09-08-17

Roger...de slappeling...

 

Met alle ongenuanceerde kritiek, eigen aan dertienjarigen, 
veroordeelde ik, tijdens mijn eerste en tevens laatste logeerpartijtje
bij oom Renaat, Roger, de verloofde van mijn nicht, tot slappeling.
Waar haalde ik die zware negatieve kritiek vandaan?
Hij gaf me tijdens onze eerste ontmoeting een slappe handdruk en
hij had een bleek, pafferig gezicht met een weke kin en slappe
gelaatstrekken.
Dat vond ik toen genoeg om hem in gedachten
'een slappeling' te noemen.
Ik hield toen niet van slappe handdrukjes en nu nog niet.

Na die logeerpartij, die voor niemand een succes was, zag ik hem niet
meer en ik vergat de hele Roger.
Enkele jaren later trouwde hij, met mijn nicht uiteraard,
dat stond van meet af aan in de sterren geschreven en oom had voor
die gelegenheid een enorm groots en protserig feest op poten gezet,
hij was op de dag zelf héél nadrukkelijk aanwezig, moeide zich van
begin tot eind met ongeveer alles en iedereen, de jonge trouwers
werden op die manier mallotige randfiguranten op hun eigen huwelijk.
Ik heb dat van horen zeggen want zelf werd ik niet uitgenodigd
op het huwelijksfeest, mijn ouders wel, en dat had niets te maken
met de logeerpartij van enkele jaren geleden maar met mijn leeftijd,
niemand onder de zestien was toegelaten, daar trok oom Renaat de
grens, hij duldde geen kinderen op het huwelijksfeest,
alle min zestienjarigen neven en nichten waren niet aanwezig,
ik dus ook niet.

Nog enkele jaren later, ik was dan al negentien en al lang geen kind
meer, zag ik Roger wél terug op een ander huwelijksfeest van een
andere neef of nicht van mij. Ik kan me niet meer herinneren wie toen
trouwde en ook met wie ben ik vergeten. In zo'n omvangrijke familie
als de mijne is er altijd wel iets gaande of te doen.

Hoewel ik toen nogal een kluns was en nu eigenlijk nog altijd ben,
toch was ik voortdurend op de dansvloer te vinden in het gezelschap
van Jan uiteraard, omdat hij ook tot de familie behoorde, was hij
eveneens uitgenodigd en we klitten zoals gewoonlijk aan elkaar.
Mijn nicht Gaby, nog een andere nicht dus, we zijn ongeveer even oud,
het is te zeggen, zij is zes weken ouder dan ik, sloeg ons vanop een
kleine afstand geamuseerd en met een benijdenswaardige blik in
haar ogen gade terwijl ze met haar mollige handjes liefdevol over
haar hoogzwangere buik streelde, zij danste niet.
Zij was het jaar voordien getrouwd en verwachtte eerstdaags haar
eerste kind.
Ze maakte zich zorgen over mij, grote zorgen want ik
was nog niet getrouwd, nog niet eens verloofd en dat vond ze
zorgwekkend. Ik niet in het minst.
Ik was toen net verliefd, zwaar verliefd ..., maar dat wist zij niet,
ik had het nog aan niemand anders dan aan mijn moeder en
Jan verteld.
Ik was verliefd en gelukkig, misschien zou het wat worden.

Voor die gelegenheid had ik een nieuwe stralend witte jurk gekregen,
het was een kanten jurk van het witste wit, onze huisnaaister had
de jurk helemaal naar mijn eigen smaak gemaakt.
De kanten stof, de kleur en het model, het was allemaal mijn hoogst
persoonlijke keuze. Het was nog een hele toer geweest om mijn moeder
en de naaister te overtuigen van mijn droomjurk.
Mijn moeder vond wit dragen niet kies en niet gepast, alleen de bruid
mocht wit dragen op haar eigen huwelijk, vond ze.
Van alle stoffen die de naaister mij toonde vond ik er niet één mooi dus
bleef ik bij mijn eerste keuze, en ook over de lengte is er veel over en weer
geargumenteerd geweest. Maar het resultaat mocht er zijn.
Uiteindelijk was mijn jurk niet zo kort als ik zelf wilde maar toch nog
kort genoeg, in één woord, het was een prachtige, witte,
kanten mini-jurk. Ik was erg tevreden met het resultaat en voelde
me die avond erg mooi, vrouwelijk en zeer volwassen.

