20-03-17

neen, ik huil niet meer...

 

Je  hebt gelijk! 
Je kunt niet geloven hoe frustrerend vaak je gelijk hebt!

Neen, ik huil niet meer, al lopen er nog altijd tranen uit mijn ogen
maar daar kan ik niets aan doen.
Het is, echt waar, nu al een hele tijd geleden dat ik heb geweend.
Tegenwoordig ben ik er té moe, té plat, té uitgeput voor,
ik heb niet genoeg energie meer om te huilen.

Ja, vroeger, lang geleden, kon ik huilen ….
een sentimentele scene in een film deed me huilen, ik huilde om
kinderen die verdwaalden, om moeders die hun gezin in de steek
lieten of stierven, een zonsopgang of zonsondergang die ik te mooi
vond om naar te kijken, mijn ogen traanden als er rook in prikte,
ook als ik uien sneed, rolden de tranen langs mijn wangen …
en lachen..., lachen tot er tranen over mijn wangen rolden,
ja, dat kon ik vroeger ook…
als ik kinderen zag spelen, als ik luisterde naar de verhaaltjes die
ze zelf verzonnen, hun fantasie die open plooide als de vleugels van
een vlinder, van de zon op de huid van mijn blote schouders,
een hand op mijn hand, de lammetjes in de wei…
Ja, ik kan nog steeds lachen, als dat van mij wordt verlangd,
plooi ik mijn mondhoeken omhoog in zo’n geforceerde glimlach
alsof ik aan een beroerte lijd maar mijn ogen lachen niet mee en
ik ben beslist niet blij.
Ik kan niet meer blij zijn en ook niet droevig en niet kwaad of
verlangend, hunkerend, overstuur, zorgeloos, verbolgen of geïrriteerd…
en omdat ik dat allemaal niet meer kan, maak me zorgen,
nu zelfs muziek me niet meer tot tranen toe kan beroeren maak ik me
serieus zorgen om mezelf, niets heeft nog effect, niets heeft nog zin,
al mijn gevoelens lijken, nu ik jarenlang heb gehuild en gejankt,
opgedroogd.
Misschien krijgt elke mens maar een bepaalde hoeveelheid emoties en
tranen toebedeeld en zijn de mijne opgebruikt omdat ik er niet zuinig
genoeg mee ben geweest zijn ze totaal uitgeput, finaal opgedroogd.
Zal ik ooit nog nieuwe krijgen, vraag ik mij af, misschien volgend jaar
of het jaar daarop…?
Weet jij het?
Neen, jij weet het ook niet.

Ja, je hebt andermaal gelijk, meestal ben ik afwezig,
ik ben er gewoon niet...
Mijn lichaam is er maar zelf sta ik ergens onzichtbaar aan de kant en
kijk naar het leven dat voorbijtrekt zonder er zelf aan deel te nemen.
Ik ben echt wel een sterke vrouw, zeg je.
Ben ik dat?
Ben ik dat echt?
In alle geval nu niet!

Ik leef in mijn eigen waanwereld en ik weet niet of ik er nog ooit zal
uit geraken, ik weet niet eens of ik er uit wil geraken.
Hulp zoeken bij een therapeut, zeg je…
Ik wil niet naar een therapeut.
Ik wil niet naar een zieltjesknijper, ik wil niet naar een zielendoder.
Ik zal waarschijnlijk voor de rest van mijn leven een niet
benijdenswaardige terneergeslagen zwakkeling zijn…
Maar maak je vooral geen zorgen om mij!
Dat is nergens voor nodig!
Je moet de pillen in het apotheekkastje niet tellen want ik spaar
ze niet op tot ik er genoeg heb voor…
en je zal ook geen verzameling lege flessen vinden in mijn glasbak
want ik ben niet aan de drank.
Ik loop echt niet te broeden op zelfmoord maar ik vraag me wel af
waarom ik het gevoel heb dat ik steeds verder naar beneden glij
en waarom de afgrond zo oogverblindend lonkt…?

Ik zal nooit meer achterom naar mijn leven kunnen kijken zonder
te huilen en zeg nu niet dat ik maar beter vooruit moet kijken
want ik zie niets, ik kijk en kijk en zie alleen een niet in te nemen
berg leegte.
Mijn hart ligt als een loodzwaar stuk in mijn borstkas, ik hijg uitgeput
als ik eraan denk hoe ik dat ooit weer op gang kan krijgen en
richting geven aan de rest van mijn nietig bestaan.
Waar is mijn moeder nu ik haar zo nodig heb, vraag ik mij af?
Ja, ik luister altijd naar wat mijn moeder zegt...
vooral nu ze al jaren dood is.
Ik ben niet klaar voor een nieuw leven zonder …,
ik ben niet eens gereed voor een nieuwe dag,
ik weet niet eens wat met het volgende uur…

Mijn immer goede vriend, die me wil helpen indien hij kon,
kijkt me aan alsof ik een stervende patiënt van hem ben die niet eens
beseft hoe ziek ze is en schudt zachtjes en machteloos met zijn hoofd.
Ik zou willen dat hij mij wegtrekt van die gapende afgrond nu ik op de
rand balanceer en dreig mijn evenwicht te verliezen...
en mijn verstand…

 

13:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.