30-09-17

Vijf sekswerkers vertellen over hun drijfveren en valkuilen

'Er wordt veel van je verwacht in de seksindustrie, daar moet je wel tegen kunnen'

Ze zijn de schaamte voorbij: vijf sekswerkers vertellen waarom ze doen wat ze doen.
 
Margot C. Pol 
Links: Sophie. Rechts: Mandy en Bas. ©Ralf Mitsch

Sophie (26) prostituee & pornoactrice

'Al voor ik zelf seks had, zag ik op televisie iets over prostitutiewerk en wist ik dat ik het kon. Wat ik wel gek vond, was dat mensen er zo negatief over praatten, terwijl seks in mijn ogen iets heel leuks moest zijn: iedereen werd er vrolijk van, maar als je er je geld mee verdiende, dan vonden ze dat raar.

Ik heb veel baantjes geprobeerd, van tandartsassistent tot banketbakker, maar ik verveel me snel. Jaar na jaar hetzelfde doen, dat is niks voor mij. Nu geniet ik het meest van de spanning, dat je nooit precies weet wie er binnen zal komen. Om te voorkomen dat het routine wordt, spreek ik niet iedere dag af, en als ik het doe, met hooguit drie mannen. Ik heb nooit moeite met seks, kan altijd wel de knop omzetten. En op andere momenten neem ik gewoon de telefoon niet op. 

Ik woon samen, jawel. En ik werk vanuit huis. Eerst was ik bang dat dingen door elkaar zouden gaan lopen, maar ik slaap niet in hetzelfde bed als waarin ik mijn werk doe; als de deur achter me dichtgaat, is het klaar. Mijn vriend heeft er geen moeite mee. Hij kent me, hij weet wanneer mijn gekreun echt is en wanneer ik Sophie opzet.

Ik heb zo'n deurbelletje, als ik daar op druk, weet hij dat het mis is en komt-ie samen met de honden naar binnen gestormd. Maar ik heb nog nooit iets vervelends meegemaakt. Ik schat mezelf als redelijk intelligent in; situaties als verliefde klanten probeer ik voor te blijven. En op mijn hakken ben ik bijna twee meter, dat intimideert toch.

In het begin heb ik een tijdje in een bordeel gewerkt, maar het voelde droevig. Niet dat die meisjes gedwongen werden, maar ze zaten er een beetje in vast, leken wel geboren voor het ongeluk. Ik hoorde er een verhaal van een meisje wier vriend in de gevangenis zat omdat-ie haar moeder had vermoord. In mijn wereld is dat niet normaal.

Niet iedereen in de prostitutie heeft zo'n rugzak vol problemen en door open te zijn, probeer ik het negatieve beeld een beetje te veranderen. Daarom heb ik een interview op televisie gegeven waarin ik vertelde dat ik dit vrijwillig doe. Ik weet zeker dat mijn ouders het gezien hebben, maar we hebben er nooit over gesproken. 'Zorg wel dat je alleen maar dingen doet waar je zelf achter staat', heeft mijn vader een keer tegen me gezegd. Als er ooit een probleem zou zijn, moest ik hem bellen, zei hij nog, dan zou hij meteen komen - en daarmee was het gesprek klaar.'

Brenda (51) Seksverzorgende

'Laatst werd ik geboekt door een man van bijna 100 - help! Hij wilde seks en het liefst standje 69. Best kans dat het niet zou lukken, bedacht ik nog, maar toen ik aankwam bij zijn penthouse in een chic bejaardencomplex begroette hij me naakt, leidde me kort rond en nam me daarna mee naar de slaapkamer. Ongelofelijk, wát een energie. Toen hij na anderhalf uur was uitgeraasd, wilde hij met me uit eten, maar hij wist natuurlijk niet dat ik daarna nog een afspraak had met een zwaar spastische man van 55 - ik was blij dat mijn man me die avond reed.

Hiervoor was ik taxichauffeur bij een vipmaatschappij op Schiphol. Ik reed zakenmensen rond, Desmond Tutu, de burgemeester van Rotterdam; maar toen ik drie jaar geleden reuma kreeg, zat ik van de ene op de andere dag thuis. Ik miste de sociale contacten. Toen ik langzaam weer kon beginnen, heb ik gewebcamd via een advertentie in een tijdschrift, maar na een tijdje ging het me tegenstaan: zo'n webcam blijft toch afstandelijk. Zo ben ik gaan googlen en kwam ik Flekszorg tegen. Het leek me meteen leuk: ouderen en gehandicapten hebben ook behoeften, en ik wist dat ik het kon.

