06-11-17

treurwilgpoëzie...

 

 

Op een rustige plek

stond, al eeuwen lang, een geduldige treurwilg

Er was geen lawaai, alles was stil

Geen enkel gerucht, verstoorde

zijn bestaan

 

Af en toe liepen er mensen langs

of vlogen vogels erover heen

De wilg stond diepgeworteld

in aarde hard als steen

 

Vroeger kwamen er mensen met bijlen

tegenwoordig met een kettingzaag

Maar hoe hard ze ook probeerden

de treurwilg bleef staan

 

Gebogen, oud en krom

stond de treurwilg daar

Hij leek allang verloren

maar zijn verhaal was nog lang niet klaar...

 

 

10:14 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

Post een commentaar

NB: commentaren worden gemodereerd op deze weblog.