28-04-17

... enkele jaren geleden...

 

Het was al enkele jaren geleden dat hij haar had leren kennen 
en daar was hij nog elke dag blij om.
Het ging als volgt…

Hij liep op een vroege avond door de drukke menigte naar huis toen hij
haar voor het eerst zag, ze viel hem op die winterse dag dadelijk op
in de kleurloze grijze massa en hij vroeg zich af wie ze was en waarom
hij haar nog nooit eerder had gezien, zij draaide haar bevallig
hoofdje om naar hem en glimlachte, een lach die maakte dat hij haar
onmiddellijk aantrekkelijk vond en wilde leren kennen,
hij lachte terug maar liep door.
Eén ogenblik later keek hij om en zag hoe ze werd opgeslokt door de
mensenzee.
Waarom had hij haar niet aangesproken, vroeg hij zich af,
zichzelf verwensend voor zijn aarzelend gedrag.

Die nacht en alle daaropvolgende nachten droomde hij van haar en
van haar alleen en hoe hij haar kon ontmoeten.
Er moest een manier zijn.
Ook tijdens zijn dagen bleef ze in zijn dagdromen ronddwalen,
bij gebrek aan inspiratie en daadkracht lag zijn werk nagenoeg stil,
met het beeld van haar in zijn hoofd had hij zijn roman waaraan
hij bezig was aan de kant geschoven en begon hij verzen te schrijven,
hij zuchtte…
Hij had haar moeten aanspreken en mee uit kunnen vragen of haar
een drankje aan kunnen bieden, hij wist bijna zeker dat ze ja zou
gezegd hebben.
Waarom had hij getalmd, dat vroeg hij zich telkens opnieuw weer af…

Maar kijk, de sterren stonden gunstig, het geluk was met hem,
enkele dagen later zag hij haar weer en nu stapte hij op haar af en
stelde zichzelf voor met een beslistheid die meer weg had van
arrogantie dan van zelfvertrouwen. Hij imponeerde haar niet,
dat zag hij wel, maar ze was nu tastbaar terwijl hij dacht dat ze
onbereikbaar zou zijn.
Na zijn inleidend praatje en zijn uitnodiging ging ze, zoals hij de
voorbije dagen had gehoopt en gedroomd, met hem mee een koffie
drinken, ze stapten een café binnen waar hij nog nooit eerder was
geweest, zij ook niet.
Ze gingen zitten, recht tegenover elkaar, ze keek hem in de ogen,
veel langer dan hij kon verdragen. Zijn ogen zochten de ober die
hem beloofde dat hun bestelling er gauw zou aankomen.
Van zenuwachtigheid scheurde hij de bierviltjes aan stukken,
ze keek geamuseerd naar zijn onrustige handen.
Ik ben schrijver, zei hij, ik werk aan een nieuw boek.
Het klonk protsiger dan hij bedoelde.
Zij tekende en schilderde, zei ze, ze werkte aan een serie portretten
voor een tentoonstelling.
Op slag benijdde hij de modellen die voor haar poseerden,
misschien wel naakt en hoe zij de lichamen, nog vóór ze één
penseelstreek op het doek neer zette, lang en liefdevol bekijkt met een
geoefend oog.
Hij is benieuwd naar haar werken die hij,
dat weet hij wel zeker, nog nooit heeft gezien …
Ben je op zoek naar een model, zal ik eens voor je poseren,
kan je mij niet gebruiken voor een of andere creatie, vroeg hij,
dat zou ik wel prettig vinden. Hij zou met plezier urenlang stil zitten
om voor haar te poseren voor een portret, in zijn verbeelding drapeerde
ze hem behendig  in een koel katoenen laken tot de compositie
helemaal naar haar zin was…
Neen, antwoordde ze glimlachend, geamuseerd door zijn gretigheid,
ze was momenteel niet op zoek naar een model, de serie waar ze al
maanden aan werkte en die nu zo goed als klaar was,
heette ‘vergankelijkheid’ ze maakte uitsluitend portretten van oudere
mensen, haar modellen waren tegenwoordig allemaal mensen op
leeftijd, mannen en vrouwen met een mooi, doorleefd, doorgroefd
gezicht waar de lange levensgeschiedenis op te lezen staat,
dat vindt zij interessant om te tekenen.