Tijdens het dansen, tikte er iemand op mijn schouder, ik keek om en
keek in de treurige ogen van Roger, de man van mijn nicht,
de oudste dochter van oom Renaat.
Ik had hem niet horen of zien komen. Hij stapte niet op mij af, hij slofte.
Ik was me in eerste instantie volstrekt niet bewust van zijn
aanwezigheid. Hij vroeg me op een nogal hoofse manier ten dans.
Weigeren zou onbeleefd zijn dus draaide ik me naar hem toe.
Het orkest, dat bestond uit zeven mannen die een instrument
bespeelden en één zanger, zette een traag nummer in.
Roger legde zijn rechterhand op mijn onderrug, met zijn linkerhand
hield hij mijn rechterhand tegen zijn borst en we begonnen aan een
slow. Hij hield zijn hoofd dicht, veel te dicht vond ik, tegen het mijne
en praatte zachtjes, het was bijna fluisteren, ik was altijd al zijn
lievelingsnichtje geweest, zei hij, al van de eerste keer dat hij mij zag,
had hij een boontje voor mij, het pittige, kwajongensachtige nichtje,
hij vond mij vooruitstrevend en modern...dat en nog veel meer onzin
lispelde hij met een zwoele stem met zijn mond ergens tussen mijn haar
en mijn oor, kortom veel te dicht bij mijn gezicht.
Ik wrikte me een beetje los uit zijn greep en keek oprecht verbaasd in
zijn gezicht.
Zijn gezicht was een en al vlezige glimlach.
Zijn ogen zochten de mijne maar zijn zoekende ogen raakten me niet.
Een zoete tabaksgeur dampte uit zijn driedelig pak, hij rookte namelijk
dikke sigaren die bij het imago van een boekhouder hoorden.
Hij was nog vleziger dan ik dacht, op het dikke af, zijn buik puilde
onder zijn vest en duwde tegen mijn eigen platte buik.
Toen het liedje uit was, liet hij me niet los zodat ik ook tijdens de
volgende dans aan hem vastgeplakt zat en ook de volgende...
Ik wist niet goed wat ik moest zeggen of doen, ik wilde een einde maken
aan dat dansen maar hoe kon ik hem dat met goed fatsoen laten weten?
Moet je voor de verandering niet eens dansen met je eigen vrouw,
vroeg ik.
Pff... mijn eigen vrouw, antwoordde hij en ik hoorde misprijzen in zijn
stem of verbeeldde ik me dat maar?
Hij trok me opnieuw veel te dicht naar hem toe tot
oom Renaat plots
naast ons op de dansvloer stond, niet om te dansen want hij was alleen.
Hij tikte Roger boos en hardhandig op de schouder en nam hem bij de
arm en trok ons uiteen. Neen, hij wou niet dansen, snauwde hij en al
helemaal niet met mij, dat dansen van Roger moest ogenblikkelijk
ophouden, dat had al lang genoeg geduurd.
Verbaasd lieten we elkaar helemaal los, en toen ontstak de woede van
oom pas goed, hij was kwaad op Roger, razend kwaad en ook op mij.
Roger was een getrouwde vent, een vent die zijn plicht en zijn plaats
niet kende, raasde hij en ik was een onbezonnen, klein kind dat erop
uit was om huwelijken kapot te maken.
Ik zei niks want ik had geen weerwoord tegen die onterechte
beschuldigingen, ik wachtte tot Roger iets zou zeggen,
keek van oom Renaat naar Roger en weer terug.
Droevige stilte, ik vond Roger zo oud, zo verschrikkelijk oud en droevig.
De belangrijkste bezigheid was dat iedereen de blikken van de ander
vermeed.
Roger droop af, zonder een woord slofte hij, gedwee als een
geslagen hond naast mijn oom, zijn schoonvader terug naar de tafel
waar zijn vrouw en de rest van die kleine familie samen zaten.

Ik spoelde die verdachtmakingen door, vertelde alles aan Jan en liet
het verder niet aan mijn hart komen en heb me de rest van de avond
goed geamuseerd maar ik ben het kleine incident nooit vergeten.
Roger heeft die avond zijn plaats niet meer verlaten,
sloeg me van op afstand gade en rookte de ene sigaar na de andere.

Jaren later zag ik hem af en toe eens terug, altijd in het gezelschap
van zijn vrouw, ze bleven kinderloos. Ik groette hen altijd beleefd en
maakte met beiden een gelegenheidspraatje. Roger nam nooit deel aan
het gesprekje, mompelde binnensmonds met een ja of neen,
een eigen mening uitte hij nooit.
Hij was vroegtijdig oud.
Hij sleet de rest van zijn leven los van begeerte, aan de zijde van
mijn nicht, zijn vrouw. Hij leefde in die kleine familie, getemd,
onwillig aan de leiband, te zwak om zich los te maken.

n keer heeft hij tegengestribbeld, één keer en dan niet meer...

11:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.