos todas as menções a ministros do STF nos últimos seis meses.

Os dias de maior repercussão foram causados pela chocante morte de Teori Zavascki e pela divulgação da chamada "lista do Fachin", com nomes de investigados a partir da delação da Odebrecht.

Esses eventos excepcionais fazem com que os dois ministros sejam mais citados do que qualquer outro no período. Entre os demais, não está em primeiro lugar a atual presidente, ministra Cármen Lúcia. É Gilmar Mendes quem mais aparece –e isso ainda não diz tudo.

GILMAR MENDES

Para quase todos os ministros, o dia com o maior número de citações na mídia foi resultado de uma decisão judicial –ou de um trágico acidente. É o caso da liminar de Luiz Fux suspendendo o trâmite das dez medidas contra a corrupção no Congresso ou do pedido de vista de Dias Toffoli em julgamento sobre a linha sucessória da Presidência.

Mendes é diferente. Seu dia mais midiático ocorreu quando criticou projeto de lei que mudaria as regras sobre prestação de contas de partidos. Caso a proposta avançasse, provavelmente seria questionada no STF, onde Mendes deveria atuar como julgador imparcial.

No segundo dia de maior visibilidade, o ministro se reuniu com Michel Temer (PMDB) e os presidentes da Câmara e do Senado para discutir reforma política. Isso apesar de ser Cármen Lúcia a atual autoridade máxima e representante do Judiciário nacional.

No terceiro, as notícias são de um evento acadêmico que Mendes organiza com o ex-presidente Fernando Henrique Cardoso (PSDB) e com João Doria (PSDB), prefeito de São Paulo, bem como sua afirmação de que a Justiça do Trabalho é um "laboratório do PT".

No quarto dia de maior número de citações, Mendes acusa a Procuradoria-Geral da República de crime por ter supostamente vazado nomes de políticos alvo de pedido de investigação no Supremo. A lista segue.

No caso de ministros de tribunais superiores, declarações excessivas à imprensa, na hipótese mais branda, são ilegais por anteciparem seu julgamento; na mais grave, provocam o descrédito da instituição e dos colegas. Além disso, podem servir para dar poder excessivo a um ministro que já conta com fortes prerrogativas de função, facultando a essa pessoa atuar de forma privilegiada no campo da negociação política.

Há ainda os exemplos mais óbvios dessa atuação política. Há poucos dias, revelou-se o conteúdo de telefonema no qual Aécio Neves discutia com Gilmar Mendes estratégia para o sucesso da tramitação do projeto de lei de abuso de autoridade.

O contraste é claro entre Rosa Weber, criticada em um grampo por não jogar o jogo, e Mendes, interlocutor de conversa em que demonstra buscar o protagonismo nesse jogo. Como é possível esperar imparcialidade de Mendes se a nova lei de abuso de autoridade for questionada no STF?

Os novos tempos da relação entre a opinião pública e o Judiciário trazem novas formas e oportunidades para que magistrados tomem a iniciativa de se comunicar com a população. Mas nem todos esses novos meios devem necessariamente ser aproveitados.

Não sabemos se os exemplos dos juízes de Brasília e Curitiba são apenas casos isolados ou se representam tendência nacional. Certo é que, em tempos de mais transparência e novos meios de comunicação, condutas republicanas como as de Herman Benjamin e Weber são ainda mais importantes.

É preciso poder acreditar que o Judiciário será o fiel da balança na iminência de uma segunda troca de presidente da República em 12 meses. É preciso poder acreditar que os tribunais serão imparciais ao enfrentar a constante judicialização da política e os inúmeros processos criminais de autoridades. O sistema não funciona se os juízes tiverem partido. Infelizmente, a proatividade mal direcionada de alguns tem jogado uma sombra sobre todos.

06:29 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

03-06-17

Eleições DIRETAS no Brasil

19:43 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

01-06-17

Moeder, waarom strijken wij niet meer?