Hij praatte verder over belangrijke zaken en over dingen die er niet
toe deden en ze luisterde aandachtig, keek hem aan en
lachte naar hem.
Hij deed zich niet voor als een kunstkenner want dat was hij niet
maar toch was hij nieuwsgierig naar haar werk.
Wilde ze hem een rondleiding geven in haar atelier?
Neen, dat was ze niet meteen van plan.
Maar wie weet, later misschien…en ze dronk een slokje van haar koffie
zonder melk of suiker en nodigde hem niet uit.

Het duurde weken lang, naar zijn mening oneindig lang vooraleer ze
hem uitnodigde naar haar atelier, nog nooit had hij zo’n ingewikkelde
plannen beraamd om iemand te ontmoeten en te verleiden maar
uiteindelijk schonk ze hem haar vertrouwen en nodigde hem uit zodat
hij een kijkje kon nemen in wat ze noemde, ‘haar eigenste heiligdom’.
Nieuwsgierig en snel keek hij naar alle werken die aan de muren van
haar groot, witgeschilderd atelier hingen.
Wat vind je ervan, vroeg ze geïnteresseerd maar zenuwachtig met
een trillende stem.
Hij stond verstild en versteld, haar werken verrasten hem,
ze waren totaal anders dan hij had verwacht maar hoe anders ze dan
waren had hij niet kunnen uitleggen, hij bewonderde ze.
Ze keek hem afwachtend aan.
Wat kon hij zeggen? Hij wilde geen domme opmerkingen maken maar
hij wilde ook niet overkomen als een slijmbal ,
hij vond haar werken wonderschoon, sereen, raak, puur…

Nu, enkele maanden en ettelijke afspraakjes later ligt ze bij hem in bed
en strijkt ze zijn haar uit zijn gezicht terwijl ze met haar vingers langs
zijn slapen glijdt, prikken zijn baardstoppels zachtjes in haar huid.
Ze streelt langzaam en zonder haast de kreukels uit zijn gezicht,
hij wordt er rustig van en glimlacht.
Nooit eerder heeft hij dit meegemaakt al heeft hij natuurlijk andere
vrouwen gekend.
Dit is meer, dit is beter, weet hij.
Ze houdt zijn hand vast als hij over zijn problemen vertelt, ze blijft
als hij verdrietig is en vraagt welgemeend hoe het met hem gaat.
Ze lacht om hem en toch neemt ze hem ernstig.
Zijn ogen zijn nu gesloten, zij leunt op haar elleboog naar voren en
drukt haar lippen zachtjes op zijn oogleden, ze kent intussen elk plekje
van zijn gezicht, ieder stukje van zijn huid, haar lippen voelen warm
en vertrouwd, eerst zoent ze zijn hele gezicht dan gaat haar speurtocht
verder naar beneden, hij volgt de zoektocht van haar mond over zijn
lijf en streelt met zijn hand over haar ruggenwervels.
Zijn mond krult in een glimlach als hij haar haren voelt kriebelen
op zijn buik en in zijn lies.
Haar lippen verlaten zijn navel en sluiten om hem heen.
Een tinteling spreidt zich uit over heel zijn lichaam, hij huivert
zachtjes en laat de kromming van haar rug los.
Haar tong maakt kennis met zijn vocht terwijl ze op het ritme van
zijn hartslag haar lippen om hem heen en weer laat gaan.
Hij hapt naar adem en kreunt zachtjes.
Hij grijpt naar haar bovenarmen, zijn vingers laten een afdruk
achter in haar malse vlees.
Huid op huid, ruwheid wordt afgewisseld met tederheid,
tederheid gaat over in dwingende aanraking.
Ze voelt hoe zijn lichaam zich voorbereidt op de ontlading,
hij voelt harder, zijn ademhaling wordt zwaarder en zijn
spieren spannen zich aan, sneller en sneller gaat haar mond over
hem heen tot ze hem proeft…
Hij vult haar met liefde…

Later…
Heft hij zijn hoofd.
Een lach plooit om zijn lippen en hij kijkt haar vertederd aan.
Zij lacht naar hem…

 

12:27 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.