11-08-17

Vaderkesdag - Tijd voor een Teflon Pan

Al 35 jaar zie ik toe hoe mijn vrouw wrijft, frot en wroet om een klein laag panneke te reinigen in de afwasbak. Overal waar we gewoond hebben, in Rio en in Recife, ging dat panneke mee. En spreek van waterverbruik, sponsjes, afwasvodden, smeerlappen en liters detergent.

Aangezien we alle dagen geroerde eieren eten, 's morgens, 's middags en ook 's avonds, verliezen we bijna het equivalent van de waarde van een tweedehandsauto, jaarlijks.

Ik had dat verlies al 35 jaar geleden opgemerkt maar pas nu vond ik het nodig daar iets te trachten aan te veranderen. Mijn vrouw, uit eigen initiatief zou daar niets aan doen. Dat besluit had ik allang getrokken. Ze had het geleerd van haar moeder, die het op haar beurt had geleerd van haar moeder, teruggaand, bijgevolg, tot haar overgrootmoeder en voor zover we het hebben kunnen nagaan, was ook zij daar verslaafd aan, tinnen pannen gebruikend op brandend sprokkelhout.

Sedert ik tegenwoordig meer weg heb van een os dan van een stier ben ik beginnen mee te helpen in ons huishouden, zoals bedden opmaken, vagen, dweilen, stofzuigen, kleren wassen, strijken en noem maar op, zodanig dat ik daardoor onze dochters aan het verleiden ben hetzelfde te overwegen.

Om de paar uren word ik wreed geconfronteerd met dat duivels panneke, waaraan de eieren eeuwig en altijd blijven plakken. En wrijven maar en water en de gehele boel, zodanig dat alleen voor dat miserabel panneke ik meer dan een uur op offer en verdoe, dagelijks. En dan nog is het niet volledig proper.

Ik heb mijn hoofd bijgevolg aan het werken gezet en opeens herinnerde ik mij mijn eigen moeder die verzot was van Teflon pannen en potten. 't Is te zeggen, alleen maar verzot, want Papalief gaf haar daarvoor niet de nodige fondsen.

Nu onlangs wilde mijn oudste dochter ineens weten wat ik wenste voor mijn volgende Vaderkesdag!!

Ik heb gejubeld en gejuicht, eindelijk een iemand die aan mij gedacht heeft!

Wat ik bovenal bemin en aanbid is mij te verlossen van dat dagelijks gewroet, gefrot en gewrijf: ik heb het uitgeschreeuwd, "ik WIL EEN TEFLON pan, hemeltjelief".

En God heeft mij aanhoort.

ik zal ze krijgen.

Hoera, weeral een stap vooruit in mijn woest leven..

08:44 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print