14-09-17

ja, de hemel stond vol sterren...

 

Het was eb, dat hoorde ik aan het geruis van de golven 
en door het open raam rook ik de zilte zeelucht.
Waarom kon ik niet meteen inslapen, vroeg ik me af?
Ik lag al uren in bed. Ik was doodmoe, voelde me totaal uitgeput
en toch kon ik niet slapen.
De pijn en het ongemak duurde nu al enkele dagen,
ik probeerde die niet langer te onderdrukken maar liet ze gewoon over
me heen kabbelen. Ik ademde rustig in en uit en bleef zo lang mogelijk
stil in bed liggen. Mijn vriend sliep, ook hij voelde zich uitgeput.
Mijn pijn kan hij niet dragen. Mijn ongemak kan hij niet vermijden.
Hij is er, geeft me af en toe een zoen of hij streelt teder mijn handen.
Dat is genoeg.
Ik voel me niet alleen. Hij is er. Altijd. Hij heeft me liefde en steun.
Dat is genoeg.

Uiteindelijk stond ik op, trok een trui over mijn pyjama en deed
beneden mijn schoenen aan en ging naar buiten de donkere nacht in.
Als ik dan toch niet kon slapen, zou de buitenlucht me misschien goed
doen, me een beetje afleiden van mijn eigen pijn.
Het vakantiehuis gebouwd in een aantrekkelijke vooroorlogse stijl maar
voorzien van alle gemak was het eerste huis van een rij ouderwetse
villaatjes aan een korte, doodlopende straat.
De zee was erg nabij, ik liep langs de vloedlijn, kreeg natte voeten
en ademde diep in en uit en werd rustiger.
Het was een erg donkere nacht, het strand volkomen verlaten,
ik keek omhoog naar de uitgestrekte hemel vol sterren.
De schoonheid overweldigde me en ik voelde me erg klein en nietig.
Ook mijn pijn werd kleiner en nietiger en tijdens die prachtige
sterrenavond werd mijn aandacht tijdelijk afgeleid van mijn ziekte
en meegenomen door mijn bescheiden gedachten en de grenzeloze
sterrenhemel, ik speurde van links naar rechts, herkende ik daar
de poolster, de kleine of grote beer, zou ik mijn eigen sterrenbeeld
kunnen vinden of dat van mijn vriend?
Ik onderbrak mijn wandeling om beter te kunnen kijken,
neen, ik vond ze niet maar plots realiseerde ik me dat het ontdekken
van sterrenbeelden niet belangrijk was, ik liep door en genoot van de
oneindige schoonheid en was dankbaar dat ik daarvan kon genieten.
Ik verwachtte elk ogenblik een confrontatie met een massale toeloop
van nieuwsgierigen die dit spektakel ook zouden willen bewonderen,
het was gratis en voor niets, waar bleven ze...?
Beseffen dat ik kon genieten van de schoonheid van een sterrenhemel
op een verlaten strand met het af en aan rollen van de golven aan
mijn voeten deed me goed. Ik voelde me niet langer verloren,
ontredderd of eenzaam in mijn ziekte en pijn.

De storm in mijn hoofd ging liggen, ik heb veel om dankbaar voor te
zijn, dacht ik, héél veel en met die overtuiging ging ik naar ons
vakantiehuis terug, liet mijn natte schoenen achter onder de tuinbank
op het terras, sloot zachtjes de achterdeur, sloop stilletjes de trap op
en gleed geruisloos tussen de lakens en koesterde mij in de slaapwarmte
van mijn vriend die gelukkig niet eens wakker werd.

Vannacht zag ik een nacht met echte sterrenpracht, dacht ik dankbaar,
ik ontspande en sloot mijn ogen en sliep eindelijk in...


11:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.