Vrouwen laten de boel steeds vaker de boel

"Vrouwen strijken steeds minder." Het was zo’n berichtje op nieuwssites vorige week waarbij je denkt: "Oké, leuk." Maar achter dat berichtje gaat een revolutie schuil die zich in alle stilte heeft voltrokken: vrouwen kunnen het huishouden steeds vaker loslaten.

Cathy Galle

Het was traditie, elke donderdag. Mijn moeder achter haar strijkplank en ik ernaast met ministrijkplank en strijkijzertje. Zakdoekjes en kleine handdoeken, die waren voor mij. Dat warme ijzer over dat stukje stof laten glijden tot het vlak en vooral glanzend werd: net als veel kleine meisjes vond ik strijken ge-wél-dig.

Groot was dan ook de ontgoocheling toen mijn mama merkte dat haar dochter, eenmaal het huis uit, niet zo’n strijkwonder bleek te zijn. Zodra ik doorhad dat na een uur werkelijk niemand nog ziet of een T-shirt al dan niet gestreken is, hing ik het ijzer aan de haak. Af en toe wordt er nog eens gestreken. Maar dat probeer ik tot een minimum te beperken.

En ik ben lang niet de enige, blijkt uit het tijdsbestedingsonderzoek van onderzoeksgroep TOR aan de Vrije Universiteit Brussel. De onderzoekers vragen al jaren aan een representatieve groep Vlamingen om alle doordeweekse activiteiten te noteren in dagboekjes. Uit de meest recente analyse blijkt dat het aantal vrouwen dat strijkt fameus gedaald is. Zeker in de leeftijdsgroep 25 tot 39 jaar. “Dat aantal gaat in die groep van goed 65 procent in 1999 naar 42 procent in 2013”, legt socioloog Theun Pieter van Tienoven van de onderzoeksgroep TOR uit. 

Ook andere huishoudelijke taken blijken aan populariteit te hebben ingeboet. Voor poetsen gaat dat van ongeveer 60 procent naar 20 procent. En voor bedden opmaken van 45 procent naar 10 procent.

Hoe dat zo komt? Tijdsdruk wordt vaak als reden opgegeven. Een vrouw die fulltime werkt, eventueel een paar kinderen heeft rondlopen en ook nog een beetje een sociaal leven wil, stelt nu eenmaal prioriteiten. Huishoudelijke taken horen daar niet bij. En neen, de mannen nemen het niet over. Ook dat blijkt uit het TOR-onderzoek. Mannen streken in 1999 al niet en doen dat nog altijd niet. Ook poetsen en bedden opmaken of verschonen doen ze nauwelijks.

Uitbesteden dan maar, zou u denken. Heel wat gezinnen hebben een poetsvrouw of strijkster, meestal via dienstencheques. Er zijn bovendien ook bedrijven die hun werknemers de mogelijkheid bieden om hun was af te geven. Enkele dagen later krijgen ze die dan proper gestreken terug.

Maar, zo merken ze bij TOR, dat uitbesteden staat niet in verhouding met de forse daling in het zelf strijken. Niet alles kan worden uitbesteed, en bovendien hangt er aan dat uitbesteden ook een prijskaartje.

‘Noodpoetsen’

Vrouwen doen het dus minder, mannen compenseren het niet en we besteden ook niet alles uit. Wat dus wil zeggen dat het in veel gevallen gewoon niet meer wordt gedaan. Of, in het geval van poetsen, niet zo systematisch en grondig.

Kan kloppen. Ik zie het in mijn omgeving ook. Strijkplanken worden nauwelijks bovengehaald. En veel mensen die op regelmatige basis enkele uren uittrekken om het hele huis te poetsen, ken ik ook niet.

Wie geen poetsvrouw heeft, poetst niet zelf maar doet eerder aan ‘noodkuisen’. Wat inhoudt dat een onderdeel pas schoongemaakt wordt wanneer het echt té vuil blijkt. Maar dan ook alleen dat onderdeel.

