10-08-17

Meer "Verrukking" is Onmogelijk: Beenkapper Lowietje Leeft Nog!

Hij strompelde binnen, achter zijn nog pientere maar oudere vrouw, vast geklemd aan zijn gaan-karreke. Zij koos algauw een plaatsje uit naast mijn tafeltje, terwijl hij er een verkoos dicht bij de deur. Maar ze was onverbiddelijk: hij moest perse de gehele afstand afleggen tot bij haar. Ik herkende hem onmiddellijk: beenkapper Lowietje op zijn oude dag: tergend krom en gekrompen, met zijn reusachtige arend-neus en bovendien al duidelijk met één been in het graf.

Zij wilde hem blijkbaar uitputten om zo rapper over zijn fortuin (gewonnen door veel vet in zijn gekapt te steken) te kunnen beschikken.

Ik voelde medelijden en verweet (inwendig) zijn vrouw van wreedheid, maar ze bleef onbewogen. Uiteindelijk draagt elke man zijn onmenselijk kruis..

Er was live muziek, voortgebracht met een "alles-in-één" orgel en een zanger die er overtuigd van was dat fluitende neusklanken het beste antwoord zijn om rochelende keelgeluiden te verdoezelen.

Dat viel Lowietje schijnbaar niet echt goed mee, gedurende het eerste half uur alleszins en een keer of twee richtte hij zichzelf, nog aarzelend, terug op vanuit zijn stoel, waar hij langzaam op neer was geploft, gereed om er vanuit te muizen. Zijn vrouw echter bleef hardnekkig weigeren mee te doen. En zoals verwacht, een lamme man kan niets meer alleen beslissen en was dus verplicht er zich bij neer te leggen. Bij haar beslissing, bedoel ik.

Maar dan ineens, zonder boe noch bah, kroop hij recht en nodigde hij zijn vrouw uit te gaan dansen. Dat zal slecht aflopen, vond ik. Hoezo, een strompelende mens zonder vasthoud-karreke, zichzelf op een dansvloer wagen, zal hem meteen lelijk doen struikelen...

En wat is er gebeurd?

Hij ontplooide zich als een uitzonderlijke ballet danser: gestroomlijnd, krachtig en precies op de maat. De voeten die eerst slepend bewogen, in korte pasjes, omvormden zich ineens in een Amerikaanse slee. Hij danste niet, hij gleed, hij zweefde over de vloer en zijn karreke stond er weemoedig op te kijken.

Een paar meters verder zaten er rond twee samengevoegde tafels een hele hoop andere oude wijvekes en mannekes, allemaal uit op een, in voorbereiding, gratis vogeltje, schaterend en schuimend van de pret, op en top met alle goesting van de wereld om vandaag nog gelukkig te worden, zich te amuseren en te profiteren van het ogenblik, zolang daar nog iets van te bespeuren viel.

Tot één van hen recht stond en zich naar Lowietje begaf met, wat bleek een microfoon te zijn in zijn rechterhand. Aangekomen overhandigde hij de microfoon met een diepe fikse buiging, hem uitnodigend een play-back van het muziekje uit te voeren. Lowietje vergat meteen zijn lelijk kruis en startte wat ik oordeelde als zijnde de beste show die ik ooit bijgewoond heb. Hij zong wel niet echt maar deed net alsof en de mensen aan de tafel begonnen te gieren...

... tot ik ook de vorm van de microfoon, die hij praktisch in zijn mond had gefoefeld, een beetje eigenaardig vond... en ik er op den duur een 22 cm lange rubberen penis in onderscheidde...

Ik weet het, men mag een oude mens niet uitlachen, maar ik heb hem werkelijk niet "uit" gelachen. Ik heb gewoon nog nooit zoveel geschaterd gedurende mijn laatste twintig povere jaren. Het was vreselijk, Lowietje had er geen enkel benul van wat hij in zijn handen beet had...

De gehele zaal brulde en ik brulde mee!

Tot hij besloot een treintje te organiseren en hij de mensen uitnodigde hem te volgen, handen in de lenden en op de schouders..

Ja, ik ben ook mee gegaan en we hebben gedanst tot een uur in de morgen... en Lowietje had geen last meer van stramme benen, slepende voeten en bevende knieën. Hij zakte zelfs neer tot op zijn hurken, wiegde met zijn slap gat, trok zich op en zong verwoed in de penis...

Gelukkige avond, was dat!!

Ik ben, na-lachend, in vrede gaan slapen.

09:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.