24-11-17

een sport die bij me past...

 

 

Wie mij een beetje kent weet dat ik al jaren lang dagelijks ga wandelen, 
meestal op hetzelfde tijdstip en meestal dezelfde wandeling want ik ben
een vrouw die houdt van structuur en discipline en ik wandel
bij voorkeur alleen.
Vroeger ging ik ook bijna elke week zwemmen, nu alleen maar af en toe.
Lopen of joggen heb ik nooit gedaan omdat ik dat niet graag doe en
ook niet kan en vrees dat ik na afloop zou balanceren op de rand
van leven en dood en dat ik waarschijnlijk een hele dag zou nodig
hebben om te recupereren.
Ook fitnessen heb ik nooit gedaan, ik mag er niet aan denken dat ik
in zo'n oord van zweet en testosteron op een crosstrainer of loopband
zou te keer gaan.
Ik zou me voortdurend afvragen door wie, waar en
wanneer er schoongemaakt werd.

En toch...vind ik het voor mezelf nodig dat ik uit mijn comfortabel
leventje kom, ik moet op zoek naar een sport die bij me past en ik
moet een sport zoeken waar ik tevens nieuwe mensen kan ontmoeten
omdat ik besef dat ik zou kunnen vereenzamen.
Ik kom wel buiten maar zie soms zonder dat ik er iets speciaals voor
doe of laat, dagen niemand dus al die tijd kan ik ook met niemand
één woord wisselen.
Ik heb altijd aanleg gehad om veel alleen te zijn, ik ben opgegroeid
in een groot en druk gezin en had geregeld nood aan een beetje op
mijn eigen te zijn. Dat ging redelijk gemakkelijk omdat ik als enig
meisje tussen al die jongens een kamer voor mezelf alleen had waar
ik me kon terugtrekken. Ik zei regelmatig dat ik veel werk voor school
had en dat iedereen me met rust moest laten en dan ging ik naar
mijn kamer en deed de deur toe, niet op slot want dat mocht niet,
genie aan het werk, zoiets, het was geen leugen, we hadden echt veel
werk voor school, toch was ik geen uitslover, meestal zat ik op mijn
kamer te lezen, neen, geen verboden of pikante lectuur, gewone boeken
of te tekenen of te schrijven, in mijn geheime dagboek of brieven,
het meest van al naar Jan en ook naar rudo.

Ik heb een regelrechte hekel aan het ontmoeten van nieuwe mensen,
dat weet ik al lang en dat ligt absoluut niet aan die mensen maar
volledig aan mezelf.
Ik ben graag op mijn eigen, graag alleen,
ben mijn eigen grootste en beste vriend maar altijd alleen is véél te veel
alleen en niet goed dat weet ik ook wel.
Toch ben ik geen eenzaat mocht je dat soms denken maar heb er geen
enkel probleem mee om een tijdlang alleen te zijn en vind ook niet
dat ik me moet verontschuldigen omdat ik graag thuis blijf om
te wandelen, te lezen en ondertussen geniet van de stilte en de rust.
Ik weet dat er veel mensen zijn die nog geen dag, geen uur alleen
kunnen zijn en vaak moet ik lachen als ik hun verhalen hoor ...
hoe mensen vertellen dat ze zichzelf zijn tegen gekomen tijdens hun
pelgrimstocht naar Compostella bijvoorbeeld of tijdens een andere
lange reis op hun eentje door afgelegen gebieden in verre landen.
Ik weet wat "jezelf tegenkomen" betekent maar waarom mensen
daar zo bang voor zijn weet ik niet en waarom ze daar pelgrimstochten
voor moeten maken in desolate gebieden weet ik ook niet.
Eens bij jezelf stilstaan en je afvragen hoe het met je gaat,
om je weggestopte gedachten of gevoelens weer eens ruimte te geven is
niet angstaanjagend maar net heilzaam.
Stilstaan is voor veel mensen heel lastig. Waarom?
Omdat het wordt beschouwd als saai of ongezellig?
Het past natuurlijk niet in deze tijd waarin alles snel, snel moet gaan
en iedereen het druk, druk, druk moet hebben.
Niemand denkt graag aan minder prettige dingen die kan je maar
beter leren negeren, verdriet kan je maar beter niet voelen,
vermoeidheid komt ongelegen in een cultuur waar je altijd maar
iets moet doen.
Jezelf tegenkomen en geconfronteerd worden met jezelf zijn geen
aantrekkelijke opties daarom gaan de meeste mensen het contact met
zichzelf uit de weg nochtans is het iets wat je helemaal zelf kunt doen,
eens bij jezelf stilstaan, daar heb je niemand voor nodig, sterker nog,
je kan er niemand bij gebruiken.

Maar ik had het over een nieuwe sport...
Nu yoga volop in de mode is en je zelfs in mijn dorp lessen kunt volgen,
vraag ik me af of dat iets voor mij kan zijn.
Op een dag ga ik er zonder verwachtingen noch vooroordelen naartoe.
Al na één les weet ik dat zoiets niets voor mij is, ik ontdek dat mijn
lichaam niet enthousiast reageert van de soort yoga waarvan ik de
naam nog nooit heb gehoord en waarin je jezelf in een origami
moet plooien, ik kan niet rustig ademhalen op het ritme van
de gonggeluiden die lang nazinderen en de wierrookgeur die door
het leslokaal kringelt, stinkt.
Na één keer hou ik het voor bekeken.
Maar wees gerust, uiteindelijk heb ik in een naburig dorp een sport
gevonden die ik zocht. Ik ga nu wekelijks een uurtje turnen en dat is
helemaal mijn ding.
Ik zit, spring, sta, rek, rol en strek dat het een lust is en heb na de les
energie voor tien. Eén uur per week ben ik nu samen met wel veertig
andere mensen die samen hetzelfde doen maar persoonlijk contact
heb ik nog niet gemaakt.

Dat komt nog of misschien niet...

 

 

 

15:07 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.