26-08-17

gelukzaligheid...

 

 

Weet je nog... 
het was op een koude novembernacht,
de eerste vorst zat in de lucht, dat was die keer dat we elkaar
stonden te zoenen in de koude buitenlucht?
Jij bent het misschien vergeten maar ik herinner het mij nog alsof
het pas gisteren gebeurd is, dat moment was voor mij het begin,
het echte begin, het ogenblik dat jij voor mij veranderde van vreemde
in vertrouwde, het was voor mij zo'n aangrijpende ervaring,
op slag kwam ik uit mijn eenzaamheid,
geen totale eenzaamheid maar een eenzaamheid die ik zelf verkoos
en dat maakte me niet populair,
ik was bereid om beetje bij beetje uit mijn schuilplaats te komen,
ook het genot dat ik voelde, hoe kortstondig dat ook was,
bevrijdde me uit mijn isolement, uit de ingewikkelde wereld waarin
ik mijn draai niet vond.

Ga mee naar buiten zei je terwijl de fuif en het feestgewoel in volle
gang was had je zin om naar buiten te gaan.
Ik ging met je mee en rook de peilloze nacht,
de milde stilte na het uitzinnige lawaai,
mijn eigen gonzende bloed was het enige wat ik hoorde.
Jij en ik waren het middelpunt van het machtige grote geheel.
Tijdens je eerste voorzichtige aanraking sloegen warme golven
door mijn hele lijf. Mijn hart ging als een razende tekeer als je lippen
naderden. Mijn mond was geopend, mijn tong aarzelde,
wist niet goed wat te doen. Ik hield even op, keek je aan,
je glimlachte dus sloot ik mijn ogen weer en opnieuw ontmoetten
onze lippen elkaar. We voerden een gesprek zonder woorden,
een lang gesprek, een eindeloos gesprek.
We bleven elkaar lang zoenen en genoten van die onbeschrijfelijke,
gelukzalige roes.
Je zoenen waren opwindend en tegelijk verwarrend, ze wekten
mijn seksuele begeerte op waarvan ik het bestaan nog niet eens kende.

Weet je dat nog...?

 

 

18:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.