Het gebeurt weleens dat de receptionist bij een instelling of een verzorgingshuis me nogal koeltjes aankijkt, alsof ik een hoertje zou zijn. Dat is een misverstand, cliënten willen ook een knuffel of een massage. Mensen in een verzorgingshuis liggen soms urenlang alleen, zonder een aardig woord, zonder een aanraking. Soms heb ik alles geprobeerd maar lukt er niets, dan zeg ik: ik kom even bij je liggen, dan gaan we lekker kletsen.

Mijn tweede klant was een man die geen familie meer had: één keer per week ging hij naar de kerk, dat was zijn enige uitje. De dag erna zat ik thuis aan de keukentafel en moest ik erom huilen. Nu ligt hij weer helemaal alleen, dacht ik. Inmiddels kan ik het beter plaatsen. Ik kom binnen, ze lachen naar me en na afloop zie ik die twinkeling, dan weet ik dat ze het fijn hebben gehad. Dit werk moet je vanuit je hart doen, want als het op de automatische piloot gaat, kunnen ze beter naar de Wallen bellen.

De randvoorwaarden moeten wel in orde zijn. Mensen moeten fris gedoucht zijn, het bed schoon. Ik heb wel eens meegemaakt dat een meneer naar de wc moest, maar niet zo snel kon opstaan, dus ja, toen was het hele bed nat en de afspraak moest nog beginnen. Zo'n man leeft er twee weken naartoe, hij betaalt veel geld; dan moet alles wel in orde zijn. Als ik er nu kom, vraag ik op de kamer: staat het urinaal klaar?' 

Shai Shahar (62) voormalig gigolo

'Waar ik het meest van genoot, was de blik in hun ogen. Het was mooi om vrouwen gelukkig te maken. Toch duurde het ruim 35 jaar voor ik zelf zonder schuldgevoel seks had. Ik ben streng Joods-Amerikaans opgevoed: de eerste kus, de eerste keer seks - al die belangrijke momenten gebeurden in het geheim, met schuldgevoelens en eenzaamheid als resultaat. 'Je zou je moeten schamen voor je verlangens', bleef dat stemmetje in mijn hoofd maar fluisteren, 'jij perverseling'. Ondertussen werd ik ouder, ik trouwde, kreeg een kind en ging bij het leger, tot ik op een dag besefte dat mijn leven niets meer was dan een antwoord op de verwachtingen van mijn ouders. Ik kon er niet meer tegen. Ik voelde me als een bom die op het punt stond te ontploffen. Ik moest verdwijnen voor er iemand gewond zou raken.

Ik kwam terecht in de diplomatieke wereld van Den Haag, waar ik als escort de echtgenotes van hooggeplaatsten begeleidde: winkelen bij de Bijenkorf of naar het theater. Klikte het, dan was de onuitgesproken afspraak dat ik langer kon blijven. Als een carrière heb ik het nooit gezien, het was een baan. Eentje die makkelijker werd als ik mezelf voorhield dat ik een vrouw die ik zelf misschien niet had uitgekozen, geen genot of orgasmes hoefde te garanderen, ik bood alleen de tijd waarin dat zou kúnnen gebeuren. Al snel had ik een boekje vol adressen. Nee, niet iedereen vond het leuk toen mijn boek Bedgeheimen van een gigolo uitkwam.

Toen ik backstage stond te wachten bij de show van Catherine Keyl ontmoette ik Cora Emens. Inmiddels zijn we twintig jaar samen. Cora is sekscoach, ze begreep mijn werk, maar na al die tijd had ik soms het gevoel dat ik bij klanten geestelijk maar half aanwezig was in bed. De krant lezen was nog opwindender. Ik ben gigolo geworden om mijn eigen seksualiteit te ontwikkelen, bedacht ik, maar als ik zo zou doorgaan, hield ik geen seksualiteit meer over. Bovendien gunde ik onze kinderen een normaal gezinsleven, maar dat is niet makkelijk als je vader een hoer is. Voor mijn carrière is het ook niet geweldig geweest, ik heb een hoop vooroordelen moeten overwinnen. Tegenwoordig werk ik als stemacteur en zanger, maar als mijn gezicht te bekend wordt, word ik dan nog geboekt? Toch heb ik de anonimiteit nooit overwogen. Mijn openheid heeft het makkelijker gemaakt voor anderen om hun eigen seksualiteit te erkennen.

Sekssabbaticals, dát zou ik een goed idee vinden. Een tussenjaar waarin jongeren op een veilige plek onder mentale begeleiding helemaal losgaan met seks, orgies en experimenten. Ongelukkige huwelijken, seriële monogamie die gedoemd is te mislukken - wie al z'n seksuele shit heeft doorgewerkt, zal het niet meer overkomen. Dat zou pas goed zijn voor de maatschappij.'

