19-03-17

Jawel, Iedereen Kan Bemind Worden, Maar Niet Iedereen Verdient Het

Gedurende het grootste part van mijn leven heb ik de indruk gehad dat ik eigenlijk over niets beschikte, als gewone persoon bedoel ik, goed genoeg om daardoor en daarvoor bemind te kunnen worden, door eender wie. Ik werd alle dagen bekogeld, thuis, met scheldnamen zoals pustekop, sproetekop, ezel, schele otter en ook, in mindere mate, hoerepoeper. Maar dat laatste gebeurde meer op de speelkoer van de Vakschool in Roeselare en werd voor en door iedereen gebruikt, zodanig dat ik mij daaraan niet zo erg kwetste. Ook en vooral omdat ik toen nog zelf niet helemaal begreep waarover het juist ging. Jawel, zo dom was ik, toen al. Stel je voor!

Nochtans voelde ik mezelf (nog altijd trouwens) puur, ongerept, onschuldig en zelfs een beetje, een martelaar. Ik voelde toen ineens vooral de nood om een streep door alles te trekken, een kruis te maken over mijn verleden, mijn lei schoon te vegen en elders opnieuw te gaan beginnen. Vanaf km 0.

Dat is natuurlijk gemakkelijker gedaan geweest dan gezegd en algauw was ik verlost van de oude rekker-bandjes die onze familie verbonden hielden en begon ik te klauteren op de steile helling die voor mij zichtbaar werd. Met veel werk en veel oprechtheid ben ik erin geslaagd tot aan de helft van de berg te geraken, zonder de kluts kwijt te geraken en begon ik te dromen van eigen nageslacht (nog altijd, trouwens). Het was toen nog, in Brazilië, gemakkelijker om seks te hebben dan om over seks te kunnen lezen en te schrijven. Nu is het allebei nog vele keren gemakkelijker geworden en beginnen de vrouwen zich waarlijk op te dringen omdat ze perse gevogeld en gepoept willen worden, vooraleer hun vriendinnen hen vóór zijn. Het jeukt daar niet alleen verschrikkelijk, maar ze willen voortdurend aan henzelf bewijzen dat ze gereed staan honderden mannekes te verslinden in enkele jaren tijd, zonder compromis. Zelfs op hogere leeftijd. Ineens lijden ze niet meer aan droogheid en zijn ze ook niet meer beschaamd hun slappe gatten en borstjes op te tillen en te onthullen. De mannen die wat achteruit zijn geraakt op dat gebied (ook met slappe piemels, weliswaar), eigenaardig genoeg, trekken zelfs hun wenkbrauwen wat omhoog. Wat is er aan het gebeuren? Zijn ze uit op hun magere "frankskes", misschien? Maar een gegeven paard kijkt men zomaar niet naar de tanden en voor ene keer zullen ze hen wel niet ontmoedigen, als ze hem nog recht kunnen krijgen, althans. Van de andere kant gezien en dat in overweging genomen, welke ezel zal over de keuze twijfelen tussen een paar harde borsten en andere, verwelkte en verslenste exemplaren, wanneer zelfs de ingetoomde paster geen moeite nemeer verbergt, een stevig poepje te verkiezen boven een slap gat, zelfs niet om er een goede daad mee te verwezenlijken. "Penitentie", bestaat jawel jazeker, maar alleen maar voor de andere zondaars.

Maar ik ben afgeweken van het doel van deze post.

Ben ik ooit bemind geweest? Ik weet het niet zeker, maar van langs om meer vind ik nu dat er daarvoor wel redens bestaan hebben. 't Zal wel nooit omwille van mijn schoonheid geweest zijn, maar dat ik over karakter-trekken beschik die gewaardeerd worden, ja die heb ik. En daar ben ik van overtuigd. Zonder over mijn geheim wapen te spreken, eens beschreven, in een liefdesbrief, als een "PERU GOSTOSO".

Echte en oprechte liefdesverklaringen heb ik weinig gekregen in mijn leven, maar ik werd me er bewust van gemaakt op andere manieren. Ik geloof ook dat, enkele keren, de liefde meer te maken heeft gehad met de vlotheid waarbij ik een erectie verkreeg dan ook met het vooruitzicht op een rechtvaardige toekomst. Ongelukkig genoeg, schattige piemels zijn tegenwoordig overal beschikbaar en diegene die er over ene beschikt, verdeelt hem graag met iedereen en als hij niet oppast, zelfs met andere homofielen. 

