08-11-17

André...(deel 1)

 

 

Hij was, wat ze noemden een mooie jongen, een sportieveling, 
groot en blond als een Viking, gespierd maar niet té en met lange
rechte armen en benen.
Hij zag er waarlijk goed uit in zijn sportkledij.
Maar hij was ook slaapverwekkend saai, dat merkte ik al na
enkele ontmoetingen.
Ik ging mee naar zijn sportwedstrijden en na de overwinning of
de nederlaag kwam hij naar mij toe en sloeg met een air van een
rechtmatige bezitter zijn arm om mijn middel en dan begon hij aan
een lange en uitgebreide uiteenzetting waarom ze hadden gewonnen
of verloren, hij zei dat hij dorst had of honger of allebei en dan zuchtte
ik eens en hij merkte niet eens dat ik mijlenver weg was met mijn
gedachten, ik dacht aan héél andere zaken.

Ik begon bijvoorbeeld over boeken, André vertelde me dat hij lezen
maar saai vond.
Ik die anekdotes ophaalde en beschrijvingen gaf van
het woelige leven van mijn bruisende familie, André die antwoordde
dat hij niet hield van grote families, hij zou er zich nooit in thuis voelen.
Het vuur waarmee ik over mijn muziekvoorkeuren sprak, André die al
niet meer luisterde naar datgene ik vertelde...

Na enkele maanden kreeg ik de zekerheid dat onze interesses in totaal
verschillende mandjes lagen en onmetelijk ver uiteen en dat zijn
knappe verschijning in het niets oploste zodra hij begon te praten.
En de paniek die ik daarbij voelde toen ik me voorstelde dat ik mijn
leven met zo'n geesteloze, maar seksueel krachtige man zou moeten
delen...mijn twijfels, pijn, angsten...

Hij was enige zoon en hij besefte maar al te goed dat zijn enig kind zijn
hem een heel benijdenswaardige plaats op de huwelijksmarkt bezorgde.
Als ik met hem zou trouwen, zei hij, zou ik nooit hoeven te werken.
Mijn tekenlessen vond hij niet meer of minder dan een tijdelijke
ondeugd die ik mettertijd wel zou ontgroeien.
Ik zou na mijn huwelijk met hem een mevrouw zijn, mevrouw André...
en een heerlijk leven leiden.
Ik moest me geen zorgen maken,
ik zou dus alleen maar moeten mevrouwen...
Wat dat ''mevrouwen' betekende, wist ik niet maar het vooruitzicht
leek me allerminst aantrekkelijk, ik gruwelde ervan.
Ik kon alleen maar denken: hoe raak ik van hem af!
Ik maakte het uit.
Iedereen verklaarde me gek.
Zo'n mooie man, zo'n knappe verschijning, zo'n goede positie met
doorgroeimogelijkheden in het verschiet.
Een enige zoon.
Ik was gek om zo'n kans te laten schieten.

Gelukkig ontmoette ik enige maanden later de enige, echte liefde
van mijn leven. Met hem dacht ik dat ik een liefdevol, opwindend
leven zou kunnen leiden want hij was de enige echte ware.
Hij was aantrekkelijk, mannelijk, hij had uitstraling en hij was rebels.
Maar ik ergerde me voortdurend aan mezelf omdat ik niet goed wist
hoe ik me moest gedragen in zijn bijzijn.
Ik wilde hem alles vertellen maar telkens we samen waren
verlamde mijn tong, durfde ik niets meer te zeggen en
voelde ik me heel verlegen.
Als hij niet bij me was miste ik hem verschrikkelijk maar ik was
onhandig, klungelig en onzeker als hij in mijn buurt was.
Ik kon niet slapen en kreeg geen hap door mijn keel.
Ik stond voor een afspraakje uren voor de spiegel want ik wilde er
natuurlijk piekfijn uitzien voor hem, ik had knikkende knieën
en buikpijn van pure verliefdheid...
Maar ik kreeg geen hoogte van mijn grote liefde,
(hij waarschijnlijk ook niet van mij) het was alsof we geen van
beiden zeker wisten of we geliefden waren of niet,
of wat zoiets inhield, al zulke dingen van nut en groot belang
leerden ze ons niet op school.
Ook die relatie bleef niet duren, mijn liefde was niet genoeg
Toen hij het uitmaakte nam ik me voor om nooit meer van
iemand te houden.
En pas jaren later verbrak ik de belofte aan mezelf...
 

 

 

11:00 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.