31-08-17

herinneringen aan herinneringen...

 

 

Ik had hem, dacht ik, met succes uit mijn hoofd gezet, 
uit mijn verleden weggejaagd, maar toen werd ik ziek,
verdronk in zeeën van tijd en begon terug te kijken hoe mijn leven
was gelopen, ik begon te graven en te spitten in mijn geheugen en
vond herinneringen waarvan de pijn reeds lang geleden versleten was.
Herinneringen van 30 jaar geleden werden met de dag levendiger.
Ik keerde terug in de tijd en toch vroeg ik me nooit af hoe het zou
zijn gegaan als...daar was ik véél te ziek voor dus bleef ik hangen
op de paden die ik nooit had betreden en zwierf er maandenlang rond.

Soms stelde ik me voor dat hij mij in het ziekenhuis kwam bezoeken
en dat idee leek me toen niet eens zo absurd.
Hoe zou hij zich gedragen aan mijn ziekbed,
zou hij niet goed weten wat zeggen, zou hij verbaasd zijn of
gechoqueerd door mijn, door ziekte en medicijnen, verwoeste uiterlijk,
mijn ingevallen wangen, mijn holle oogopslag?
Of zou hij teder zijn en pas aan mijn ziekbed beseffen hoe zeldzaam
en hoe kostbaar onze liefdesgeschiedenis ooit was?
Dagenlang bleef ik in die onrealistische dromen hangen.

Zie me hier liggen, dacht ik enkele dagen later,
vastgesnoerd aan draden en infusen, gevangene van mijn ziek,
zwak lichaam, bleek als een lijk maar nog levend,
doodziek maar nog niet verslagen.
Niet klagen, niet versagen, maar in stilte lijden, altijd voort...
Neen, medelijden wil ik niet opwekken, bespaar me je medelijden.
Ooit word ik beter, dat zal je wel zien.
Ooit zal ik weer genieten van de geur en de kleur van het leven,
daar ben ik zeker van en toch zeurt de twijfel bij elke pijnscheut
die door mijn lichaam scheurt.

Vijfentwintig
maanden, evenveel behandelingen,
enkele complicaties en een longontsteking later,
werd ik uit het ziekenhuis ontslagen en besefte dat ik verdorie meer
dan 2 jaar van mijn leven in een ziekenhuis had verspild en
ik besloot om geen aandacht meer te schenken aan mijn ziekte en
mij niet langer te verliezen in romantische dromen.
Was het niet wijzer om te proberen de verloren tijd in te halen?
We leven tenslotte maar één keer!
Ik kreeg een tweede kans en die zou ik naar hartenlust benutten.
Van die gedachte was ik helemaal doordrongen toen ik opgelucht
de deur van het ziekenhuis achter me dicht deed, de vrijheid tegemoet,
niet voor lang echter...
maar dat wist ik toen nog niet...



11:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.