MAGDA MICHIELSENS

Een gebrek aan tijd speelt uiteraard mee. Maar er is meer aan de hand, meent professor Ignace Glorieux, hoofd van de onderzoeksgroep TOR. “We zijn bepaalde zaken die vroeger heel evident waren gewoon minder belangrijk gaan vinden. Ik herinner me uit mijn kindertijd dat bij ons thuis elke week alle ramen gelapt werden. Nu is dat bij mij misschien drie keer per jaar. En we hebben daar geen last van. Mijn dochter ging voor vier maanden naar het buitenland en verkondigde nadien dat ze daar al die tijd niets gestreken had. Dat is nu de realiteit.”

1958, toen je voor 495 frank een onberispelijke strijk had. ©rv Collectie Huis Van Alijn

En die is toch behoorlijk nieuw, denkt Magda Michielsens, professor emeritus in de moraal­wetenschap, die jarenlang Vrouwenstudies doceerde aan de universiteiten van Nijmegen en Antwerpen. Want uit de vorige tijdsbestedings­onderzoeken bleek altijd dat vrouwen wel klaagden over hoeveel tijd huishoudelijk werk vergt maar het allemaal wél bleven doen. “Het was in veel gevallen meer een gewoonte dan een echte noodzaak”, zegt professor Michielsens. “Dus is dit een goeie evolutie: vrouwen beginnen eindelijk dat huishouden meer uit hun hoofd te zetten. Dat is waar de vrouwenbeweging al sinds de jaren 60 voor ijvert.

“Een goeie huisvrouw moeten zijn, werd altijd opgelegd. Veel vrouwen doen al die taken omdat ze het gevoel hebben dat ze dat moeten doen. Als dat gevoel wegvalt, dan komt er tijd en energie vrij voor vrouwen. Wat we alleen maar kunnen toejuichen.”

Mannenaangelegenheid

Het gevoel hebben dat we dat moeten doen. Dat zit er bij mijn mama stevig ingebakken. Als ik haar vraag waarom er per se elke dag gestofzuigd moet worden, elke week het volledige huis gepoetst en alle lakens en onderbroeken moeten worden gestreken, krijg ik een verontwaardigde “omdat dat zo hoort” te horen. Of ook: “voor de vuwe van de menschen”, wat West-Vlaams is voor ‘schone schijn’. Wat moeten andere mensen niet van ons denken als we dat niet doen? 

Waar komt die druk toch vandaan? En waarom zijn het de vrouwen die zo geïndoctrineerd zijn? Want strijken, dat was oorspronkelijk een mannenaangelegenheid, zo staat te lezen op de website van het Nederlandse Strijkijzer­museum.

Eigenlijk hebben we altijd al gestreken. In de oertijd streken de mensen hun kleding glad door erover te wrijven met een kei. Maar het waren de Noormannen die er pas echt mee begonnen. Blijkbaar vonden die woeste krijgers het belangrijk dat hun wollen kleding glad en waterafstotend was. Met strijkglazen, een soort glazen kei met handvat, wreven ze hun lange tunieken glad. Soms gebruikten ze daarbij ook was.

De Chinezen waren dan weer de eersten die rond het jaar 1000 gebruikmaakten van ijzers. Gietijzeren exemplaren waarin gloeiende kolen gebracht werden of ijzeren bakjes die op de kachel werden geplaatst. In West-Europa duiken de eerste van die strijkijzers op in de late middeleeuwen. En in 1882 kwam een zekere Henry W. Seeley met het eerste elektrische strijkijzer.

Hoe word ik een goeie huisvrouw?

Van die eerste strijkijzers zijn er nog enkele te zien in het Gentse Huis van Alijn. Daar kun je ook in huishoudboekjes bladeren – boekjes met tips om een goeie huisvrouw te worden. “Die werden van in de jaren 20 tot ver in de jaren 60 gegeven aan vrouwen die huwden”, legt Sarah Eloy, onderzoeker bij het Huis van Alijn, uit. “Daarin kon een huisvrouw bijvoorbeeld week- en dagplanningen vinden, waarin bijna van minuut tot minuut beschreven stond hoe haar dag er moest uitzien.

