23-06-17

Soms Beschamende, maar ook soms Momenten van TROTS, in Mijn Gezapig Leventje

De kaars onder mijn neus

Gedurende mijn eerste dagen in São Paulo nog en bevriend met een Duitser en een Oostenrijker, werd ik plots verrast door het licht van een kaars, onder mijn kin gestoken door de Duitser, toen het kamerlicht ineens uitviel. Hij riep meteen de Oostenrijker erbij en schaterde het uit van de pret: kijk eens hier hoe de oppervlakte van de maan eruit moet zien; de littekens op mijn kaken belichtend. Ik kromp weg van de schaamte, maar we zijn vrienden gebleven. Ik ben dus wel degelijk verdraagzaam, zolang de snot niet uit mijn neus loopt van het opgestapelde verschot.

De mislukte poging met een struise voetbalspeelster

Ik was samen met een collega van het werk, in mijn auto, naar Cabo Frio, een bekende strandstad ten noorden van Rio De Janeiro, gereden en we hadden beiden "onze" meiskes, zonder moeite, "mee" gelokt. "Onze" meiskes is eigenlijk een beetje overdreven, want we werden maar pas enkele uren voordien aan elkaar voorgesteld. Zijn lief was een naaktdanseres van een nachtclub in Copacabana en mijn lief was door haar vriendin "mee" uitgenodigd geweest. Ik had zijn lief dus al naakt gezien en ik had bewonderend naar haar grote en harde, maar natuurlijke, borsten zitten staren terwijl ze hen uitdagend over en 't were schudde, hoog op een standplaatsje, daarvoor speciaal gebruikt. Ik had zelfs meer interesse in haar zelf dan in haar vriendin, maar zo gaat het leven nu eenmaal. Mijn lief was een voetbalspeelster. Ze was helemaal niet lelijk, maar ze was nogal "vierkantig" gebouwd, vond ik. Gespierde dijen en kuiten en rechthoekige schouders. Eens in de slaapkamer ging ze, rap ontbloot, doodgewoon op het bed liggen en liet ze haar benen op een kiertje staan. Ik ging dus ook doodgewoon boven op haar liggen, maar ik voelde meteen dat er iets mankeerde. Ik begreep niet goed waarom mijn piemel zich verstopt bleef houden. Ik deed nochtans net alsof hij er al in zat, maar zij liet zich niet verschalken en keek vreemd op naar mij. Ik zei, mezelf verontschuldigend, dat ik ineens wreed moest gaan pissen. Eens in de badkamer snakte ik verwoed aan de (on)schuldige, alsof ik hem nog wakker moest maken en waarlijk hij liet tekens van leven weten. Rap terug benend naar het bed echter voelde ik zienderogen hoe hij terug in mekaar kromp. Dat maakte mij verplicht de poging, in de badkamer, terug te gaan herhalen, haar erop wijzend dat ik nog een enkel straaltje pis vergeten had eruit te wringen. Na een derde poging echter keek ze mij diep in de ogen en verklaarde ze onomgewonden dat ze wel wist waarom ik gene "stijve" kon krijgen. Ik schaamde mezelf rood tot ver achter mijn oren, maar het bleef daarbij. Ik heb wel tussen haar benen en borsten mogen SLAPEN, na haar eerst langdurig gebeft te hebben, tot een valse climax, verdacht ik. De zure smaak heeft me daarna lang bezig gehouden. En mijn persoonlijke verrader is er niet harder van geworden. 

De volgende morgen, bij het ontbijt, bleef ze dicht bij haar vriendin, in het deurgat, treuzelen en haperen en bleven ze beiden vandaar fonkelend naar mij kijken, terwijl ik zo rood als een tomaat, mezelf in mijn koffie verslikte. Ik weet nog altijd niet waarover ze het gehad moeten hebben. Mijn vriend, die mij al jarenlang kende, keek mij troostend aan en onthulde meteen dat ook hij een probleem had: hij had maar ene kloot. Dat luchtte mij wreed op. God zij dank.

Uitnodigingen om meer en beter te verdienen

Ik had mijn naam van eerlijkheid en technische betrouwbaarheid allang veroverd in de markt en af en toe kwam een nieuw aanbod voor een eender of een andere soort werkzaamheid, mij bekoren. Ik, zoals een ezel, nam de voorstellen vervolgens naar mijn eigen werkgever en die besloot meteen, elke keer, het verschil tussen mijn bestaande inkomen en het beloofde, gewoon samen te tellen en te delen door twee. En ik, de aap, vond dat uitstekend opgelost. Net zoals Pontius Pilatus al had gevonden..

