26-03-17

Hoervrouwen

Alleenstaande en eenzame mannen die bepaalde landen bezoeken en die niet de bedoeling hebben daar te blijven werken en te wonen, zijn er nooit bepaald op uit daar kwezels te ontmoeten. Vooral wanneer ze al een zekere leeftijd hebben bereikt. Landen zoals Thailand en Brazilië, sommige landen in Africa en enkele in Azië, zijn alom gekend en bekend om hun grote hoeveelheid meiskes van het gemakkelijk(?) leven.

Zodanig dus dat als er een rijpe Vlaming terugkeert van een plezierreis met vrouwelijk, praktisch altijd veel jonger gezelschap, hij deze heel waarschijnlijk niet op een verjaardagsfeestje heeft ontmoet. Het zijn dan meestal ook geen duurzame huwelijken en eens het ware character van deze meiskes te voorschijn komt loeren en er van het oorspronkelijk genot, alleen maar de last overblijft, stort het nieuw gezin rap te pletter op de rotsen. Maar zelfs ik, niet rap verschrikt, bots nog af en toe op verrassingen.

In de school waar mijn jongste dochter de plak aan het zwaaien is, heeft ze als haar beste vriendin de dochter van een andere en ietwat oudere Vlaming, getrouwd met een meiske vanuit Thailand. Ze spelen veel samen op de koer en op den duur kreeg ik hechter contact met haar moeder, iedere keer ik haar afwachtte, na de schooluren. We spraken elkaar, bij gebrek aan beter, in het Engels aan. Alhoewel ze al veel schoner en slanker geweest moet zijn, was ze nu effenaf dik, of opgepropt, aan het worden, maar toch nog niet echt lelijk. Was het zij niet die haar dochter kwam afhalen, dan was het haar man, die ongezellige en afstand bewarende Vlaming.

Voor mij geldt het volgende: wilt ge geen vriendschap, van vijandschap vlucht ik niet. We knikten elkaar dus zelden een goede dag toe. Zonder meer.

Op een namiddag, zonder school, nam ik mijn dochter mee naar het park om daar te ravotten en te spelen, iets waar ze meer dan een jongetje, verslingerd op is. Vooraleer ik het goed besefte had ze ineens haar vriendinnetje opgemerkt en weg waren ze. Ik keek ietwat verbaasd op naar haar moeder die op een bank, dicht bij een andere man, te voorschijn kwam, om mij te begroeten. Na 't één en 't ander, keerde ze terug naar die man, ook een buitenlander en afgaande van zijn kleur, van niet ver weg van Africa afkomstig. Het schijnt dat die mensen van daar, over veel grotere piemels beschikken. En hoe groter de piemel, hoe groter het genot. Het werd een geheimzinnig gesprek, maar ze waren zeker niet vreemd aan elkaar. Ik vroeg me af hoe ze mij dat later zou uitleggen. De man bleek zich daar echter niets van aan te trekken en was er duidelijk op uit zich van zijn opgestapelde vracht te ontlasten.

Ik voelde me nog meer verbaasd toen ze terug op mij afstapte en mij vroeg of ik even op haar dochtertje wilde letten, terwijl ze iets dringends moest gaan oplossen. Natuurlijk, ga maar je gang, antwoordde ik. En ze stapten allebei gehaast de richting in van de uitgang van het park, waar er zich publieke Wc's bevinden.

Ik ben wel bijziend, maar ik ben niet blind. Ze hadden de gelegenheid gevonden en onmiddellijk meegepakt, een vlugge daad te gaan bedrijven, voor zekers. Het moet daar nogal gestonken hebben van de vlammen, bedacht ik. Zonder over de andere aanwezige geuren te spreken.

Hoeveel keren eerder moest dat al niet gebeurd zijn?

Manneke lief, ik zal eens rap naar het park gaan zodat ons dochtertje haar beentjes eens kan gaan uitstrekken. Jawel vrouwke lief, met mijn dochter erbij vertrouw ik je volledig en voort bleef hij doen, zijn gazet lezend.

Waarom heb ik altijd de indruk dat er zoveel lelijke mannen bestaan die zoveel prachtige horens dragen, zonder dat ze het zelf beseffen?

Komt hij mij ooit vragen of ik zijn vrouw al eens in een verdachte houding heb bezig gezien, zal ik hem rap aankijken en een goede namiddag wensen. Dat hij zelf op zijn hoervrouw past.

Diene verdomde ezel.

12:34 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.