14-03-17

"We hadden heel stilletjes seks, zo fijn, zo lieflijk, het laatste restje competitieve in mij verdween"

Corine Koole

Toch een beetje raar om in februari zomaar met een onbekende een donker bos in te duiken, dacht Janne (24) toen ze met haar Tinder-date onderweg was naar de kampeerplek. 

"Ik stond op het stationsplein en was net bezig mijn deodorant op te diepen uit mijn rugzak. Mijn portemonnee, haarborstel en wat kleren had ik op de grond om mij heen gespreid omdat ik het ding niet kon vinden, ik moest hem hebben, want ik wilde er zeker van zijn dat ik niet zou stinken, en ineens stond hij voor mijn neus. Ik had hem niet zien aankomen. Iedereen weet dat je je grote liefde niet vindt via Tinder, waar alles om seks draait. Ik maakte me dan ook geen enkele illusie en toch wilde ik graag goed voor de dag komen. Hij was een natuurjongen, en ik een meisje dat altijd overal de beste in wil zijn. De grappigste, de snelste, de slimste. Met mijn vorige vriend deed ik wedstrijden in van alles, wie rent het hardst, wie gebruikt de meeste drugs. Best vermoeiend, maar ook leuk.

“Met deze nieuwe Tinder-jongen was ik al een tijdje aan het chatten toen ik op een donderdag appte: het wordt mooi kampeerweer dit weekend. En hij hapte onmiddellijk toe. Het was half februari, het enige wat mooi was aan de weersvoorspellingen was dat er geen regen werd verwacht, verder zou het koud worden met nachtvorst. Maar ik liet me niet kennen en nu stond ik daar met de grootste rugzak die ik had kunnen vinden en een haastig geleende tent, te veinzen dat ik net zo’n natuurfreak was als hij. Hij groette me vriendelijk en kalm, hij was een lange jongen met donkere ogen en ik stapte in zijn Skoda, op naar de bossen waar er een wildkampeerplek was. 

“Onderweg dacht ik, misschien had ik iemand moeten laten weten wat ik ging doen en met wie, beetje raar om zomaar met een onbekende in februari een donker bos in te duiken. Maar toen we daar aankwamen, bleken we niet de enigen. Er brandde een kampvuur en er stond een tent van een gezin met jonge kinderen, dat kennelijk nog gekker was dan wij: wie neemt er nu zijn kinderen in februari mee uit kamperen? Ik won het wedstrijdje tent opzetten, al weet ik niet helemaal zeker of mijn gezelschap in de gaten had dat we een wedstrijdje deden. Het gesprek bij het kampvuur met die mensen was saai en ging vooral over kampeeruitrustingen. Ik moest ­plassen. Ik wilde zo diep mogelijk het bos in, want het laatste wat je wilt op je eerste date is zo luid plassen dat hij het hoort. Maar ik vergat het handige hoofdlampje dat hij had meegebracht en voor ik het wist, stapte ik in een diepe modderpoel en zat de rest van de avond met steenkoude voeten. 

“Pas toen dat gezin naar bed ging, vroeg hij mij mee op een wandeling. Ik had van tevoren lang nagedacht over mijn outfit. Ik wilde sexy zijn en natureproof, dus had ik een jurk aangetrokken met een trui eroverheen en een lange leren jas. Dat gezin hadden we niet verteld dat we elkaar eigenlijk niet kenden, het was een beetje ongemakkelijk, maar toen we eenmaal liepen, was er rust. Ik voelde me een beetje als Jack en Rose op de Titanic. Met zijn tweeën overgeleverd aan de grillen van natuurgeweld. Als vanzelf deed ik afstand van mijn ­verwachtingen en de verplichting altijd overal de beste in te zijn. Hij was niet belerend of arrogant toen hij ­vertelde over de dassenburchten die we passeerden, zijn woorden hadden diezelfde vanzelfsprekende kalmte als de volgende ochtend, toen hij op mijn uitroep ‘Kijk, een roofvogel!’, antwoordde: ‘Ja, dat is een mannetjesarend’.

“Na afloop van de nachtwandeling stelde hij voor vanwege de kou toch maar een tent te delen, en ik dacht ja, goed, maar ik wil geen seks. Seks op een Tinder-afspraak is gewoon te voor de hand liggend. Die nacht zijn we vooral bezig geweest elkaar warm te houden, zijn thermopyjama lag nog in zijn tent, zelf had ik er geen, maar was van plan geweest drie paar panty’s over elkaar aan te trekken. De overgang van dat weidse bos met de sterrenhemel naar dat kleine tentje, waar we moesten fluisteren om dat gezin niet wakker te maken, was ­betoverend. Ik vroeg hem op zijn buik te gaan liggen en tekende met mijn vinger woorden en afbeeldingen op zijn blote rug die hij moest raden. Heel simpele woorden als auto en fiets, niets erotisch, al aaide hij me een keer over mijn hoofd en tekende hij toen hij aan de beurt was, ineens met zijn vinger dichtbij mijn billen. Daarna hadden we heel stilletjes seks, zo fijn, zo lieflijk, het laatste restje competitieve in mij verdween. Het was of ik zijn binnenste kon kijken waar stond geschreven dat hij geen enkel klein klootzakeigenschapje had. 

“De volgende ochtend hakte hij hout, deze man met de baard en de lange wimpers en de gesloten blik die zo aantrekkelijk suggereerde dat hij buiten zichzelf niemand nodig had. En ik weet nog dat hij zich een beetje verwondde, en zonder iets te zeggen een pleister pakte en doorhakte. Die krachtige bewegingen van dat hakken maakten zo’n indruk, eenmaal thuis raakte ik tegen mijn huisgenoten niet uitgepraat over hem. Ook nu we bijna een jaar samen zijn, vind ik hem nog steeds geweldig. En toch is er altijd die stem: wordt het niet saai, is het niet allang saai, stel dat we elkaar straks niets meer te vertellen hebben. Het is die stem die er vroeger voor zorgde dat ik soms roekeloze wedstrijdjes deed en die nu maakt dat ik steeds spannender lingerie koop, om de verveling voor te zijn.

“Hij maakt zich niet druk over mijn zorgen. Laatst zei hij:' ok, spring maar op mijn rug. Ik neem je mee.' Ik vond dat ontroerend. Hij liet ermee merken dat hij ziet wie ik ben. Hopelijk mag ik de rest van ons leven op zijn rug blijven springen.”

04:29 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.