19-05-17

midlifecrisis...

 

Natuurlijk had ze er al eens over gehoord, 
van een midlifecrisis bij mannen, bedoel ik.
Maar dat was iets voor films dacht ze, mannen kochten dan een motor
en gingen plots meer aandacht besteden aan hun uiterlijk
en werden verliefd op een jongere vrouw….
ze was er nogal gerust in, dat overkwam andere mannen, niet de hare,
dat zou haar eigen man niet overkomen daar was hij veel
te verstandig voor, te nuchter, te rationeel en daarbij,
ze hadden al jaren een gelukkig huwelijk.

En toch…
Toen hij vijfenvijftig werd, veranderde hij.
Hij werd afweziger, letterlijk en figuurlijk.
Hij luisterde niet langer aandachtig naar haar verhalen,
vroeg ’s avonds als ze thuis kwamen van het werk niet meer hoe
haar dag was geweest.
Hij zoende haar niet meer als hij ’s morgens het huis verliet of
’s avonds thuis kwam en ze vrijden niet meer, daarvoor was hij te moe
of hij had geen tijd of geen zin.
Hij moest steeds vaker laat overwerken, iets wat hij vroeger nooit deed,
zelfs in het weekend moest hij soms weg voor zijn werk.
Een half jaar nadat hij zo veranderd was, wilde hij eens met haar
praten, moest hij haar iets vertellen...
Hij was verliefd, al een tijd en hij wilde verder leven met zijn nieuwe
liefde.
Hij was verliefd op …!
Ze kende zijn nieuwe vlam, en och, hoe vreselijk origineel,
het was iemand van kantoor, een ondergeschikte die twintig of
vijfentwintig jaar jonger was dan zijzelf.
Nu ze het wist leek het een nachtmerrie waaruit ze niet wakker kon
worden.
Hij wilde zijn beslissing absoluut niet herzien, niet langer met
haar praten en zeker niet in therapie om zijn lange relatie met haar
alsnog een kans te geven, hij wilde alleen maar weg,
weg naar zijn nieuw liefje…
Hoe moet het met de kinderen, vroeg ze wanhopig.
De kinderen, vond hij, hadden er geen zaken mee, het waren jonge
volwassen mensen en stonden al op eigen benen, ze zouden er wel aan
wennen en weg was hij.
Daar zat ze dan, alleen in het veel te grote, lege huis te denken en
te piekeren wat ze al die jaren verkeerd had gedaan, ze ging er van
uit dat het haar schuld was, zij had gefaald en bleef alleen achter.
Ze voelde zich slecht want zij en zij alleen had haar huwelijksleven
verprutst, zij had beter haar best moeten doen, zij had iets fout gedaan,
zij had hem weggejaagd, zo dacht ze, van haar zelfvertrouwen
schoot schier niets meer over. Ze kon zich niet meer concentreren op
haar werk, maakte onvrijwillig veel fouten, werd op haar vingers getikt
door haar baas die haar situatie niet kende want uit schaamte
zweeg ze in alle talen tegen iedereen.
Uiteindelijk ging ze eronder door, ze kon niets meer, ze had amper
energie om haar bed uit te komen, laat staan dat ze kon functioneren
op haar werk.
Ze ging zelf in therapie, alleen omdat het moest van de huisarts.
Tijdens de eerste sessie deed ze niet veel anders dan snotteren en
huilen, later begon ze te vertellen.
Het is jouw schuld niet zei de therapeute op een dag, jij hebt hier geen
schuld aan, je man heeft een midlifecrisis.
In eerste instantie geloofde ze het niet maar ze putte er wel troost uit.
Later besefte ze dat de therapeute wel eens gelijk kon hebben.
Ze begon erover te praten met hun gemeenschappelijke vrienden en
stuk voor stuk gaven ze haar gelijk. Haar huwelijksbreuk was niet
haar fout, haar man was zo héél erg veranderd, ook zij kenden hem
niet meer terug. Hij was zichzelf niet meer.
Ze begon met de hulp van haar therapeute weer in zichzelf te geloven,
ze werd elke dag sterker en kon na een tijdje zonder therapie
weer aan de slag met haar werk en haar nieuw leven.

De grote liefde met die andere vrouw was geen lang leven beschoren,
een klein half jaar later was hij weer alleen.
Toen ze het hoorde, was ze niet eens blij.
Ze vond het alleen maar jammer, jammer dat ze er niet samen
uitgekomen waren.
Na een tijdje belde hij haar op, wilde eens afspreken.
Ze spraken af in een restaurant, zij voelde algauw dat hij aanstuurde
op een verzoening maar dat wilde zij niet meer.
Ze besefte dat hun huwelijk, waar zij zo rotsvast had in geloofd,
toch niet zo goed was.
Als je van elkaar houdt, ben je er voor elkaar,
ook als het moeilijk gaat, vooral als het moeilijk gaat.
Ze wist nu wel wat een midlifecrisis inhield, ze had er veel over
gelezen, en hoe ingrijpend dat kan zijn, maar dat hij elke poging
van haar om er samen uit te komen heeft afgewezen,
dat hij niet heeft gevochten voor hun lange relatie,
dat heeft bij haar iets onherroepelijks kapot gemaakt.
Hij zegt dat hij veel spijt heeft, die spijt heeft zij ook maar
het komt niet meer goed.
Dat, wil zij niet meer.



14:15 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.