16-05-17

Overbodig Haar Moet Overboord

Soms is het beter helemaal over geen haar te beschikken dan schaars geschapen te zijn. Onafhankelijk van de leeftijd. Het schept de indruk van een besliste mens. Kale mensen zijn meestal zelfbewust en eenvoudig rechtstreeks, vind ik. Bovendien, naargelang de beschaving aan het vorderen is, betekent "haar" het kenmerk van voorbij gestreefde tijdperken. Niemand stelt zich voor dat binnen twee eeuwen, van nu, er nog iemand fel behaard zal geboren worden. Niet op zijn kop en nog minder in zijn lies.

Sedert ik beslist heb de toekomst bij te benen en dus regelmatig ook mijn baard van onderen af te scheren, wat mij een duidelijk gevoel van net- en properheid verschaft (zonder te spreken over het matige genot van het trillend machientje), denk ik meteen aan het gemak, en ik ben er zeker van, ook de voorkeur van het vrouwvolk dat, midden in de daad, niet meer voortdurend met het lastig haar in de weg en in de mond, rekening moet houden. Zo gebeurde het dat ik mij onlangs herinnerde hoe mijn eerste jaren in Brazilië uiterst aangenaam waren geweest. Toen voelde ik mezelf een beetje eenzaam, maar wie voelt er zich niet een beetje eenzaam op jonge leeftijd?

Ik heb het, in mijn eerste getuigenissen over mijn leven hier in deze blog, al gehad over "buurmeisjes die elke gezonde man wenst te hebben".

Ter gelegenheid van de geboorte van mijn zoon vonden enkele buurmeisjes het doodgewoon alle momenten hun hoofden binnen te steken om mijn kindje wat te vertroetelen en omhoog te tillen, vooral nadat mijn eerste vrouw haar studies aan de universiteit hernomen had en ze hen bezorgd gevraagd had mij dagelijks bij te staan gedurende die enkele afwezige uurtjes. Er was eigenlijk niets vreemds aan deze somtijds onverwachte bezoeken en ik genoot in diepe teugen van hun felle levenslust en hun bijna altijd goede gezindheid en ook frisse gezondheid. Maar zelfs wanneer ze wel thuis was, mijn vrouw dus, werden ze verwelkomt.

Het waren twee zusters van een jaar of achttien, hun nichtje in de eerste graad van ongeveer dezelfde leeftijd en hun moeder, misschien rond de veertig. Het nichtje, Barbara, was knap (volgens mijn richtlijnen) maar eerder schuchter, de zusters ietwat minder aantrekkelijk maar vreselijk open en bloot in alles wat in verband stond met de seks. De moeder was sympathiek, gul en goedlachs, weinig zeggend, maar haar blik was altijd veel betekenend. De vader was een voetbal-zot en hield zich praktisch niet bezig met hen en ook niet met ons. Net zoals hem waren de zusters, Cristina en Eliana, struis gebouwd, wat vooral de oudste als een hinderpaal beschouwde, want ze reclameerde veelvuldig over de omvang van haar borsten die ze te groot achtte, voor haar leeftijd. Ikzelf hield daar wijs mijn mond over, want iedere keer ze het daar over had, bracht ze haar schouders schuddend naar voren om daarmee de grote spleet te benadrukken die tussen hen gevormd werd, in het altijd halvelings geopend bloesje, zodanig zelfs dat ik al opgemerkt had dat haar navel pruilend te voorschijn kwam loeren. Het werd mij algauw duidelijk dat ze ook grote tepels had die, zonder een bh aan, verschrikkelijk opwindend door de dunne stof, de onmiddellijke aandacht opeisten als ware het de felle koplichten van een auto. Ze opperde daarover dat ze echt nog geen ondersteuning nodig hadden. Iets met wat ik honderd percent overeen kwam. Groot, maar hard.

Ze vonden alle vier dat seks een natuurlijke zaak was en niet onder stoelen of banken weg gestoken hoefde te worden. Meerdere keren spraken ze (de jongste vooral) over de voordelen en de genoegens van de anale seks en dit zonder blikken noch blozen, zelfs in het bijzijn van mijn eigen vrouw. Ze vergeleek het letterlijk alsof het "naar binnen kakken was". Ze zei dat niet precies tegen mij (eerder als persoonlijke ervaring), maar ze besefte maar al te goed dat ik mee aan het luisteren was. De oudste specialiseerde zich, terwijl ze over allerlei onderwerpen aan het tateren was, in het tekenen van verschillende soorten stijve piemels, terwijl ze aan het ejaculeren waren, de brokken overal rond vliegend. Ze opperde ook nog  dat, indien ze later een dochter zou hebben, ze zelf haar maagdheid, vroegtijdig, met een vinger zou verwijderen, om te voorkomen dat ze "daar" ooit last van zou hebben. Iets wat ik schandalig vond en waarop ik hevig protesteerde. Nochtans hadden ze niets weg van hoeren. In de school waren ze wel de franke FAVORIETEN, zoals ze het zelf, minzaam, bekenden.

