29-07-17

mijn naam is Sarah....

 

 

 

Mijn naam is Sarah, Sarah met een h, 
niet te verwarren met die andere Sara die hier soms ook een van
haar verhalen vertelt, dat is Sara, Sara zonder h dus,
al hebben Sara en ik behalve onze naam wel meer gemeen.

Net als Sara werk ik in een mannenwereld.
De vocabulaire om over het oudste beroep ter wereld en haar
uitvoerders te spreken is eindeloos.
Sara en ik zijn hoeren, prostituees, sekswerkers, straatmadelieven,
meisjes van lichte zeden of van plezier, tippelaarsters, publieke
vrouwen, enzovoort...
Sara werkt als straathoer, ik werk in wat ze noemen een huis van
plezier, een bordeel, een hoerenkast. De eigenares van het huis waarin
ik werk, de uitbaatster, mijn chef, mijn overste, mijn baas zeg maar,
is een vrouw, mijn bazin dus, zij is een gewezen hoer op jaren.
Zij regeert met strenge hand over haar meisjes en haar clientèle. 
De mannen worden beschermd, wij, de meisjes worden ook niet aan
ons lot overgelaten. Mannen die hier hun gading zoeken en vinden
zullen geen geslachtsziekte oplopen, hun vrouw, ja,
sommige van onze bezoekers maar bijlange niet allemaal zijn getrouwd
en vader van één of meerdere kinderen, zal het niet te weten komen,
discretie staat hier hoog aangeschreven.
Sara, die uit Brazilië is en mijn collegaatjes en ik dus niet,
vertelt in een sappig taaltje hoe prettig ze haar werk wel vindt en hoe
onwaarschijnlijk gek ze is van bijna elk mannelijk lid,
hoogstwaarschijnlijk omdat ze weet dat mannen zoiets nu eenmaal
graag horen, ik vraag me eerlijk gezegd af hoe eerlijk ze is.
Ik ben wellicht een beetje ouder dan Sara dus niet meer piepjong
en zit ondertussen al een aantal jaren in het vak, te lang, véél te lang
eigenlijk, ja, ik weet het, ik ben er indertijd al héél jong aan begonnen
en ik heb inmiddels al één en ander meegemaakt, zowel met de
mannen als met mijn collegaatjes.
Houden wij van ons werk?
Houden wij van de mannen?
Wat denk je zelf?
Bijna alle meisjes die hier werken komen uit een ontregeld gezin,
als er al een gezin aan te pas kwam, velen zijn opgevoed geweest
door een alleenstaande moeder, en wat deed mama voor de kost?
Wat denk je? Juist ja, ze was ook sekswerkster.
Enkele meisjes hadden een papa, een papa die ze enkel kenden uit de
verhalen die erover werden verteld want papa zat in de gevangenis,
onschuldig natuurlijk. Iedereen weet toch dat de gevangenissen
een verzamelplaats zijn van onschuldige doetjes?
Alle meisjes die hier werken en werkten, hebben of hadden geen andere
beweegreden dan geld en ieder meisje dat ooit in dit beroep begint,
denkt dat ze er over een tijdje mee zal kunnen stoppen om aan een
gewoon leven te beginnen met een liefhebbende man en kindertjes,
ook wij hebben romantische dromen maar eerst willen we een mooi
spaarpotje aanleggen. Dat gezinnetje, dat komt later wel, denken we.
Natuurlijk zullen onze dromen nooit uitkomen!
Welk uilskuiken wil een echtgenote zoals wij die al door vele handen
zijn gepasseerd? Alle vrouwen in dit wereldje zijn gemangeld en
geblutst door het leven, we kweken eelt op onze ziel anders zouden
we het niet kunnen volhouden.
Het is hard werken, we moeten veel kunnen verdragen en we moeten
veel knikken en slikken, letterlijk en figuurlijk.
We moeten zatlappen bedienen en als ze 'hem' niet meer stijf krijgen
van pure zattigheid beschuldigen ze ons, de hoer van dienst,
dat ze haar werk niet naar behoren heeft gedaan, we moeten luisteren
naar onnozele praat, ons laten betasten en bepotelen, ons laten
uitlachen, kleineren...
En altijd moeten we lachen en vriendelijk zijn, het zal je niet verbazen
dat de meeste meisjes stevig aan de drugs zitten anders houden we
het niet vol.
Mannen zullen het niet graag horen maar seks is nooit onze drijfveer,
seks is niet bepaald onze lust en leven. Geld, het slijk der aarde,
daar doen we het voor, voor geld en voor niets anders.

Waarschijnlijk kiest Sara haar eigen werkuren en begint ze zelden
voor de noen, wij, de meisjes van het bordeel, beginnen 's morgens in
alle vroegte, we bedienen dan mannen die vooraleer ze aan hun
verantwoordelijke dagtaak moeten beginnen even stoom willen
afblazen en omdat ze toch in de hoerenbuurt zijn...
maken ze snel even gebruik van onze diensten.
Ons ochtendhumeur ten spijt mag geen hinderpaal zijn om te doen
alsof we vanaf de prille morgen al hitsig zijn.
Tijdens de middaguren krijgen we veel mannen die de gezonde hap
overslaan en het lunchuurtje gebruiken voor een bezoekje aan het
bordeel, in de namiddag is het meestal rustig naar aanloop van
een drukke avond en nacht.
Alle werkkamers zijn kitscherig ingericht, de kitsch druipt er van de
muren, de ene kamer vind ik nog troostelozer dan de andere maar
geen klant die klaagt over een gebrek aan intimiteit en gezelligheid.

 

Tja... Het bordeel is geen oord voor liefde of tederheid...

 

 

10:21 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.