30-03-17

Waarom ik vanaf nu ook geen vis zal eten

Yasmien Naciri 

We zijn zodanig geprogrammeerd op het islamdebat dat wanneer de media over dierenleed berichten, men er bijna geld op durft te verwedden dat er schapen bij te pas komen. In het kader van het Offerfeest en de goed voorbereide creatieve mediacampagnes van extreemrechts blijkt het dierenhart bij vele mensen immers harder te kloppen dan ooit tevoren.

Los daarvan heeft de genadeloze oppositie tegenover het Offerfeest de maatschappelijke beroering tegenover dierenleed tout court wel degelijk aangescherpt. Zo deden er wraakroepende beelden de ronde van bloederige taferelen in het slachthuis van Tielt. Deze keer over de toestand waarin varkens verkeren voordat ze ergens op een bord liggen naast patatten en rodekool. Er weerklonk breedgedragen protest en afschuw. Zoals iedereen met een dierenhart hoop ik dat deze beelden iets teweegbrengen bij vleeseters en tegelijkertijd voor vooruitgang zorgen in de vleesindustrie. 

Vraag en aanbod 

De weg is echter lang. Er is immers niet alleen nood aan méér controle ter bestrijding van dierenmishandeling, maar ook de consument moet dringend bewuster leren omgaan met de consumptie van vlees. Het spijt me dus dat ik met de deur in huis val, maar in onze consumptiemaatschappij draagt ook u en ik bij aan dierenleed. Ook in deze sector geldt de wet van vraag en aanbod. There, I said it.

Van foie gras, ribbetjes en levend gekookte kreeften tot het dragen van angorawol tijdens de winter. Zolang we onze medeplichtigheid hieraan niet durven toe te geven, zal er maar weinig veranderen.

Die medeplichtigheid gaat trouwens verder dan alleen vlees, vis of wol. Wat ik in dit hele debat nog steeds mis, is de aandacht voor zuivelproducten. Ook deze producten komen op onvoorstelbare manieren uiteindelijk in de winkelrekken terecht. Veel vleeseters verwijten veganisten en vegetariërs dat ze te gevoelig en onrealistisch zijn. Het tegendeel is waar. We zijn altijd gevoelig geweest voor dierenleed. Het enige verschil is dat we nu zo hard verwijderd zijn van het gehele productieproces, dat we niet meer stilstaan bij het feit dat het vlees in de supermarkt niet aan de bomen groeit.

De spreekwoordelijke druppel

Ik besef maar al te goed dat niet iedereen vegetariër wil worden en ik denk ook niet dat dat dé oplossing is. Bovendien kun je zoiets niet opleggen. Maar niets belet ons ervan om minder vlees en vis te consumeren én bewuster om te gaan met de consumptie van dierlijke producten in de brede zin. Enkele jaren terug at ik zelf nog vlees, maar daar kwam al heel snel verandering in. Het viel me op hoeveel moeite ik had zodra ik wist vanwaar het vlees kwam en welk proces het dier had ondergaan. 

De druppel die mijn emmer deed overlopen was de documentaire Samsara. De scène van de kippenfabriek staat nog steeds op mijn netvlies gebrand. Sindsdien eet ik geen vlees meer, maar wel nog sporadisch een stukje vis.

Geen échte vegetariër dus en daar breng ik dus vanaf vandaag verandering in. We leven in een wereld waarin we in ons welvarend land toegang hebben tot allerlei voedzame producten tegen betaalbare prijzen. Ik zie niet meer in waarom er een dier het leven moet laten ten behoeve van onze gulzigheid, terwijl er andere diervriendelijke alternatieven bestaan. Zolang we zelf niet veranderen, zal dierenleed geen einde kennen. Ik zal alvast de spits afbijten, wie doet er mee?

08:07 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.