05-04-17

Hun Kroeg

Het is droevig te zien hoeveel vrouwen van middeljarige leeftijd aan de drank verslaafd geraakt zijn. Zelden zijn het heel jonge en zelden ook heel oude vrouwmensen. Ik denk dat hun gemiddelde leeftijd tussen de veertig en de zestig jaar schommelt. Slecht geleefd en ook slecht beleefd. Men komt ze vaak tegen, alleen aan een tafeltje, in niet overbevolkte kroegen, terwijl ze hun roes zitten uit te slapen, met hun voorhoofd op hun armen neer gezakt. Andere zitten woelig op hun stoeltje over en weer te schuiven, terwijl uitdagend rond kijkend.

Ze spreken alle mannen aan die voorbij passeren, op weg naar het toilet, want ze zitten altijd op strategische plaatsen en zijn nooit op hun tong gevallen. De meest ervaren mannen schenken haar geen enkele aandacht, terwijl de naïve, kansloos bij andere vrouwen, een poging ondernemen om er één, gratis, naar hun bed mee te trachten te sleuren. Geen goed idee nochtans, want ze maken rap schandaal, slingeren onvermoeibaar verwijten naar hun hoofden en zelfs een goed gemikte muilpeer levert geen onmiddellijk resultaat op.

Het beste is hen vierkant de deur uit te duwen, of de trap naar beneden te doen rollen. Een gezellig vogeltje zal het toch nooit worden.

Het betreft zich bijna altijd om vrouwen die een schop onder hun gat ondervonden hebben door hun mannen die het opeens beu geworden zijn met zulke scharminkels getrouwd te zijn en verwisseld werden voor jongere, meer sympathieke, exemplaren, altijd gereed de plaats van de vervelende vrouwtjes in te palmen, als lustige en goed getemde minnaressen. Niet gemakkelijk, maar ook niet zonder winst.

Ikzelf ben er al bestand tegen. Vroeger zou ik ook wel eens geluisterd hebben naar hun eeuwig durend geklaag, bleitend, schokkend en snuitend, terwijl ze met hun stompe vingers op de tafel trommelen. Maar ik weet allang dat daar geen konijn uit de akker te voorschijn van zal komen. Hoogstens een gekwelde en gekwetste geest.

Beter niet aan beginnen.

Bovendien zijn ze nooit knap, goed gebouwd of uitdagend slim. Het tegenovergestelde is wel waar.

Mijn raad: aanvaard geen gratis biertje en bied er ook geen aan. Als je er eentje aanvaard zal je er daarna tien moeten betalen om dat eentje te compenseren en als je er eentje bereid bent te investeren, zal je er nooit meer vanaf geraken. Adeus gratis vogeltje en gezellig poepje. Je doet er beter aan er één, alleen met God, af te trekken.

Als hun man hen heeft laten vallen, na vele jaren twijfel, waarom zou jij haar een nieuwe kans moeten aanbieden? Niet alleen de stinkende adem, bier en jawel, ook sigaretten, maar ook een stinkende onderbroek, vol met gele en bruine strepen. Geen doen aan.

Laat ze alleen en blijf ook alleen.

Raad van een specialist.

15:28 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.