SARAH ELOY

“Voor het ontbijt moest een huisvrouw al op z’n minst de bedden gelucht en nadien weer opgemaakt hebben. Tenzij ze kinderen had die konden helpen. Elke dag moest het huis een ‘kleine beurt’ krijgen. Even stof afdoen en stofzuigen dus. Elke kamer moest één keer per week een grote beurt krijgen. En grappig: ook de voorzijde van het huis moest elke week worden onderhouden. Wat aantoont hoe belangrijk die schone schijn wel was.”

Eén lichtpuntje voor de huisvrouw van toen: in het huishoudboekje staat dat ze tussen 10.30 en 10.45 uur even mocht gaan zitten en een kopje koffie drinken. Wat omschreven wordt als een groot genot.

In die huishoudboekjes werden ook ‘hulpmiddelen voor het huishouden’ aangeprezen. Het elektrische strijkijzer stond met stip bovenaan op de lijst. Eloy: “Het is opvallend dat het lange tijd het enige elektrische apparaat was dat niet ge­wan­trouwd werd. De andere toestellen die in de loop van de jaren 50 volop in opmars waren, werden eerder scheef bekeken. Wasgoed kwam al eens gescheurd uit de eerste machines en je had als vrouw ook geen controle op wat er met de vlek op je wasgoed gebeurde. Maar vrouwen zagen het ook gewoon zelf als een zekere vorm van luiheid om voor elke handeling een toestel te hebben.”

Dat er voor het huishouden vooral gezwoegd moest worden, zit er dus al heel lang ingebakken, weet ook professor Glorieux. “Onlangs liep hier aan onze universiteit een doctoraatsonderzoek naar het gemaksvoedsel dat opkwam in de jaren 60. Poeder bijvoorbeeld waar je alleen water bij moest doen en in de oven plaatsen om een cake te krijgen – bedoeld om het vrouwen makkelijker te maken. Maar vrouwen vonden dat maar niets. Iets waar je geen of weinig werk aan hebt, kon geen volwaardig voedsel zijn. De producent veranderde daarop zijn product zodat vrouwen bij het poeder nog wat melk en twee eieren moesten voegen. Toen lukte het wel. Vrouwen moesten nog ergens het gevoel hebben dat het koken was. Want koken is een geschenk voor het gezin. Dat zit er nu ook nog voor een groot stuk in.”

Hoge druk

► Eind jaren 1920, toen huisvrouwen nog strijkles volgden. ©rv Collectie Huis Van Alijn

Vrouwen doen het dus voor een groot stuk zichzelf aan. Daar komt het wat kort door de bocht toch op neer. Dat komt door de jarenlange indoctrinatie op dat vlak, vindt mijn mama. Tijdens de lessen huishoudkunde op school, waar haar ingeprent werd dat je maar een goeie vrouw was als je huis proper was, je eten smaakte en je gezins­leden en jezelf er netjes bijliepen. Strijken was dan ook een belangrijk onderdeel van die huishoudlessen. Wat er ook gebeurde, je diende te strijken. Dat kregen vrouwen vroeger niet alleen in de les te horen, ze lazen het ook in magazines als Rijk der vrouw of Margriet bijvoorbeeld. Want als vrouw was je ook verantwoordelijk voor hoe je gezin eruitzag.

IGNACE GLORIEUX

Precies dat zit er nog altijd sterk in, weet professor Glorieux. “Vrouwen hebben nog altijd het gevoel dat ze meer aangesproken worden op de netheid van huis en gezin dan de mannen. Als een kind niet proper gewassen op school komt, dan wordt meestal gedacht: wat een moeder is dat. Een man voelt zich daardoor niet aangesproken. Als er bezoek komt, is het nog altijd meestal de vrouw die het huis op orde wil hebben. Een man let daar veel minder op. Maar het zijn zulke dingen die ervoor zorgen dat vrouwen zichzelf een grote druk opleggen.”

