13-10-17

terugkijkend op mijn schooltijd...

 

 

Op mijn eigen schooltijd kijk ik dus niet met weemoed maar 
met gemengde gevoelens terug. Ik vond die hele schooltijd niet erg
interessant en de reünies waarvoor ik nog elk jaar word uitgenodigd,
daar bedank ik voor die woon ik niet bij, en toch, als ik eerlijk ben
moet ik toegeven dat op school alles begonnen is, nou ja,
niet alles natuurlijk maar bijna alles, gebeurtenissen waar ik
herinneringen aan overhoud, goeie en andere.

Tijdens het speelkwartier stopte ik tijdens dat voorlaatste jaar met
hollen en rennen met een onstuimigheid die niet meer paste bij
meisjes van mijn leeftijd en wandelde zoals de andere leerlingen
van de hogere klassen rustig rondjes op de koer zoals gevangenen
doen tijdens het luchten.
Mijn temperament, mijn ongeduld,
de drang naar vrijheid maakte dat ik het met weinig meisjes
erg goed kon vinden.

Ik was dus begonnen aan het voorlaatste jaar, meisjesvriendschappen
waren allang gesloten en kliekjes ontstonden al tijdens het eerste jaar,
ik hoorde nergens bij en vond dat niet erg en vooral nu niet omdat
ik tijdens de voorbije zomervakantie een jongen had ontmoet, Jan,
hij was verliefd op mij en ik op hem en het kon het me niet langer
schelen dat ik geen vriendinnen had op school want ik had hem om
mijn hart te luchten al was dat meestal schriftelijk want tijdens het
schooljaar waren onze ontmoetingen erg beperkt dus schreven we
brieven naar elkaar, dat deden jonge mensen nog in die tijd.

Ik had het dus niet meer verwacht maar plots vroegen dat schooljaar
twee meisjes mijn aandacht, ze dongen met twee naar mijn gunsten.
Ik had het eerst niet door en later vroeg ik me af waarom ze in mij
waren geïnteresseerd, was het mijn intelligentie, ik schatte mezelf
nogal hoog in, was nooit de eerste van de klas, werkte ijverig voor
alle vakken die ik graag deed en maar net genoeg voor alle andere,
waren het mijn afwijkende uitspraken, mijn aparte meningen,
mijn uitgebreide kennis over zaken die op school niet aan bod kwamen?
Ik wist het niet en deed aanvankelijk niet veel moeite.

Het ene meisje, Annis, was klein, veel kleiner dan ik, en had
donkerkleurig, halflang krullend haar, donkere ogen, een klein,
zuinig neusje en pruillippen, nu zouden ze zoiets een sensuele mond
noemen, vermoed ik, maar in die tijd dachten schoolmeisjes niet in
zulke termen, het was trouwens het eerste schooljaar dat ze bij mij
in de klas zat maar ik kende haar wel, ik wist dat ze een streber,
een uitslover was, altijd de eerste van haar klas, aanvankelijk had ik
geen belangstelling, vond haar een meeloper dus ging ik niet in op
haar vriendschapsverzoek. Het andere meisje dat mij haar vriendschap
aanbood heette Bella, met haar zat ik al enkele jaren samen maar
we lieten elkaar met rust want we hadden weinig met elkaar gemeen,
Bella had lang blond haar en praatte met een hoog stemmetje
vooral over kapsels, kleren en jongens, niet meteen mijn interessevelden.
Bella en Annis zagen er allebei uit als jonge vrouwen en gedroegen
zich ook al een beetje zo, ik nog als een jong meisje, ik had nog geen
last van mijn hormonen, terwijl zij al paradeerden met hun
jonge-vrouw-zijn in wording, worstelde ik vooral met mijn
verlegenheid en mijn anders zijn.