Mandy (39) & Bas (38) geven live seksshows 

Mandy: 'Ik werd altijd al graag bekeken, alleen mijn ex niet. Dus toen ik Bas vier jaar geleden leerde kennen, zei ik: zullen we het gewoon een keer proberen? Na een hamburgertje bij de Febo hebben we de stoute schoenen aangetrokken. We mochten meekijken bij een liveseksshow in de Moulin Rouge op de Wallen. 'Kunnen jullie dit?', vroeg de eigenaresse na afloop, en wij zeiden: 'Natuurlijk, dat doen we wel even.' Nou, het ging voor geen meter, die eerste avond. De standjes waren niet goed, het liep niet mooi vloeiend in elkaar over... Wat wil je, je staat ineens op een podium met het publiek op een halve meter afstand. Toch vond ik het meteen hartstikke leuk.

Het is een taboe, absoluut. Mensen die komen kijken, willen het zien omdat ze het spannend vinden, maar tegelijkertijd schamen ze zich. Maar waarom? Je ziet het toch ook op televisie? Seks heb je alleen met je partner, hoor je ook nog steeds. Ook daar ben ik het niet mee eens; liefde heb je met je partner, seks kun je ook hebben met een ander. Maar als je een live- seksshow neerzet, moet je echt aanvoelen wat je partner wil. Je moet je kunnen overgeven, genieten - eigenlijk moet je het zelfs geblinddoekt kunnen, en dat kan alleen met je eigen partner. Ik heb me nooit geschaamd, dat vind ik ook zo mooi aan porno: het straalt kracht uit.

We hebben de shows altijd naast ons gewone werk gedaan: siliconenkitten. Dan zaten we overdag op de knieën met de kitspuit, keken we elkaar aan en zeiden we: vanavond mogen we wéér met de spuit aan de gang! Om kwart voor 5 ging de wekker en vaak lagen we pas om 3 uur 's nachts weer op bed, soms sliepen we helemaal niet. Lange dagen, maar ik zou er een moord voor doen om het weer terug te krijgen. Op dit moment gaat het wat minder in de bouw, Bas zit tijdelijk in de zonnepanelen en ik doe administratief werk thuis, maar gewoon 24 uur per dag doen we waar we goed in zijn: vloeren kitten en seksshows geven, ja, dat mis ik enorm.'

Bas: 'Al toen ik jong was zat ik naar pornofilms en seksboekjes te kijken. Vriendjes hadden dat helemaal niet. Ligt het aan mij, dacht ik, ben ik oversekst? Maar dat was het niet, ik was écht geïnteresseerd. Later kreeg ik een relatie met een meisje dat er anders in stond, en toen dat na zestien jaar uitging, was ik iemand geworden die nooit echt sprak. Ik was mezelf niet meer, tot ik Mandy leerde kennen. 'Er mankeert niks aan jou', zei ze, 'wees gewoon wie je bent.'

Mijn ex noemt me exhibitionistisch, ze wil onze kinderen van 5 en 9 daar niet aan blootstellen. Zij vindt: seks moet je binnenshuis houden met de ramen en gordijnen dicht en de lichten uit. Ik heb mijn kinderen daardoor al heel lang niet gezien. Terwijl ik het zelf alleen maar mooi zou vinden als mijn kinderen later, als ze groot zijn, zichzelf kunnen uiten. Het maakt niet uit op wat voor manier, ik zal altijd achter hun keuze staan. Maar mijn ex heeft ook foto's en films opgestuurd naar mijn ouders. Weet je wel waar je mee bezig bent, vroeg mijn moeder. Ze is blij voor me dat ik mezelf kan zijn, maar ze is ook bang dat anderen niks meer met me te maken willen hebben - nou, dan is dat maar zo. Ik ben veel mensen kwijtgeraakt, maar ik heb ook nieuwe vrienden gekregen, een groep mensen die zich nergens voor schamen. Dat vinden Mandy en ik heel belangrijk.

Er wordt veel van je verwacht in de seksindustrie, daar moet je wel tegen kunnen. Andere koppels overkomt het soms, maar wij zijn nog nooit van het podium afgelopen. Elke show een stijve lul - soms bellen de hostesses die toeristen meenemen vanuit Australië voor de zekerheid van tevoren op: werkt dat ene stel nog? We bouwen onze shows langzaam op; in het begin vond ik het vervelend als het publiek begon te roepen als het niet snel genoeg ging. Soms draaide ik me om en riep: kom het zelf maar even voordoen! Dan waren ze gelijk stil. Maar als ik nu op dat ronde matras lig en ik hoor ze juichen of ik loop door het publiek naar de kleedkamer en ze geven ons schouderklopjes, dan geeft dat een enorme kick.

