10-11-17

André...(deel 2)

 

 

Maar op een dag, meer dan veertig jaar later kwam ik André toevallig 
tegen op het marktplein van een stad waar ik nog maar zelden kom.
Ik herkende hem meteen, hij mij ook.

Het weerzien was onverwacht en verrassend en ook wel blij.
We bleven een tijd lang in het midden van het voetpad staan,
keken elkaar aan en lachten van verbazing en ongeloof.
Ga mee, zei hij tenslotte, we staan hier ongetwijfeld in de weg,
laat ons samen iets drinken. Ik trakteer je op een tas koffie of
wil je liever wijn, of champagne is misschien meer gepast om dit
weerzien te vieren? Hij ratelde maar door.
Hij leek erg zenuwachtig.
Ik onderbrak zijn woordenstroom.
Goed, goed, zei ik, ik ga met je mee.
We namen plaats buiten op het terras van een zaak op de markt
waar het aangenaam zitten was, het was een wolkeloze, zonnige
najaarsdag, zonde om binnen te zitten. Champagne wilde ik niet,
die godendrank bewaar ik alleen voor héél bijzondere gelegenheden
en zo bijzonder vond ik het weerzien met André niet maar ik was
toch wel blij om hem ná al die jaren terug te zien.
Hij bestelde twee kopjes koffie en voor hem nog een glas cognac.
Hij zag er beminnelijk uit, ouder natuurlijk maar nog altijd mager
en atletisch. Zijn haar was poederig wit maar het stond hem goed.
Hij droeg een net pak, zijn schoenen waren gepoetst en zijn handen
verzorgd.
De koffie met het glaasje sterke drank erbij werd gebracht.
Hij begon te vertellen, ik zat een beetje voorovergebogen hield mijn
handen rustig naast mijn kopje koffie en luisterde aandachtig.
Toen ik het had uitgemaakt had hij nog een tijdje iets gehad met Ingrid, 
een enige dochter waar zijn ouders een erg hoge dunk van hadden,
zei hij, zijn stem was laag, kende ik haar niet, ze was afkomstig uit
dezelfde stad als wij, ik dacht even na en schudde toen met mijn hoofd,
neen ik kende haar niet, maar dat was ook niets geworden.
Hij was uiteindelijk getrouwd met een Duitse vrouw, waarom verbaasde
me dat niet, vroeg ik me af, die hij had leren kennen toen hij stage
deed tijdens zijn studententijd in de stad waar zij woonde,
hij haalde meteen enkele foto's uit de binnenzak van zijn jas en even
later keek ik naar een grote, ietwat gezette vrouw met een zware boezem,
ze had een mooi rond Duits gezicht met grijsblauwe ogen en omlijst
door grijzend haar in een stijf gecoiffeerd kapsel, ze had hem drie
prachtige zonen geschonken, vertelde hij glunderend van trots,
hij had ze alle drie uit respect voor haar afkomst een Duits klinkende
naam gegeven, hij zei ze een voor een luidop en legde nog meer foto's op
tafel, weer keek ik gehoorzaam naar foto's van onbekende mannen
met jonge, open gezichten, ze leken alle drie op elkaar vond ik maar
dat zei ik niet.
Tegenwoordig leidde zijn middelste zoon het bedrijf, zelf moeide hij zich
nog maar weinig met de dagelijkse gang van zaken maar hij was er
terecht trots op dat hij zijn zaak indertijd van nul af helemaal zelf had
opgebouwd. Eigenhandig, zonder financiële hulp van zijn ouders moest
ik dat soms denken. Vanzelfsprekend dacht ik dat zijn ouders hem
hadden geholpen maar dat had ik dus verkeerd gedacht.
Ja, de zaken gingen goed, eigenlijk vanaf het allereerste begin draaiden
de zaken goed en tegenwoordig gingen ze zelfs schitterend.
Zijn zoon was ronduit briljant in zaken doen.
Hij lastte een rustpauze in en bestelde voor mij nog een tas koffie en
voor hemzelf een biertje, van twee tassen koffie zou hij niet kunnen slapen.
Pas toen onze bestelling gebracht werd vertelde hij verder.
Net als vroeger maakte hij weinig oogcontact.
Hij vroeg waar ik woonde, ik vertelde het hem, zelf woonde hij in het
centrum van een gemeente niet zo héél ver weg van mijn eigen dorp,
ik wist niet dat hij net als ikzelf de stad had verlaten. Zijn huis kon ik
gemakkelijk vinden, zei hij, als ik dat wilde, het was op één na de
grootste villa van de gemeente en enkele jaren geleden had hij nog
een zwembad laten aanleggen in de gigantische tuin, jammer,
maar enkele oude bomen moesten ervoor sneuvelen,
voor het zwembad met pool house.
Op mijn vraag of hij uiteindelijk toch had leren zwemmen,
vroeger vond ik het onbegrijpelijk dat André, toch een sportief persoon
niet kon zwemmen omdat hij bang was van water,
gaf hij een beetje onwillig een ontkennend antwoord, neen, hij had
nooit leren zwemmen, was nog steeds bang van veel water en
trouwens met zijn drukke bestaan had hij toch nooit de tijd gehad
om het te leren, het zwembad had hij laten aanleggen voor zijn vrouw
en zijn zonen niet voor hemzelf, echte waterratten waren zijn zonen
en nu maakten tijdens de zomer vooral zijn kleinkinderen gebruik
van het zwembad. Ja, dat geld was indertijd goed besteed geweest.
Jaja, hij was vader van drie voortreffelijke zonen, alle drie getrouwd
met voorname en voorbeeldige schoondochters en grootvader van
zes prachtige kleinkinderen, twee meisjes en vier jongentjes.
Ik luisterde tijdens die korte tijd dat we samen zaten beleefd naar
de schets die hij voor me maakte van zijn uitzonderlijk geslaagd leven
waarin hij omringd werd door niet minder dan allemaal volmaakte
mensen, het was één langgerekt goednieuwsverhaal zonder één kleine
hapering in zijn perfecte leven.
Ik keek hem aan en vroeg me af of hij net als ik soms droomt en
waarover. Hoe zouden zijn gedachten zijn, hoe denkt een man die een
eersteklas leven leidt. Ik wist het niet.

Ik moet gaan, zei ik plots en stond recht.
Hij wilde geen afscheid nemen zonder telefoonnummers uit te wisselen
en hij overhandigde me gelijk zijn kaartje. Omdat ik geen adreskaartjes
bezit met mijn telefoonnummer overhandigde hij me nog een tweede
kaartje en meteen ook een balpen en verzocht mij mijn nummer op te
schrijven en omdat ik ook mijn eigen nummer niet uit het hoofd ken
moest ik dat dus eerst opzoeken in mijn mobieltje en duurde het afscheid
veel langer dan ik wilde...

Hij gaf me tot afscheid een hartelijke zoen, hij rook naar iets,
het was niet onaangenaam maar ik kon het moeilijk benoemen en
zei dat hij me nog eens wou zien en zou bellen.
Tot ziens.
Dag André...
 

11:06 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.