Ik merkte op school bijvoorbeeld al na enkele jaren dat mijn verstand
en mijn geweten niet altijd accepteerden wat me tijdens de lessen
werd voorgeschoteld, mijn leerkrachten merkten dat ook en konden
niet goed omgaan met mijn vele vragen, mijn twijfels,
mijn andere meningen, ook de meeste leerlingen konden dat niet
en vonden me een rare.
Ik verveelde me te pletter op school, ik merkte bijvoorbeeld dat het
bij veel leraressen, wij kregen geen les van leraars, ontbrak aan
idealisme en hun intelligentie lag onder de middelmaat, ver eronder,
meende ik, anders hadden ze wel een ander beroep gekozen.
Slechts één lerares sleepte ons enthousiast mee in haar eigen
kenniswereld, was niet bang om een vol lesuur te besteden aan andere
zaken dan de verplichte leerstof, zij gaf geschiedenis,
niet toevallig mijn lievelingsvak.
Annis vond mijn aparte meningen, de directe vragen die ik tijdens
de lessen stelde en mijn twijfels gedurfd en interessant,
ze begon me te zoeken, ze luisterde aandachtig en toonde oprechte
bewondering voor mij die ze niet onder stoelen of banken stak en zo
werden we na enkele maanden toch bevriend,
met Bella ging ik elke dag samen de weg van huis naar school en terug
want wij woonden niet erg ver van elkaar maar verder hield
ik haar op een afstand.

Zo ontwikkelde er zich langzaamaan een passionele en innige
vriendschap tussen Annis en mij, zij was mijn eerste en enige echte
vriendin tijdens de twee laatste jaren van het middelbaar.
Elke gelegenheid om bij elkaar te zijn grepen we aan, we wisselden
notities uit en ik maakte haar opstellen en boekbesprekingen
want zij las niet graag en ik wel, en opstellen schrijven haatte ze
en ik hield ervan, we liepen, als het kon, arm in arm op de speelplaats.
Het duurde bijgevolg niet lang of ik en niet zij werd bij de directrice
ontboden voor een donderpreek, voor iets anders werd je nooit ontboden
tenzij er een dicht familielid was overleden of verongelukt.
Ik was nog maar half binnen, stond nog met de deurklink in mijn
hand of het gedonder begon al. Op een monotone toon dreunde ze
mijn naam op, voor-en familienaam, je moest het haar nageven,
ze kende alle meisjes van haar school met naam en toenaam.
Hoe dat kwam?
Ik denk dat het kwam door onze kledij, we droegen allemaal een
uniform en dat maakte ons allemaal gelijk, ze keek nooit naar onze
kleren tenzij om te controleren of ze niet te slordig zaten maar
uitsluitend naar ons gezicht, onze houding, onze attitude.
Of ik wist waarom ik ontboden was? vroeg ze, nog steeds toonloos.
Ik stond, dacht ik, beleefd te wachten op meer duidelijkheid of uitleg
want ik wist werkelijk niet wat ik had gedaan of gelaten dat erg
genoeg was om mij te overstelpen met haar ongenoegen.
Op weg naar haar bureau had ik mijn uniform geïnspecteerd,
mijn bloes zat netjes in mijn rok, mijn rok was niet te kort,
mijn afgezakte sokken had ik opgetrokken, mijn losse schoenveters
dichtgeknoopt en de linten van mijn schort gestrikt, kortom,
ik zag er behoorlijk uit, mijn laatste rapport was niet beter of
slechter dan de vorige, ik was nogal een gelijkmatige puntenhaler,
en mijn gedrag in klas was tegenwoordig bijna voorbeeldig te noemen.
Neen, ik wist absoluut niet waarom of waarvoor ik naar haar
heiligdom was ontboden en ik haalde bijna onmerkbaar mijn
schouders op.
Ze vond mijn afwachtende houding hautain en dat duldde ze niet.
Of ik het soms vergeten was?
Was ik soms de eerste en bijzonderste regel vergeten die op haar
school heerste?
'
Nunquam duo semper tres', donderde ze,
'niet met zijn tweeën optrekken!'
Oh, bedoelde ze dat?
De exacte inhoud van haar preek is mij niet bijgebleven maar
ze bleef wel een half uur op mij inpraten dat mijn vriendschap
met Annis ongepast was.
Op school wilden ze kost wat kost vermijden
dat er 'bijzondere vriendschappen' ontstonden.
Waarom ze dat wilden, begreep ik niet, wist ik niet.
Van zodra ik 's avonds na de studie thuis kwam, vertelde ik aan
mijn mama over mijn onderhoud bij de directrice en vroeg haar
om tekst en uitleg.
Wat was er verkeerd aan mijn vriendschap met Annis?
Er was niets verkeerd aan, zei mijn mama, zij had niet het minste
bezwaar tegen onze vriendschap dus trok ik me van het verbod niets aan.

