31-05-17

(g)een appeltje voor de dorst...

 

De overstap van de werkvloer naar een leven als gepensioneerde zorgt 
voor de meeste mensen, als ik het mag geloven en waarom zou ik het
niet geloven, niet voor ingrijpende veranderingen, integendeel,
ze hebben er maanden, soms jaren naar uitgekeken en verlangd,
naadloos, moeiteloos glijden ze dus op een zekere dag van de ene naar
de andere, van de oude naar de nieuwe status.
Die vlieger gaat niet op voor mij, ik heb nooit verlangd naar die
nieuwe levensfase, heb me er bijgevolg ook niet op voorbereid.

Mijn leven als gepensioneerde zorgt voor ingrijpende veranderingen
en
dat op meer dan één vlak.
Ik mis de intellectuele uitdagingen van een werk dat mij veel
voldoening schonk, ik mis mijn collega’s waarmee ik goed tot
uitstekend kon opschieten.
Ook op de financiële impact die een leven als gepensioneerde
meebrengt, was ik niet voorbereid. Ook daar werd ik geconfronteerd
met een serieuze ommezwaai.
Tussen het gemiddelde loon en het gemiddelde pensioen
gaapt er voor wie, zoals ik in de privésector heeft gewerkt, een kloof
die me verplicht om mijn bestedingspatroon duchtig bij te stellen.
Zijn er mensen die dat eerste pensioenjaar moeiteloos door spartelen
of ben ik een uitzondering?
Als ik leef zoals ik al altijd gewoon was, is mijn maandbudget
algauw opgesoupeerd.
Mijn reserves aanspreken, zeg je.
Haha, mijn reserves!
Elke maand een beetje opzij zetten, al is het niet veel, is erg verstandig,
zolang je het maar elke maand doet, dat leerde ik al op school,
en als je dat jarenlang hebt gedaan, heb je een heerlijk kapitaaltje
dat jaar na jaar groter wordt en waar je eenmaal je de jaren van
verstand hebt bereikt, moe gewerkt en versleten,
eindeloos kan op rekenen
om eindelijk die mooie reis waar je jarenlang van hebt gedroomd te
kunnen maken nu je eenmaal de tijd hebt,
om je aan te sluiten bij deze of gene club die geregeld uitstapjes
organiseert met veel plas- en koffiepauzes,
om af en toe te eten in een deftig restaurant terwijl je nog kan
genieten van eten en drinken omdat je nog niet op een dieet
van 20 pillen per dag staat,
om een defecte wasmachine te vervangen,
om te voorkomen dat je de kleine geneugten van het leven moet
opgeven,
om een waardige oude dag te kunnen leven,
om niet afhankelijk te worden van hulp hier of daar…

Helaas, ik heb nooit gespaard, nooit kunnen sparen,
op de een of andere manier, ik weet niet eens hoe,
was elke maand opnieuw een nul operatie.
Ik heb mijn gezin en mezelf nooit iets ontzegd, ik heb alles
uitgegeven zonder schuldgevoel.

Geen appel voor de dorst hebben is erg en ook weer niet zó erg.                                   
De zoveelste aankondiging van de banken dat er opnieuw een
rentedaling zal gebeuren, een daling van het rendement op het
spaarboekje dus, zulke brutale uitspraken doen me niets.
Geen rendement meer!
Een negatieve rente is niet langer fictie…
Omdat ik niet moet waken over mijn spaarcenten omdat ik er geen heb,
houden zulke zaken me dus niet uit mijn slaap.
En al bij al is dat positief.


 

 

13:20 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.