Al wordt die hoge druk bij vrouwen ook mee veroorzaakt door het soort huis­houdelijk werk dat vrouwen doen. Vrouwen doen het soort taken dat niet uitgesteld kan worden en waar ze vaak weinig complimentjes voor krijgen, weet Glorieux. “Je kunt niet zeggen: vandaag eten we even niet. En niemand zal zeggen: nu heb je mijn hemd tof gestreken zeg. Integendeel, vrouwen krijgen meestal maar iets te horen als het niet goed is.”

Nog zoiets: vrouwelijk huishoudelijk werk heeft ook een hoog neverending story-gehalte. Is de berg strijk weggewerkt, ligt er alweer een nieuwe. Dat zorgt voor veel frustratie en druk, een gevoel van moedeloosheid ook.

Mannen daarentegen doen meestal huishoudelijk werk dat niet per se meteen hoeft. Het gras afrijden bijvoorbeeld. Dat hoeft niet per se vandaag, kan ook morgen. Glorieux: “Ik heb zelf onlangs mijn haag geschoren en kreeg prompt van de buren te horen dat die nu wel erg proper staat. Ik bedoel maar, het ligt ook aan het soort ‘voornamelijk vrouwelijke’ en ‘voornamelijk mannelijke’ taken.”

Shitty Dinner

Al broeit er hier en daar duidelijk protest. Blogsters Zita en Sara Theunynck lanceerden vorige week op het webmagazine Charlie enthousiast hun ‘Shitty Dinner’, een etentje met restjes uit de koelkast in een niet-opgeruimd en zeker niet-gestofzuigd huis. Bedoeling? Ingaan tegen de natuurlijke drang die veel vrouwen hebben om het huis op te ruimen en enorm veel moeite te doen wanneer er bezoek komt. “We komen zelf uit een gezin waar huishouden belangrijk is en waar ons mama veel moeite doet als er bezoek komt”, vertelt Zita Theunynck. “Voor onszelf hadden we wel al beslist om niet te strijken en maar af en toe te poetsen, maar die opvoeding draag je wel ergens mee. We merkten dat we het toch moeilijk hadden om mensen uit te nodigen voor een etentje als ons huis rommelig lag.”

ZITA THEUNYNCK

Dus gingen ze nog snel wat opruimen, stofzuigen of het toilet schoonmaken vooraleer de mensen kwamen. Het was een drang, waaraan heel moeilijk te weerstaan was. De enige oplossing die ze zagen, was een concept in het leven roepen, met duidelijke regeltjes: het Shitty Dinner. Naast niet opruimen, mag je bij een Shitty Dinner vooral niet naar de winkel hollen, je als gastvrouw ook niet opkleden en vooral geen desserts zelf maken. “Dankzij die regels is het een statement geworden, we kunnen er ons achter verschuilen”, zegt Sara. “En we merken dat anderen in onze omgeving dat ook als excuus gebruiken. Veel gewone etentjes worden nu gewoon Shitty genoemd en niemand heeft er nog een probleem mee.”

Nu zijn de regels en het concept nog noodzakelijk, maar de zussen hopen wel dat de Shitty Dinners op termijn het nieuwe normaal worden. “Het is een evolutie die we moeten uitzitten. We beginnen meer voor onszelf te leven en minder voor wat de buitenwereld van ons denkt. Over tien jaar is een niet-opgeruimd huis wellicht geen issue meer. Al zal het toilet ongekuist laten bij bezoek wellicht de laatste horde zijn die we zullen moeten nemen”, lacht Zita.