Mandy en ik hebben samen ook een pornofilm gemaakt. Werden we door een grote opdrachtgever ineens niet meer geboekt omdat het bedrijf niet met seks geassocieerd wilde worden, terwijl we op de werkvloer gewoon aan het kitten waren. Heel jammer, wij duwen niemand die film in z'n mik, je vindt het pas als je ernaar op zoek bent. Maar of het nou op het gewone werk is of op het erotische werk, als ik bij Mandy ben, geniet ik duizend procent. Ik heb lang niet geweten wat liefde was, maar nu ik het heb, ben ik er zó blij mee.'

Veronique (32) Bdsm-meesteres

'In het begin vond ik het best moeilijk, dat je iemand in z'n ballen moet schoppen en dat-ie daarna loopt te huilen - van blijdschap. Dat klopt niet helemaal, dacht ik, maar nu voel ik me vereerd: dat ik het mag doen én dat diegene er gelukkig van wordt. Ik speel met iemands lichaam en geest. Apart, maar wel heel bevredigend.

Bdsm (de afkorting staat voor bondage, dominantie, sadisme en masochisme, red.) is geen kroketje dat je bij de Febo uit de muur trekt, je bouwt een vertrouwensband op. Ik weet bij mijn slaven hoe ver ik kan gaan; soms zit ik heel dicht op de grens en soms ga ik er net overheen. Met eentje heb ik zo'n goede band opgebouwd dat we na afloop uit eten gaan; niet meer als meesteres en slaaf, maar gewoon als vrienden.
Normaal gesproken doe ik dat niet. Ik heb wel bdsm-dinnerdates, maar dan bepaal ik wat de slaaf mag eten¿en of hij überhaupt wat te drinken krijgt, en ik verneder 'm bij de ober. Ik praat alleen in de gebiedende wijs en dan het liefst zo dat het hele restaurant kan meegenieten. Dat is wat ze willen op zo'n moment: publieke vernedering.

Toen het bedrijf waar ik werkte in 2011 failliet ging, heb ik in een jaar tijd 364 sollicitatiebrieven geschreven. Maar er was altijd wat: ik was te oud, te jong, had geen ervaring. Toen de WW ophield, moesten de rekeningen toch betaald. Een bekende vertelde over erotische massages met een 'happy handshake' op het eind. Na een gesprek in een massagesalon ben ik begonnen. Erotische massages waren toch niet echt mijn ding, maar toen ik op de zolder van die salon bdsm-spullen vond, was mijn interesse gewekt. Ik heb zelf veel op internet onderzocht. Meekijken met andere meesteressen is handig en leerzaam, maar je moet uiteindelijk jezelf erin kunnen leggen.

Sommige slaven willen alleen onlinecontact, die durven niet in mijn studio te komen. Het is natuurlijk ook goedkoper. Dan maken ze geld over op mijn bankrekening en pas als het erop staat, wordt er geskypet op de afgesproken datum. Afgelopen week had ik nog onlinecontact met iemand die kickt op laarzen; dan doe ik niks anders dan voor de laptop heen en weer lopen en opdracht geven hoe hij zich moet aftrekken.

Ik heb geen seks met mijn slaven, dat doet een meesteres namelijk niet. Maar waar ik woon, zijn de mensen zo bekrompen dat ze denken dat ik een dame van plezier ben. Want ja, bdsm valt tenslotte onder seks, zeggen ze dan. Niet dat ik een bordje bij de deur heb hangen, maar ik woon op het platteland en de verhalen gaan snel. In de stad zou dat misschien minder zijn, maar ja: het is hier wél heerlijk rustig. Bekenden zijn weleens voor me gewaarschuwd: weet je wel wat zij doet? Maar ik ben nog steeds dezelfde persoon als hiervoor, als ik op bezoek ga, loop ik echt niet met de zweep te zwaaien. Vroeger ging ik er nog op in: ik trek mijn kleren niet eens uit en ik verdien meer dan een dame van plezier. Maar nu denk ik: laat maar lullen, het zegt meer over jezelf dan over mij.'

Ralf Mitsch interviewde en fotografeerde deze en veel andere sekswerkers ook voor zijn nieuw fotoboek Why I love sex. Het is  vanaf 15 september te koop, onder andere op whyilovesex.com. De teksten zijn door Margot C. Pol geschreven.

19:40 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.