14-08-17

Bedenkingen over Vellekes en Vlieskes

Toen ik, omtrent mijn twaalfde jaar, vroeg waarom Jef (aan zijn moeder, wijf van de Chef van de Statie van Rumbeke dus, die juist naast ons woonde) niet thuis was, antwoordde ze eenvoudig en met de beste medeplichtigheid en goede wil van de aarde, knipogend zelfs, dat zijn vader hem naar het hospitaal had gevoerd om daar zijn "velleke er VANAF te doen knippen....", kreeg ik er meteen kippenvel van! 

Ik had natuurlijk helemaal geen benul over welk velleke ze het precies had, want ik had er ook wel ééntje maar niemand had me ooit laten weten dat het eraf moest! Net alsof de natuur een kemel had begaan. Ten andere, ik besefte zelfs dat ik over twee vellekes beschikte: het eerste was dat compleet velleke dat over de eikel hen en weer schuift en waaronder zich smegma opstapelt als het niet regelmatig gewassen wordt en het ander is dat wat dat groter vlieske belet over de eikel te geraken, net zoals bij vele mensen (en bij mij ook), de tong vast geankerd zit aan de onderkaak, zodat ik nooit, praktisch, mijn tong UIT heb kunnen steken, ook niet om mijn maten naar de hel te kunnen verwensen en nog minder om de vrouwkes op hun gevoelig plekje te kunnen verwennen.

Voor de ene of andere reden heeft mijn moeder (en vakelief, vanzelfsprekend) het nooit over dat "vuil dingen" gehad en net zoals ik er mee geboren ben zal ik er ook mee sterven.

Het zei me dus eigenlijk nietenmedalle, toen nog, maar ik heb toch beleefd en begrijpend mijn hoofd bevestigend geschud, want ik durfde niet bekennen dat ik IETS, of iets anders, niet wist, wat vooralsnog een pak slagen van vakelief kon veroorzaken.

Het gaat zonder spreken, bijgevolg, dat mijn eerste indringende seksuele ervaring gepaard is gegaan met veel scheurende pijn, want er bestond toen nog gene enkele andere veronderstelbare manier om er vanaf te geraken, zonder in de handen te moeten geraken van een norse maar verlossende verpleegster.

Het wilde lukken dat ik vreselijk opgewonden was en dat ik, koste wat het koste, erin wilde geraken. Stampend, stotend en zuchtend.

Ook mijn broers moeten daarmee geconfronteerd zijn geweest maar nooit heeft iemand daar een woord over gerept. Gelukkig zijn ze allemaal maagdelijk getrouwd en hebben hun lieve vrouwen hen wel uitgelegd over wat het allemaal ging. Ze hebben dus geleerd langzaamaan hun velletje over en 't were te bewegen tot het er vanzelf en zonder bloed te verliezen over kon schuiven. Heel waarschijnlijk hebben zij ook zo, voor de eerste keer, verwoed kunnen spuigen en pas na enkele weken zijn ze erin geslaagd hun huwelijksdaad te voltrekken...

En of het mijne echt gebloed heeft??

Liters bloed heb ik verloren, de eerste keer!!

Het beddenlaken was er doordrenkt van. De matras ook, natuurlijk. Toen ik eindelijk en na veel aandringen bevredigd geraakte en ik, recht kruipend uit de nattigheid en de complete warboel vast stelde, geloofde ik er zelfs niet in dat ik dat allemaal alleen veroorzaakt had en staarde ik het meisje aan met de vraag op mijn lippen: waarom heb je mij niet verwittigd dat je aan bloeden waart? Want dat meisjes bloeden, dat wist ik wel, alhoewel onbekwaam te antwoorden waarom precies....

Ik vraag mij af waarom NIEMAND mij ooit daarover eens geklapt heeft!

Was ik (en ben ik nog altijd) een oude BELG?

12:44 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.