Ondanks het strikte 'geen beste-vriendschappenbeleid' kon niemand
iets doen aan de eenheid van Annis en ik.
We vormden een vreemd stel dat wist ik ook wel.
Zij hield van mijn gevatheid, ik vond haar logica niet altijd
begrijpelijk maar toch wel interessant.
We lazen niet dezelfde boeken, Annis had een hekel aan lezen,
ze hield ook niet van sport en spel maar ik koos haar altijd voor mijn
team tijdens de spelletjes die we speelden in de gymlessen en
ons team won bijna altijd, we hadden verschillende helden waar
we eindeloos over praatten en praatten, we verschilden ook danig
van uiterlijk, zij was klein en donker, ik had bleek touwkleurig haar
en was zeker 25 centimeter langer maar we begonnen tijdens
het speelkwartier altijd met een gelijke tred en arm in arm
naast elkaar te lopen.
Onze samenhorigheid werd door de leerlingen en leerkrachten
argwanend bekeken maar na enkele maanden waren we niet langer
meer het onderwerp van gesprek.
Ze lieten ons met rust.

Ik beleefde met Annis dus wél een bijzondere vriendschap en dat
was voor mij een geheel nieuwe en aparte ervaring.
En wat meer was, door haar toedoen, door haar vriendschap
verdween uiteindelijk mijn hekel aan school, de laatste twee jaren
ging ik zelfs graag naar school.

Onze vriendschap bleef iets meer dan twee jaar duren tot die jongen
waarmee ze later zou trouwen in ons leven kwam.
Toen leerde ik een heel andere Annis kennen, ik begreep haar niet
langer, ik herkende haar niet meer.
Ik vond die jongen lomp en lelijk en dacht dat zij dezelfde mening
was toegedaan.
Ik geloofde onvoorwaardelijk in de betrouwbaarheid van mijn beste
vriendin net zoals zij in mijn betrouwbaarheid kon geloven.
Het kwam niet in mij op dat ze mij zou inruilen voor een jongen
zoals hij, een verwaande kwast, zo'n onwaarschijnlijk onbeschoft
exemplaar. Ik begreep niet hoe hij haar aandacht kon trekken, en toch...
na enkele weken of maanden werd hij haar uitverkorene en werd
ik aan de kant geschoven. In het begin hoopte ik nog dat ze het
zou uitmaken met haar nieuwe vriendje, misschien konden we dan
opnieuw beste vriendinnen worden maar diep in mijn hart
geloofde ik dat al niet meer.
De vriendschap verbleekte tot alle kleuren ervan verdwenen.
Het begin van haar verloving viel samen met het einde van
onze vriendschap.

Natuurlijk heb ik eronder geleden zoals ik onder alles lijd waar
zonder mijn toedoen een eind aan komt.

Enkele jaren later werd ik bevriend met Bella,
zij was blij om me te hebben,
en onze vriendschap duurt heden
ten dage nog altijd voort en is inniger dan ooit...

 

 

14:00 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print