11-07-17

mijn zoon is jarig...

 

Zaterdagmorgen, na een uitgebreid ontbijt, besloot ik om eens naar 
de stad te gaan, alhoewel ik absoluut niet elke week wil gaan was
het nu wel héél erg lang geleden, af en toe heb ik het nodig om mensen
en winkels te zien maar de voorbije weken was het er niet van gekomen
want ik had elke zaterdag iets anders te doen.
Eerst kwamen de kleinkinderen van de zoon logeren dus deed ik
dingen met hen die zij prettig vinden, de volgende zaterdag kwamen
de kinderen van mijn dochter voor het weekend en bood ik de oudste
een gelijkaardig programma aan, mijn jongste kleinkind kreeg
amusement op zijn eigen niveau.
De zaterdag erna ging ik geheel vrijwillig naar het laatste concert
van het seizoen want dat wou ik voor geen geld ter wereld missen,
het was subliem en daar kan geen stadsuitje tegenop,
de daarop volgende zaterdag ging mijn man naar een school reünie,
hij was uitgenodigd omdat hij er vijftig jaar geleden was afgestudeerd
en 's avonds bracht hij vier oude klasmakkers mee om bij ons te dineren,
ik had me de hele zaterdag uitgesloofd om hen een lekker etentje aan
te bieden, het eten vonden ze buitengewoon geslaagd en ze waren het
unaniem met elkaar eens dat ze zo'n bijeenkomst eens vaker moesten
doen. Ik voelde me niet geroepen want de afwas achteraf, ik had hem
laten staan tot de zondagmorgen, was bijna niet te overzien.
De zaterdag daarop werden we reeds van in de vroege ochtend,
we lagen nog in bed, gewekt door felle donderslagen en heldere
bliksemschichten, daarna viel, voor de rest van de dag, de regen
met baken uit de hemel dus bleef ik ook die zaterdag thuis en hield
me ledig met huishoudelijke klussen.

Maar nu zaterdag stond er een stralende zon aan een heldere blauwe
lucht en niets speciaal in onze agenda en wilde ik dus eens naar de
stad omdat ik, nu ik al weken dingen had gedaan om andere mensen
te plezieren, mijn man en mezelf eens wou trakteren op een bezoek
aan de stad met een lekkere lunch in een kleine zaak waar we niets
meer moesten doen dan ons eens lekker laten verwennen.
Mijn man wilde niet mee, had geen zin in een tocht naar de stad,
zocht uitvluchten die ik erg doorzichtig en kinderachtig vond en
ik voelde me kwaad worden.
Hoezo, niet mee?
Ik zei dat ik vond dat ik altijd klaar stond om anderen te plezieren
en dat ik nu eens aan de beurt was. Hij zette zijn meest
beklagenswaardige slachtoffergezicht op en zou, als het niet anders
kon, toch meegaan, maar voor de tijd die ik nodig had om te winkelen
zou hij zolang naar de bibliotheek gaan en daar een beetje kranten
lezen, zei hij op een meelijwekkende toontje.
Ik liep er niet in.
Ik ga wel alleen, snauwde ik, en denk maar niet dat ik vroeg zal
terug zijn.
Ik nam mijn jas en handtas, startte de wagen en reed,
zonder dag te zeggen of nog naar hem om te kijken, weg.
Nog vooraleer ik onze straat uitreed was mijn zin om een dagje
te winkelen al over en ik voelde me verschrikkelijk veronachtzaamd
en zielig maar ik reed koppig door.

Aangekomen in de stad vond ik pas na lang rondrijden een
parkeerplaats.
Ik sloot mijn wagen en liep naar het centrum.
Het kleine restaurant waar ik wilde eten was om een mij niet gekende
reden gesloten, ik ging een andere zaak binnen en vond nog een tafel
vrij, de laatste blijkbaar, alle andere tafels waren bezet door koppels
die het fijn hadden met elkaar of door een groepje vriendinnen die
plezier met elkaar maakten en ik voelde me nog zieliger en mijn eetlust
was compleet over.
Ik bestelde zomaar iets, het eerste dat op het
suggestiebord stond. Het smaakte me niet, ik schoof het eten aan
de kant, bestelde een tas koffie en rekende af.
Wat later verliet ik de zaak en wandelde wat door de winkelstraten,
ik liep winkel in winkel uit, ik wilde eigenlijk al weken een nieuw
bloesje kopen en vond niets dat paste bij een olijfkleurige rok die ik
enkele seizoenen geleden kocht, olijfgroen is momenteel niet in de
mode zei een verkoopster.
Ik loop hopeloos achter.
In alle winkels zag ik hoe mannen mee hielpen kiezen met hun
vrouw, hoe ze op zoek gingen naar een maatje groter of kleiner
terwijl hun vrouw in het pashokje het ene na het andere zomers jurkje,
rokje of bloesje paste.
Ik baalde.
Toen ik op een terras op de markt nog een tas koffie bestelde en naast
een groepje mensen zat dat erg luidruchtig verschrikkelijk veel plezier
maakte, had ik er plots genoeg van.
Ik ging naar huis!

Mijn man had tijdens mijn afwezigheid een heerlijk fietstochtje
gemaakt zei hij opgetogen en voelde zich erg hongerig,
wanneer konden we eten?
Hij heeft mij geen seconde gemist, dacht ik.
Even later at en dronk hij met smaak, ik at weinig, zei weinig en
ging wat later, maar erg vroeg voor mijn doen, mokkend naar bed.
Ook zondag had ik in niets zin, ik wilde niet wandelen en ook niet
fietsen niettegenstaande het weer zonnig en zacht was,
deed ik niet veel anders dan mezelf beklagen tot ik in de late
namiddag plots tot inzicht kwam.

Opeens wist ik het weer.
Opeens wist ik wat er aan de hand was.
Binnenkort is mijn jongste zoon jarig.
Mijn zoon die enkele jaren geleden gestorven is.
Ik kan hem nooit meer zien, nooit meer aanraken, nooit meer
feliciteren, nooit meer knuffelen en ik mis hem zooo verschrikkelijk...
En daarom mag ik gisteren en eergisteren, vandaag en morgen
chagrijnig zijn en mezelf zielig vinden.

Het slijt, zeggen ze, maar het gaat nooit over...

 

11:37 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.