Tegenwoordig is dit gevoel van seksuele vrijheid tussen de jongeren nog verergerd en ik geloof niet dat er nog meisjes bestaan die nog nooit een piemel tot het braken hebben gebracht. Vergelijk dat met mijn jeugd, toen jongens en meisjes nog naar aparte scholen gingen en links en rechts in de Kerk, verdeeld werden. Deze nieuwe opvatting vandaag, uit loutere angst niet mee te zullen zijn met hun tijd. In feite ben ik daarom veel te vroeg geboren geweest. Ook wel omdat wij eerst "afgeranseld" werden van onze ouders en nu, verrassend genoeg, terug slaag krijgen (op een zekere manier) van onze kinderen.      

De moeder echter scheen blijkbaar slecht bediend te worden bij haar thuis want ze trachtte, zoveel als mogelijk, uitstapjes te organiseren, vooral op vrij-en zaterdagavonden (zonder haar echtgenoot erbij, weliswaar), wanneer ze altijd eerst beleefd aan mijn vrouw vroeg of ze mij mee mocht trekken naar de dansvloer. Ik vermoed dat mijn vrouw opgelucht ademde wanneer zij dat deed, eerder dan aan de uitnodigingen van haar dochters te moeten weerstaan, wat ook gebeurde natuurlijk, maar waarvoor ze zich verplicht voelde toe te blijven kijken of we niet te dicht tegen elkaar aan, aan het dansen waren. Nochtans, het was de moeder die me het meest beslist vast greep, rond mijn schouders, of om mijn middel en bijna onmiddellijk haar onderbuik tegen de mijne spande, wat me zonder uitzondering een stijve veroorzaakte. Iets waarover ze in geen enkel geval reclameerde en integendeel hem (nog onbehaaglijk naar beneden gericht) tussen haar grote lippen, duidelijk voelbaar onder haar zomers jurkje (zonder slipje, blijkbaar), klemde. Eerlijk gezegd, ik deed daar graag aan mee, terwijl ik toch af en toe mijn vrouw gadesloeg om haar reactie daarop te kunnen onderzoeken. Zelden echter keek ze in onze richting om het gesprek met de afleidende zusters niet te verstoren. Dikwijls heb ik, bijna, mijn climax beleefd, maar het ene of 't andere belette mij zover te gaan. Niemand klaagde erover dat we drie, vier liedjes in één rijtje samen bleven plakken, net zoals een "hot dog", een zacht brood met een worst ertussen. Ik was er zeker van dat, indien het nog wat donkerder geweest zou zijn en wat meer volk op de vloer, zij er niet terug voor gedeinsd zou hebben, HEM de verlossing uit zijn enge gevangenis aan te bieden en hem daadwerkelijk tussen haar benen te vermurwen. De moeder was ietwat kleiner dan haar beide dochters en een beetje wringen en trekken, daar beneden, zou nooit opgevallen zijn, tussen al dat drummend volk, tenware aan hen zelf, de zusters, die waarschijnlijk wel wisten wat er aan de gang was en dat genoegen aan hun moeder niet alleen gunden, maar zelfs aanwakkerden. Daarom ook de geanimeerde gesprekken die ze voerden met mijn vrouw, om geen argwaan te verwekken en haar bezig te blijven houden. Ik kan erop zweren dat ze, eenmaal thuis, hun moeder, iedere keer, uitvroegen over haar nieuwste "avonturen". Ik was toen ongeveer dertig en hij stond, gepast en ongepast, altijd gereed.

Wat ik me ook goed herinner waren de keren, wanneer de twee zusters en het nichtje bij mij thuis verbleven, ze onverwacht mijn bureau binnen drongen en me begonnen te plagen en te achtervolgen tot ze mij uitdagend vastgrepen en ik hier en daar een grote borst voelde, een zacht achterwerk en ook een knie tussen mijn dijen, tot ze mij vast konden klemmen op de grond en één ervan schrijlings over mijn buik ging gaan zitten en mij verplichtte om vergiffenis te smeken...

Of ik daar geen protesterende en van kwaadheid schuimende piemel van overhield? Wat denk je wel?

Ach, hoe graag ik dat allemaal nog ene keer meegemaakt. Het was waarschijnlijk met dat in zijn hoofd dat onze buurman Cyriel Schatteman (brouwer en bakker), in Laarne nog, mij gewaarschuwd had geen enkele gelegenheid te verprutsen. Het leven behoort aan de speelse, vriendelijke en opgewekte meisjes. Overal in de wereld.

Ik ben er vast van overtuigd dat ze dat voor mij, mijn onderste baard scheren dus, gratis en voor niets, gedaan zouden hebben.

11:05 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.