25-07-17

Oude Avonturen

Guiatel - BH:

Ik was bezig geweest een machine te monteren in Belo Horizonte, samen met een mechanieker (Délio) vanuit ons filiaal in Rio De Janeiro, enkele jaren voor mijn zoon daar verongelukt is geweest. Ik was dus nog jong en dapper en tot mijn grote verrassing werd ik, praktisch onmiddellijk, omringd door tientallen vrouwelijke werkneemsters die in die fabriek gewoon handwerk verrichten, zoals vereist is in de productie van telefoonboeken. Een ervan, de jongste vermoedde ik, bleek meteen haar belangstelling in mij te willen bevestigen (voorrang pleitend t.o.v. haar collega's, duidelijk ouder en ook lelijker) en bewees haar grote tederheid en bezorgdheid aan mijn simpel figuurtje te willen besteden. Dit vooral in overweging genomen de verscheidene weken die ik daar, praktisch alleen in een saaie hotelkamer, zou moeten door brengen, gespaard van het gezelschap van een innige vriendin die mijn eenzaamheid zou kunnen verbreken. Gelukkig was ze ook een van de knapste van de ploeg en het duurde dan ook niet lang vooraleer ik haar uitnodigde naar een gezellig restaurantje, met live muziek, waar we onze benen wat zouden kunnen uitstrekken op de dansvloer.

Het wilde echter lukken (in zo'n omstandigheden, altijd uiterst toevallig en daarom ook heel natuurlijk), maar juist op dat moment herkende ik een vriendin aan de kant die ik enkele maanden eerder, gedurende carnaval, ontmoet had in Rio De Janeiro en waarmee ik toen enkele dagen had gevrijd. Vooral op het strand, in het duister, van het Copacabana strand en die in Belo Horizonte woonde. We hadden daarna een beetje blijven corresponderen en hadden elkaar zelfs nog eens terug ontmoet, in BH zelf, wanneer we besloten hadden een film te gaan bezien, nogal erotisch (by the way) en ik van de gelegenheid gebruik had gemaakt om haar daar (on)beschaamd wat te zitten vingeren, heet zoals ze zich altijd getoond had (net zoals een ander meiske afkomstig vanuit Natal en die tenandere niets liever deed dan haar harde kont, overal waar we ons bevonden, tegen mijn onderbuik te drummen. Maar dat is stof voor een andere post).

In alle geval, ik stond daar dus ineens met twee vruchten in mijn handen en men weet al van te voren dat, in geval van overvloed, men niet meer weet waarin eerst te bijten en er bijgevolg dan ook absoluut niets gebeurt. Toen beiden zich bewust werden dat ik van de ene naar de andere aan het lonken was, heb ik, zoals verwacht, de kans gemist één van hen naar mijn hotelkamer mee te lokken en heb ze toen gewoon allebei, in ene keer, verloren. Het jongste was werkelijk het meest aantrekkelijke, terwijl het andere, ietwat mollig maar met een perfect wit gebit in een lachende mond, de grootste ervaring bezat.

Terugkerend op de installatie, alles was in de perken van de normaalheid gebleven, tot de dag van de inauguratie bepaald werd. Het betrof zich om een "rotary web offset" drukpers met name ROCKWELL/GOSS SSC-63, een meter of twaalf lang. De Burgemeester van BH was uitgenodigd geweest voor de gelegenheid en zelfs de Minister van Communicatie, van de centrale federale regering, kwam er ook bij te pas.

Ineens, slechts enkele minuten voor de officiële opstart, weigerde de centrale gelijkstroom motor in gang te geraken. Mijn engelbewaarder kwam mij onmiddellijk te hulp door de aanwezigheid van Guido Aeck, een andere Vlaming die daar ook in Belo Horizonte een phototypesetting machine aan het installeren was en beslist had de inhuldiging van mijn machine bij te wonen. Hij is elektronisch ingenieur en met behulp van de elektrische/elektronische handleiding en drawings was hij algauw bekwaam een defecte component te lokaliseren in het centraal panel van de pers die +6 volts moest leveren aan de start module van de voornaamste DC motor (parallel shunt) en die dus blijkbaar ineens kapot was geraakt. Snugger zoals alleen hij, vroeg hij mij of ik over die gewone radio batterijtjes beschikte en werkelijk de Goden stonden mij bij. Ik kon eraan geraken in een nabije supermarkt, vier in een pak, die hij ter plaatse in serie aan elkaar soldeerde en terug in het beschadigde circuit schakelde. Resultaat, toen de burgemeester de knop indrukte, begon de machine werkelijk te draaien. Ik had echter opgemerkt dat er teveel stroom gevergd werd van die zwakke batterijtjes en dat ze het niet lang zouden blijven uithouden, zodanig dat ik de machine opnieuw rap stil besloot te leggen met de verontschuldiging dat ze teveel lawaai maakte voor de speechen van de aanwezige overheden, al in een rij voor dat doel. In alle geval, we hadden het cruciaal ogenblik niet verbrod.

Guido, bedankt nog ne keer hé!!

Solna 132:

Toen ik nog maar enkele maanden eerder gecontracteerd was geweest door de firma in São Paulo en uitsluitend voor de afdeling "web fed rotary offset presses" werkte, kwam er ineens een dringend geval aan mijn oren bellen. Het betrof zich echter om een "sheet fed offset press" genaamd SOLNA 132, die stuk was gevallen in de hoofdstad van de Staat Mato Grosso, Campo Grande. Ik kon toen nog maar amper enkele woordjes in het Portugees stamelen en brabbelen en de machine zelf had ik nog nooit eerder in mijn leven gezien. Ook met een elektronisch probleem, wat mijn specialiteit niet is. De firma had echter niemand anders beschikbaar en de klant dreigde met gerechtelijk vervolg indien ze niet onmiddellijk bediend werden. En weg was ik, anderhalf uur vliegen, vanuit São Paulo.

Toen ik eraan kwam riep ik meteen de operator bij mij, stuurde de rest van de nieuwsgierigen de laan uit en vroeg ik hem de machine aan te leggen. Iets wat ikzelf niet eens wist te doen. De machine weigerde op te starten en dus vroeg ik hem wat er, naar zijn mening, kapot was. Ik deed het gewoon doen voorkomen dat ik hem eerst wilde controleren op zijn eigen kennis van de machine, aangezien de helft van de problemen die in het veld gebeuren voort spruiten uit onwetendheid van de operators. Hij wees mij naar een verbrande component en ik stelde hem op zijn gemak, dat hij het goed gezien had, belde onze firma op in SP om het stuk te verzenden met het volgend vliegtuig en vroeg hem het zelf te vervangen.

En weg was ik.

Ik ben nooit te weten gekomen of het probleem werkelijk opgelost is geweest, maar men heeft mij ook nooit nemeer lastig gevallen, daarover.

Leve de gelukzakken!

10:02 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.