Een van de meest belovende voorstellen kwam van mijn eigen rechtstreekse concurrent, gedurende een avondmaal in een hotel in Rio De Janeiro (vanwege een Hollander, Jaap Vos, die uitvoermanager was van Harris Corporation, van de USA). Het toeval echter wilde dat ik zijn machines, tegenover onze gemeenschappelijke klanten, allang gelijk had gemaakt met een hoop stront, zodanig dat ik het moeilijk zou gevonden hebben terug te moeten keren op mijn woorden, daaromtrent. Ik heb het voorval wel verteld aan mijn chef (de executieve directeur van de firma) en die heeft meteen ook de manager van de persoonsafdeling erbij geroepen en samen hebben we mijn nieuwe wedde en voordelen berekend. Tot algemeen jolijt van de aanwezigen die beseften dat ze de aanval van de concurrent niet alleen afgeweerd hadden, maar integendeel, hem volledig, moreel gezien, ook gelijk hadden gemaakt met zijn machines. "Stront" in de vierkante graad, dus.

Maanden daarna kwam mijn directeur, onverwachts, mijn kantoor binnen huppelen en vroeg me vlakaf of ik eigenlijk wel content was met mijn salaris. Ik heb hem, een beetje verdwaasd, geantwoord dat hij gerust op beide oren, mocht blijven gaan slapen. Later heb ik daarover diep nagedacht en ben ik tot het besluit gekomen dat ik zelf ook een ezel was, maar dan wel in de kubieke orde.

Gedurende een andere keer nodigde een steenrijke klant (Edson Queiroz, later gestorven gedurende een gelukte zelfmoordpoging van de piloot van een lijnvliegtuig) mij uit bij hem thuis, na een twee miljoen dollar waard zaak gesloten te hebben, te gaan avondmalen, samen met zijn vrouw. Bij hem "thuis" is natuurlijk een beetje overdreven: zijn huis bezette namelijk een geheel kwartier in het centrum van de hoofdstad van de Staat Ceará, Fortaleza. Na het eten gingen we samen aan zijn Olympische zwemkom zitten en begonnen we over koetjes en kalfjes te spreken, terwijl aan Franse cognac slurpend en we dikke ratten voorbij zagen flitsen. Op een bepaald ogenblik nodigde hij mij uit om Industrieel Manager te worden van zijn nieuwste bedrijf, een kersverse krant ("Diário do Nordeste", vandaag de grootste krant van het Noordoosten van het land). Ik, zoals het hoort aan een enorme uil (zoals BVL, bvb), deelde hem kil mee dat hij mijn inkomen nooit zou kunnen overtreffen. En ver van de waarheid was dat eigenlijk niet, want als manager zou ik natuurlijk een vaste wedde ontvangen, terwijl ik, in de verkoop van machines, buiten de wedde op zichzelf, ook nog recht had op VIJF percent van de uitgekeerde commissies, door de buitenlandse vertegenwoordigden, aan mijn firma, in Brazilië, uitbetaald. Iets wat opliep tussen de 7,5% van de verkoopprijs (van drukmachines met een waarde van over de vijf miljoen dollar), 10% (voor machines tussen de twee en de vijf miljoen dollars) en 20% (tussen de honderdduizend en de twee miljoen dollars). Ik verkocht zoiets een beetje van alles, maar het moet wel gezegd worden dat de definitieve verkoop van elke drukpers enkele jaren in beslag nam. In alle geval, mijn eigen directeur werd daarvan op de hoogte gesteld (de manager van ons lokaal kantoor was daar ook aanwezig geweest, ietwat afzonderlijk gezeten en had zijn mond niet kunnen blijven houden) en bezorgd liet hij weten dat hij beslist had mijn wedde nog wat verder op te blijven takelen. Ik heb hem, hem geruststellend, geantwoord dat de allemachtige Allah (ook één van onze concurrenten) hem daarvoor wreed zou bedanken en dat hij hem daarvoor ook, in tweevoud, zou vergoeden, iets wat hij, als ware het muziek in zijn oren, met tintelende ogen, aanhoorde. 