Etiquette

IGNACE GLORIEUX

Vrouwen willen minder moeten voldoen aan opgelegde regeltjes. Mannen waren al wel langer in die fase. En beide seksen zijn tegenwoordig minder bezig met wat de buitenwereld van hen denkt. Dat merken ook etiquette-experts. “Ongeveer 90 procent van de etiquetteregels de dag van vandaag komt voort uit gezond verstand”, stelt Kevin Strubbe, die ooit als butler voor de toenmalige prins –nu koning – Filip heeft gewerkt én auteur van het boek Etiquette is hip. “De andere 10 procent heeft wel te maken met imago en uitstraling en hoe we overkomen. Maar ook hier is de drijfveer niet meteen wat de buitenwereld van je verwacht. Het is net cool en bewonderenswaardig als je het omgekeerde doet. Zolang je het maar op een goeie manier doet.”

Mensen zijn vooral met hoffelijkheid bezig en met ‘liever zijn tegen elkaar’, stelt Strubbe. “We zien bijvoorbeeld dat meer en meer jonge koppels op hun huwelijksuitnodiging schrijven dat er een dresscode is. Niet omdat ze vinden dat dat nu eenmaal moet, zoals vroeger wel het geval was. Maar omdat ze dat zelf mooi vinden. Op hun mooiste dag hebben ze graag dat de anderen ook op hun mooist zijn. Genodigden doen dat dan ook. Niet omdat dat de norm is, maar uit respect voor diegene die het hen vraagt. Dat heeft dus niets te maken met de vrees wat de buitenwereld wel niet zou kunnen denken.”

Het gaat de goeie kant op. Dat mogen we wel stellen. Vrouwen lijken hun eigen identiteit minder te verbinden met hun huishouden. Ze worden wat nonchalanter en hebben minder schuldgevoelens. En we gaan allemaal meer leven voor onszelf en zijn minder bezig met wat anderen van ons verwachten. Maar we zijn er nog lang niet, meent professor Glorieux. “Er is een duidelijke verschuiving, maar het is nog geen aardverschuiving. Veel dingen zitten nog diep geworteld en we mogen niet vergeten dat een vrouw gemiddeld nog altijd 6 uur per week minder vrije tijd heeft dan een man. We zien wel positieve signalen. Maar de druk bij vrouwen is nog altijd bijzonder groot. Het zijn de mannen die wat meer zouden mogen doen.”

21:55 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

31-05-17

(g)een appeltje voor de dorst...

 

De overstap van de werkvloer naar een leven als gepensioneerde zorgt 
voor de meeste mensen, als ik het mag geloven en waarom zou ik het
niet geloven, niet voor ingrijpende veranderingen, integendeel,
ze hebben er maanden, soms jaren naar uitgekeken en verlangd,
naadloos, moeiteloos glijden ze dus op een zekere dag van de ene naar
de andere, van de oude naar de nieuwe status.
Die vlieger gaat niet op voor mij, ik heb nooit verlangd naar die
nieuwe levensfase, heb me er bijgevolg ook niet op voorbereid.

Mijn leven als gepensioneerde zorgt voor ingrijpende veranderingen
en
dat op meer dan één vlak.
Ik mis de intellectuele uitdagingen van een werk dat mij veel
voldoening schonk, ik mis mijn collega’s waarmee ik goed tot
uitstekend kon opschieten.
Ook op de financiële impact die een leven als gepensioneerde
meebrengt, was ik niet voorbereid. Ook daar werd ik geconfronteerd
met een serieuze ommezwaai.
Tussen het gemiddelde loon en het gemiddelde pensioen
gaapt er voor wie, zoals ik in de privésector heeft gewerkt, een kloof
die me verplicht om mijn bestedingspatroon duchtig bij te stellen.
Zijn er mensen die dat eerste pensioenjaar moeiteloos door spartelen
of ben ik een uitzondering?
Als ik leef zoals ik al altijd gewoon was, is mijn maandbudget
algauw opgesoupeerd.
Mijn reserves aanspreken, zeg je.
Haha, mijn reserves!
Elke maand een beetje opzij zetten, al is het niet veel, is erg verstandig,
zolang je het maar elke maand doet, dat leerde ik al op school,
en als je dat jarenlang hebt gedaan, heb je een heerlijk kapitaaltje
dat jaar na jaar groter wordt en waar je eenmaal je de jaren van
verstand hebt bereikt, moe gewerkt en versleten,
eindeloos kan op rekenen
om eindelijk die mooie reis waar je jarenlang van hebt gedroomd te
kunnen maken nu je eenmaal de tijd hebt,
om je aan te sluiten bij deze of gene club die geregeld uitstapjes
organiseert met veel plas- en koffiepauzes,
om af en toe te eten in een deftig restaurant terwijl je nog kan
genieten van eten en drinken omdat je nog niet op een dieet
van 20 pillen per dag staat,
om een defecte wasmachine te vervangen,
om te voorkomen dat je de kleine geneugten van het leven moet
opgeven,
om een waardige oude dag te kunnen leven,
om niet afhankelijk te worden van hulp hier of daar…