Over de liefde van mijn moeder twijfel ik niet (veel). maar over die van van mijn eerste lieven, in België nog, wel. Zelfs mijn eerste vrouw heeft waarschijnlijk een beetje meer van mij gehouden, dan ik van haar. Maar ik betekende vooral voor haar de SPRINGPLANK die ze nodig had in haar ambitie en opmars naar herkenning door de elite van Rio De Janeiro. Iets waarin ze, à propos, geslaagd is, na verscheidene plastische (verschrikkelijke) operaties. Met mijn tweede vrouw ben ik gelijkspel aan het spelen.

Van de liefde van mijn enige zoon heb ik mezelf nooit helemaal kunnen overtuigen, maar nu en omgekeerd, toont mijn eerste dochter mij elke keer meer tekens van liefde. Nooit of zelden rechtstreeks, maar de manier waarop ze zich interesseert in en over mij en haar eventuele omhelzingen (toepasselijk op iedereen) getuigen van ware genegenheid.

Mijn tweede dochter heeft mij onlangs uitstekend verrast. Terwijl ze ongewoon bruut is en geweldig, kan ze haar moeder en zuster toch zodanig zitten te liefkozen en te zoenen, dat ik er van opkijk. Dus is ze ook liefdevol. Dat ik nu verleden week te weten ben gekomen dat ze hoogbegaafd is (QI van 131) heeft ook mijn blik op haar veranderd. Ik had wel allang opgemerkt dat ze niet dom was en ook en vooral dat ze over een uitzonderlijk geheugen beschikt, maar toch kon ik mij niet van de goesting ontdoen haar bruutheid op de rekening van haar biologische ouders te zetten.

Nu begin ik op te merken dat ze begint bij te draaien ten opzichte van mij. Ze gehoorzaamt me rapper en is niet schuw om enkele uren alleen met mij door te brengen, maar ik begin er op te letten dat ze haar intelligentie aan het gebruiken is om mij te overtuigen. Met haar moeder gebruikt ze haar "wil en wet" maar nu heeft ze vast gesteld dat dat met mij niet plakt en dat het nodig begint te worden trucjes aan te wenden. Ik hou ze in de gaten natuurlijk, maar het verwondert mij hoever ze aan het gaan is. Ik begin te vinden dat ik voor het eerst met iemand te doen heb die mij geestelijk overtuigt en daarvoor verstand aanwendt, iets wat ik in mijn andere relaties weinig heb opgemerkt. Hoe lekker is het niet om met verstandige mensen te mogen omgaan? Het zal daarom ook niet voor niets anders geweest zijn dat ik me het best stel met mijn jongste broer (IQ 141). Mijn andere broers en zuster zullen ergens tussen (of onder) het gemiddelde liggen. Ook mijn zoon was, graças a Deus, gezegend met een extra grote QI.

Is dat belangrijk??

Jawel, zeker en vast!!

Vroeger vond ik het gemakkelijk ietwat domme mensen mee te slepen in mijn doen en laten, maar het probleem is dat er daar NOOIT verbetering in zal komen (in hun domheid, bedoel ik), terwijl omgaan met slimmere mensen, veel rijker is. Men leert niets bij domme mensen, maar bij slimmere is het altijd prijs.

Schaken en winnen bij minder begaafde mensen is nooit zodanig opwindend dan strijd leverend, op zijn minst, bij meesters, zoals bijvoorbeeld, Jack, de echtgenoot van mijn zuster en Procureur Des Konings, in de tijd en die, net zoals Hilde zelf, gepest, verpletterd en voortdurend vernederd is geweest door al mijn uiterst domme broers, uitzondering gemaakt voor Johan.

Spijtig genoeg is hij, Jack Cocle, jong gestorven, maar ik waardeerde hem, zeker en vast.

In 't kort en terug: ben ik echt bemind geweest?

Laat ons zeggen: zo en zo. Niets speciaals. Maar ik ben er mij nog altijd wel bewust van dat één van mijn meiden gezworen heeft dat ze, al is het op het laatste oordeel, triomfaal terug zou keren en mij bewijzen dat ik haar "verloren" heb...

Om te besluiten, wie zijn belofte niet vervult, krijgt EEN BULT.

"Waar?", is de vraag. 

13:04 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.