24-02-17

...nooit meer aangeraakt...(1)

 

Wekelijks ga ik naar de bibliotheek om een nieuwe voorraad leesvoer 
in te slaan, dat is niets nieuws, zie ik je denken en je hebt,
zoals gewoonlijk, gelijk.
Ik weet absoluut niet waarnaar ik zal zoeken als ik er ben dus zoek ik
lukraak, ik heb geen lijstje met titels of auteurs mee dus loop ik gewoon
traag langs alle rekken en neem hier en daar een boek uit de rij
waarvan de titel of de kleur, tekening of foto op de kaft mij aanspreekt
en neem ze mee, wanneer de stapel te groot en te zwaar is om nog
langer in mijn armen te kunnen dragen, ga ik met de hele lading
naar het cafetaria van de bibliotheek, ik zoek een vrije tafel want ik
wil zoals gewoonlijk alleen zitten, ontdoe mij van mijn vracht en
terwijl ik een tas koffie drink, bekijk ik op mijn gemak één voor één
de boeken, ik scheid het kaf van het koren bij manier van spreken,
ik lees de titel en de korte inhoud, kijk in welk lettertype het boek
gedrukt is, hoe het is ingedeeld in hoofdstukken en zijn die
hoofdstukken genummerd of getiteld, dat wil ik allemaal weten en
ik wil ook weten wie en hoe oud de schrijver of schrijfster is, is hij of zij
jonger dan 30 jaar dan leg ik het boek onherroepelijk aan de kant,
dat neem ik niet mee, en dat is niet omdat ik ervan overtuigd ben
dat jonge mensen niet kunnen schrijven maar eerder omdat ik ze
nog te jong vind om geleefd te hebben, te jong om daar zinnig
over te schrijven.
Daarom.
Maar over mijn boeken wil ik het vandaag eigenlijk niet hebben,
wel over iets anders .

Terwijl ik dus in het cafetaria aan tafel mijn boeken sorteer,
kijk en luister ik ook naar de mensen om me heen, aan de meeste tafels
zitten mensen alleen of met meer, ze lezen een krant of een tijdschrift
en drinken koffie, thee, frisdrank, bier of wijn, kortom, ze drinken wat
ze hebben besteld, ze lezen zwijgend of ze lezen niet en maken een
praatje met diegenen die toevallig aan dezelfde tafel zitten.
Ik kijk hoe andere mensen zich gedragen en soms luister ik gesprekken
af, ja, daar ben ik eerlijk ik, ik ben van natuur een luisteraar.

Maar ik had me die bewuste dag nog maar net goed en wel
geïnstalleerd aan mijn tafeltje alleen of een vrouw kwam naar me toe
en vroeg of ik bezwaar had tegen haar aanwezigheid en zonder mijn
antwoord af  te wachten schoof ze de stoel tegenover mij achteruit en
ging ze zitten.
Het was een dame van ongeveer mijn leeftijd, ze zag er erg moe uit
vond ik, het was niet het soort moeheid dat overgaat met eens goed
slapen maar een soort moedeloze moeheid, alsof ze ergens onderweg
de vreugde van het leven was verloren en nergens meer terugvond,
ze had niets anders bij zich dan haar handtas, geen boek of krant
om in te kijken, ze zat daar maar en strooide verstrooid en zonder
interesse suiker in haar koffie, roerde daarna zo verwoed dat de
drank over de rand van haar kopje gulpte en sloeg intussen al mijn
doen en laten gade.
Ze kende mij want ze zag mij hier vaker, zei ze.
Ik had haar ook al vaker gezien, ze zat net als ikzelf meestal alleen
aan een tafel nietsziende voor zich uit te staren, haar handen lagen
altijd werkeloos in haar schoot of doelloos op de tafel, ze keek nooit
een boek of een krant in, neen, ze leek niet in het minste geïnteresseerd
voor gelijk welke lectuur.
En nu zat ze bij mij…
Ze maakte voorzichtig de voor de hand liggende vaststelling dat
ik toch wel erg veel van boeken hield en er veel mee had en ze vroeg
zich verbaasd af of ik van plan was om die allemaal te lezen.
Ik antwoordde, zonder onbeleefd over te komen, zo kort en beknopt
mogelijk. Ik had helemaal geen zin in babbelen want ik zat tenslotte in
de bibliotheek voor de lectuur en niet voor praatjes met wildvreemden.
Maar ze liet zich door mijn korte antwoorden geenszins ontmoedigen
en ging onverschrokken door. Nadat ze nog enkele nutteloze
opmerkingen had gemaakt, gaf ik mij over, die vrouw wilde iets kwijt
dat was mij intussen wel duidelijk dus schoof ik mijn boeken aan
de kant en gaf haar, nu tot luisteren bereid, mijn volledige aandacht.

Na een nogal langdradige inleiding die ik hier niet wil neerpennen
omdat het niets met de rest van haar relaas van doen heeft,
begon ze aan haar eigenlijke verhaal en het was absoluut
niet vrolijk noch opbeurend …

 

15:30 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.