25-02-17

...nooit meer aangeraakt...(2)

 

Haar verhaal ging als volgt…
Mijn man, begon ze zenuwachtig…,
ja daarover gaat het want ik ben getrouwd,
mijn man is geopereerd van prostaatkanker.
Ik schrok van die toch wel zeer intieme en ernstige mededeling
maar probeerde om mijn ontsteltenis niet te tonen dus keek ik
haar rustig aan en knikte haar bemoedigend toe en toen vertelde
ze gejaagd verder.
Mijn man is nu vijfenzestig jaar, ik ben twee jaar jonger maar dat
doet er eigenlijk niet toe, en praat veel en heel open over zijn ziekte,
tenminste tegen andere mensen, zelfs zijn impotentie verbergt hij niet
en meestal antwoordt er dan iemand uit het gezelschap dat er gelukkig
genoeg andere manieren zijn om elkaar te beminnen en mijn man
beaamt dat dan volmondig, zonder blikken of blozen.
Elke keer ik hem zo bezig hoor, trekt er een pijnscheut door me heen
want de waarheid is dat hij mij met geen vinger meer aanraakt,
ik zou al gelukkig zijn als hij zijn hand eens op de mijne zou willen
leggen maar het fysieke contact, dat is volledig verdwenen nadat tien
jaar geleden die vreselijke diagnose héél ons leven op zijn kop zette.

Vroeger hadden we het goed met elkaar, we genoten van elkaar en van
het leven, we kregen natuurlijk ook ons deel van de tegenslagen
maar geen van de tegenslagen waren té groot of té erg,
we konden ze samen het hoofd bieden, ook in bed hadden we het goed
al was mijn man niet erg vurig.
Mijn man was niet zo’n knuffelaar.
Nooit geweest. Van huis uit was hij dat niet gewend, zo heeft hij zijn
moeder pas voor het eerst een kus gegeven toen ze haar tachtigste
verjaardag vierde. Ik daarentegen ben opgegroeid in een warm nest
en stapelgek op knuffelen en zoenen. En ook al gebeurde het dan alleen
op míjn initiatief, mijn man knuffelde en zoende altijd wel met mij mee.

Zijn kanker werd puur bij toeval ontdekt.
Toen mijn man tien jaar geleden griep kreeg en we toch bij de dokter
waren voor een bloedonderzoek, drong ik erop aan dat hij zich ook
op prostaatkanker zou laten testen, omdat ik gehoord had hoe
belangrijk dat was eens boven de vijftig. Al snel bleek er iets grondig
mis en er volgde een biopsie. Op de dag van het verdict weigerde mijn
man om naar het ziekenhuis te gaan, dus ben ik in zijn plaats geweest.
De arts mocht mij de uitslag eigenlijk niet vertellen, maar begreep
dat het niet anders kon. Dus hij zei het tóch tegen mij,
mijn man had kanker en moest zo snel mogelijk behandeld worden.
Die dag begon mijn eenzaamheid.
Huilend ben ik naar huis gereden.
Ik voelde dat ons leven voorgoed zou veranderen.
Mijn man onderging een operatie, kreeg bestralingen en een
hormoonbehandeling. Ze hadden ons verteld dat de kans op blijvende
incontinentie en impotentie hoog was. Gelukkig kwam het weer goed
met de incontinentie. Maar toen we na maanden eindelijk weer eens
probeerden te vrijen, lukte dat niet.
Ik wist van de arts dat daar iets aan te doen was, met medicatie of
een injectie. Maar mijn man wilde daar niets van weten en dat
maakte me zó verdrietig. Nog erger was dat hij aangaf vanaf nu ook
niet meer te willen knuffelen of zoenen, want dat lag voor hem in
het verlengde van seks.
Hij kon het niet meer, en daarmee uit.

