11-03-17

nu...even...niet(s)...

 

Nu zelfs mijn super strenge arts op dit ogenblik gelooft dat ik er 
hoogstwaarschijnlijk weer bovenop zal geraken, zit ik voor het eerst
rechtop in bed, gesteund door een stel kussens in mijn rug,
geregeld brengt er iemand kleine smakelijke gerechtjes die ik bijna
onaangeroerd terug stuur omdat mijn eetlust het nog steeds
laat afweten.

Ik heb mijn laptop op schoot want ik heb toestemming gekregen om
een halfuurtje te schrijven, niet langer, dan moet ik weer rusten,
op doktersbevel!!!
Ik zie mezelf weerspiegeld in mijn scherm en grinnik naar die vreemde
bleke vrouw die ik bijna niet herken.
Maar ik mag geen tijd verliezen, ik zou een beetje schrijven,
aarzelend zoeken mijn handen naar de juiste letters op het klavier,
mijn polsen doen nog pijn, ik voel me ijl in mijn hoofd…

Zoals elke morgen was ik die dag begonnen met het drinken van een
glas appelsienensap, daarna had ik fruit gegeten, brood met kaas en
zwarte koffie gedronken en even later, het was nog maar 10 uur en
het fruit rommelde in mijn buik, het fruit of het brood of misschien
was het de schuld van het fruitsap of de koffie, ik wist het niet maar
ik werd met de minuut steeds ellendiger.
Plots joeg er een pijnscheut door heel mijn lichaam, de pijn duurde
slechts één ogenblik maar ik zat gewoon als verlamd.
Hemel wat deed dat pijn!
Het sneed me gewoon de adem af.
Ik wachtte en een hele tijd gebeurde er niets tot er plots een nieuwe
pijnscheut door mijn lijf sneed.
Ik schreeuwde het uit.
Het komt van het fruit, het brood, de koffie, hield ik koppig vol terwijl
ik naar bed gestuurd werd. Op dat zelfde ogenblik joeg een kramp
door mijn lichaam en moest ik overgeven, kon niet meer ademen en
toen werd het zwart voor mijn ogen.
Ik zonk in het niets en werd eruit gerukt door een nieuwe pijn,
en nog één en nog één…
Het zweet stond op mijn voorhoofd, de rillingen liepen over mijn rug.
Iemand boog zich over me heen en liet me water drinken,
ik dronk gejaagd enkele kleine slokjes en gaf opnieuw over…
Het nachtlampje flikkerde.
Was het nacht? Alweer nacht of nog steeds? Dat vroeg ik me af.
Vormloze schaduwen dansten op de muur.
Iemand hield me vast en legde zijn natte gezicht tegen het mijne.
Waren het mijn tranen of de zijne, dat wist ik niet.
Een reusachtige nieuwe golf pijn sloeg over mij.
Er werd gefluisterd, dat hoorde ik.
Toen kwam er een ogenblik dat het me goed ging.
De pijn was minder, mijn eigen stem klonk vreemd en hijgend.
Waar ben ik, vroeg ik.
Ze begrepen mij niet of ik begreep hen niet.
Je moet een beetje meewerken, zeiden ze.
Maar het ging toch goed met mij.
Ik was zwak en ik kon niet goed meer denken.
Het was alsof ik op de bodem van een bootje lag en heel langzaam
schommelde ik op de golven en verder was er niets,
ik hoorde niets, zag niets....
Het ging goed met mij, ik schommel op de golven en ik zie lichtjes
in de verte, dacht ik en …
toen viel ik in een diepe put en wist niets meer…

Is dat alles nu pas enkele weken geleden…
Is dat al enkele weken geleden…
Wie zal het zeggen?
Nog één minuutje?
Neen geen minuut langer meer…
Ik moet afronden want zo dadelijk komen ze mijn laptop halen.
Daar zijn ze al…

 

20:40 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.