Helaas, ik heb nooit gespaard, nooit kunnen sparen,
op de een of andere manier, ik weet niet eens hoe,
was elke maand opnieuw een nul operatie.
Ik heb mijn gezin en mezelf nooit iets ontzegd, ik heb alles
uitgegeven zonder schuldgevoel.

Geen appel voor de dorst hebben is erg en ook weer niet zó erg.                                   
De zoveelste aankondiging van de banken dat er opnieuw een
rentedaling zal gebeuren, een daling van het rendement op het
spaarboekje dus, zulke brutale uitspraken doen me niets.
Geen rendement meer!
Een negatieve rente is niet langer fictie…
Omdat ik niet moet waken over mijn spaarcenten omdat ik er geen heb,
houden zulke zaken me dus niet uit mijn slaap.
En al bij al is dat positief.


 

 

13:20 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

30-05-17

Gerecht is Gepleegd - Doodgeschoten olifant verplettert jager - Feest in de HEL

De Zuid-Afrikaanse jager Theunis Botha werd in Zimbabwe verpletterd door een olifant die een andere jager net had doodgeschoten.

De 51-jarige Botha leidde een groep jagers toen die een kudde olifanten tegenkwam met daarin ook zwangere dieren. Drie olifanten stormden richting de jagers, waarop Botha het vuur opende. Een vierde olifant chargeerde zijdelings en tilde Botha op met haar slurf. Volgens de Zuid-Afrikaanse nieuwssite Netwerk24 schoot een andere jager het dier dood. Toen het dier neerstortte, belandde het bovenop Botha.

Good Luck Farm

Een woordvoerder van het natuurpark, Simukai Nyasha, verklaarde dat het incident vrijdag plaatsgreep in de buurt van de Good Luck Farm in het Hwange National Park.

Botha, die een vrouw en vijf kinderen achterlaat, was een ervaren jager die met zijn roedel honden jacht maakte op leeuwen en luipaarden. Hij reisde ook geregeld naar de VS om daar welvarende klanten warm te maken voor de jacht.

Drijfjacht

Volgens het bedrijf waarvoor hij werkte, Game Hounds Safaris, was hij een pionier van de Europese drijfjacht in Afrika, waarbij roedels honden worden ingezet om herten en everzwijnen naar de jagers te drijven, die vervolgens de dieren neerschieten.

De 21-jarige dochter van Botha bracht op Facebook hulde aan haar vader met een foto van toen ze kind was. Daarop poseert ze naast haar vader bij een dode gazelle. Al snel kreeg ze daarop honderden likes en commentaren van mensen die haar condoleances overmaakten.

Botha was een goede vriend van een andere jager die recent werd gedood door krokodillen. De 44-jarige Scott van Zyl verdween tijdens een jachtpartij in Zimbabwe op de oever van de Limpopo. Tijdens de zoektocht naar van Zyl werden twee krokodillen gedood. In de magen van de dieren werd het DNA van de man teruggevonden.

Dochter Carmen postte deze foto om hulde te brengen aan haar vader. ©Facebook

00:57 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print