En inderdaad: hij heeft me sindsdien nooit meer aangeraakt.
Nooit meer gezoend. Hoe ik ook heb gehuild en gesmeekt.
Hoe vaak ik hem ook heb proberen uit te leggen hoe belangrijk
een arm om mij heen voor mij is, of een lieve knuffel.
Maar ik kon het niet aan zijn verstand brengen.
We hebben zelfs verschillende keren gesproken met een psycholoog.
Op die momenten bij de psycholoog zei mijn man ‘ja’, maar
eenmaal thuis kwam er niets van terecht.
Zelfs in bed mocht ik niet meer dichtbij hem liggen, als ik
toenadering zocht kroop hij meteen weg.
Ik voelde me steeds eenzamer worden.

Er is veel gebeurd de afgelopen jaren, veel zaken die ik nu niet
allemaal wil vertellen anders zit ik hier morgen nog.
Vreselijke dingen zijn er gebeurd, waardoor ik wel iets anders aan
mijn hoofd had dan seks, maar wat bleef het pijn doen dat mijn
man mij nooit eens fysiek troostte, me stevig vastpakte zodat ik
in zijn armen kon uithuilen.
Inmiddels zijn we lichamelijk zo ver van elkaar vervreemd dat ik
niet meer weet hoe hij aanvoelt. Ik weet niet meer hoe hij ruikt,
hoe zijn lippen smaken. We slapen elke nacht in hetzelfde bed maar
liggen mijlenver naast elkaar. Soms lig ik wakker en kijk ik naar hem
en zie ik de man waarvan ik denk dat ik hem nog altijd liefheb,
naar wie ik nog steeds verlang en tegelijk ook zo hard mis.
Omdat ik weet dat het nooit meer zal gebeuren.

Drie jaar geleden heb ik een affaire gehad…
Ik dacht toen dat ik me gelukkiger zou voelen als ik dat wat ik van
mijn man niet kreeg, ergens anders zou vinden.
Maar ik voelde me er ontzettend schuldig over.
Tijdens een hoogoplopende woordenwisseling heb ik het mijn man
verteld. Ik schrok van zijn reactie, het raakte hem enorm,
hij moest huilen. Maar zei uiteindelijk dat hij het begreep,
dat hij me fysiek inderdaad niets meer te bieden had en dat ik dat
dus maar elders moest zoeken.
Zolang hij er maar niets van zou afweten, was het oké voor hem.
Z’n gelaten antwoord bezorgde me kippenvel en deed me vreselijk
veel pijn.
Het was niet wat ik wilde horen.
Ik wilde helemaal geen andere man, ik wilde mijn eigen man.
Elke dag probeer ik te accepteren dat de situatie nu eenmaal zo is. 
Ik probeer het want het is niet anders.

Heel soms, als hij weer lacherig tegen vrienden heeft gedaan over
zijn impotentie, confronteer ik hem er nog wel eens mee.
Dan haalt hij zijn schouders op.
Het is absoluut niet bespreekbaar en dat zal het ook nooit worden…

Toen hield ze op met praten want haar verhaal had het einde bereikt,
dikke tranen biggelden langs haar neus naar beneden en vielen op
haar handen die  berustend op de tafel lagen….
Ik wist absoluut niet wat ik moest antwoorden op haar indroevig
verhaal dus zei ik een hele poos niets maar keek haar meewarig aan,
ik zag een oude, uitgebluste vrouw die alle hoop en moed had opgegeven
en omdat ik niet wist hoe ik gepast kon reageren legde ik voorzichtig
mijn handen over de hare en dat was geen goed idee want ze maakte
een schrikbeweging als een bang konijntje dus trok ik mijn handen
terug en wachtte af.
Ze keek me met een verwilderde blik aan, sprong recht en liep zonder
iets te zeggen of groeten, met haar jas en handtas over haar arm,
de cafetaria uit en liet me verbluft achter...

Ik maak het wel vaker mee,
dat mensen die ik van haar nog pluim ken mij in vertrouwen nemen,
bedoel ik en ik weet absoluut niet hoe dat komt
maar meestal lopen ze achteraf niet weg zonder groeten….




12:03 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.