Andere uitnodigingen, van andere klanten, zijn blijven gebeuren, zoals die van Alberto Torres (O Fluminense), Pedro Irujo (Bahia Hoje) en Professor Máximo (A Tarde), maar verbonden aan een vaste wedde. Ik heb ze allemaal, verwoed, afgeweerd. Ik weet vandaag niet of dat een goede beslissing is geweest. Maar het bewees mij dat ik wel fel gewaardeerd werd (niet alleen voor mijn uiterlijke schoonheid) wat, als VERKOPER, eigenlijk een enorm en aanzienlijk wonder is geweest.

Politiek gedurende zaakonderhandelingen

Ik ben helemaal nooit politiek actief geweest, gedurende mijn werkjaren, maar ik had wel degelijk mijn opvattingen en standpunten. En die kwamen (nog altijd), NATUURLIJK, niet overeen met die van de nonchalante werkgevers, investeerders, renteniers en andere kapitalisten en/of speculeer's. Verschillende keren echter heb ik me op een haarfijne lijn bewogen. Ene keer had ik nog maar pas een zaak afgerond toen een gewone en plaatselijke verkoper van mijn firma, er de klant op wees dat ik, in de grond, een SOS was. De hemel is meteen naar beneden gestort, maar de klant, waarmee ik al vele jaren lang zaken had gedaan ("O Popular", van Goiânia) heeft de boel toch niet om zeep geholpen. Eens alleen met mijn collega, op de straat, heb ik hem en zijn gehele familie, tot in de vijfde graad, naar de hel verwenst (Antonio Carlos Menezes, was zijn naam). Sedertdien heb ik zijn diensten geweigerd, iedere keer ik naar Brasilia moest. En dat zijn honderden keren geweest. Iets is iets; iets anders is iets anders. Diene verdomde AAP.

Een andere keer had ik mij laten afleiden door het gesprek van andere aanwezigen en toen ze mij onverwacht vroegen wat ik dacht over een zekere "Joao Carlos Paes Mendonça", een mega miljonair in het Noordoosten van het land, die mij ook al verscheidene machines had gekocht, heb ik de zweep over zijn hoofd laten pletsen (hoe hij, bijvoorbeeld, veel kleinere ondernemers had vernietigd, in zijn oprit naar altijd maar méér geld en macht). Toen we buiten waren, kwam ik te weten dat onze gastheer de neef was in de eerste graad, van diene rijkaard. Ik heb er die nacht niet goed kunnen van slapen, maar gelukkig heeft de klant (uitgever van boeken) dan ook niets gekocht. Miljardedju. Spreek van op je tong bijten.

Vergelijking tussen de half-dwaze Thomas Seidl en ik

De algemene manager van onze afdeling in São Paulo, een Duitser, had een pas afgestudeerde zoon van het middelbaar onderwijs, die eigenlijk beschouwd werd als een een beetje een "achterlijk" type. Gedurende een middagmaal in het restaurant van de firma, met de aanwezigheid van de executieve directeur, vroeg hij deze of hij zijn zoon zou mogen contracteren als zijn persoonlijke assistent in het kantoor daar. De directeur keek eigenaardig op en opperde dat hij gehoord had dat zijn zoon eigenlijk niet helemaal bij zijn verstand was, of beter nog, dat er schijnbaar een vijs in zijn hoofd ontbrak. De manager voelde zich getroffen in zijn hart en ook in zijn zak en antwoordde dat zijn zoon niet dwazer was dan ik, aan zijn linkerkant aan de tafel, gezeten. Zonder goed te beseffen wat er eigenlijk aan de hand was geweest, beaamde ik meteen wat hij beweerd had en de directeur keurde dan ook, een beetje tegen zijn goesting, de nieuwe aanwerving goed. Later heb ik beter begrepen hoe hij mij daarvoor gebruikt had, erop rekenend dat ik de lieveling's bediende van de directeur was en perfect als lokaas zou kunnen dienen. Ik werd er rood en ook slap van, eens in bed, diezelfde avond nog, juist terwijl ik bezig was geweest mijn piemel in het gat te murwen van mijn schat toen, die daar erg verlekkerd op was. Toen ze vroeg wat er aan het gebeuren was, heb ik rap een leugentje van goede wille uit mijn mouw moeten schudden om het niet opnieuw te hoeven te proberen.

Diene duivelse smeerlap!

De Duitser, bedoel ik.

20:59 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.