17-02-17

Hoe rasechte "vaders" behoren te zijn

Een mens sleept, zijn gehele leven lang, een hele boel herinneringen met zich mee vanuit zijn wieg en ook vanuit zijn eerste "vierkant".

Moeder toont algauw haar oneindige liefde en zal haar kind niets ontzeggen, praktisch altijd bezwijkend onder het vuur van de wensen en de grillen van haar kroost, waaronder, maar niet alleen beperkt tot, wanhoopsdaden, komt er echt gevaar om de hoek kijken. Voor haar kinderen doet ze alles tot het einde der tijden en zelfs wanneer haar kinderen geen gelijk hebben zal ze hen nooit verlaten, aan de kant zetten of ontmoedigen.

Maar vaders, jawel dat is een ander en veel moeilijker (of gemakkelijker?) geval.

Ikzelf en mijn naaste aanverwanten in de eerste graad, zijn niets anders dan de gehele tijd opzettelijk door "hem", onze allemachtige, verlaten geweest, aan de kant gezet en ontmoedigd, dag in, dag uit, jaar in, jaar uit. De oudste en de jongste minder, omdat God dat beliefde en de middelste (ik dus) naar het hoogste niveau van afkeer verwezen, om ons allemaal tussen God en de Duivel evenredig te verdelen en op het krijt te staan bij allebei. Het zou ANDERS geweest kunnen zijn, zoals bijvoorbeeld oorspronkelijk al gewoonweg "niet aanvaard" te zijn geweest en voor adoptie, in een aangepaste winkel achter gelaten, voor tentoonstelling. Iets waar Mama bijtijds (gelukkig, of niet) een stokje tussen heeft kunnen steken en hem, beleefd maar onderdanig, van haar verzet daarover getracht te overtuigen.

Vaders die gene roste frank waard zijn bestaan dus, zeker en vast, WEL. Ze zijn minderwaardige schepsels van de DUIVEL en worden stomweg "SMEERLAPPEN" genoemd, in de belangrijkste en meest duidelijke zin van het woord. Zij vergeten dat wij, onnozele kinderen, er eerst en vooral niet naar gevraagd en nog minder naar "gehunkerd" hebben om, helemaal bloot en kwetsbaar, door een nauwe en enge tunnel heen, bruut op de wereld te zijn geworpen. Deze natuurlijke afkeer zou nog vergroot zijn had men vooraf de gelegenheid gekregen een blikje te kunnen werpen op wat er voor ons speciaal weg was gelegd en men al van te voren het vooruitzicht had gekregen op een woest leven, in overweging genomen het krankzinnig karakter van een onverantwoordelijke biologische vader, die alleen maar eventjes wilde spuiten. En niets ANDERS!! 

Wij kinderen, spruiten van deze onmenselijke kwakjes sperma (die hij eerder in zijn neusdoek vergaard zou kunnen hebben), hoopten in de eerste plaats naar een vader die ons onvoorwaardelijk opgevangen en beschermd zou hebben; ons onder zijn brede en krachtige vleugels en hoede bewarend, nochtans streng toeziende over de toepassing van de door hem uitgestippelde regels en toch tezelfdertijd goedhartig, aanmoedigend, vooruit stuwend, doch tevens ongenaakbaar de leiband inhalend eenmaal te ver weg afgedreven, zijn liefde en bekommernis niet verbergend, terwijl toch niet gemakkelijk zijn diepste zorgen en de druk op zijn eigen schouders verhullend.

Bestaat er iets schoner's dan een vader die voor zijn kroost werkelijk zorgt, vanaf het begin tot aan zijn einde? Een vader die zijn zwakkere zoon een hand geeft en hem meetrekt, de schoonheid tonend, maar ook de lelijkheid van alles wat er hier bestaat, zijn eigen twijfels verdoezelend of zelfs nooit verradend, de boel niet aan het wankelen brengend en het roer onder zijn exclusieve controle blijft behouden tot ze meerderjarig worden, want dat er maar één kapitein aan het roer kan staan in een varend schip is vast en zeker en dat hij noodzakelijkerwijze alles op zijn schouders moet sjouwen ook, zodat met hem een veilige overtocht gewaarborgd wordt, met de kleinste risico's, in de rapst mogelijke tijd, zonder echter terug te deinzen voor dreigende stormen, woeste golven  en voor de rest toch bijna altijd woelige zee. De vader die bemind en bewonderd wordt, eerbied afdwingt en toch ook ONEINDIGE zekerheden zoals stevige familiebanden en uitzonderlijke genegenheid voortdurend blijft verdedigen en aanmoedigen.

Zo een vader heb ik natuurlijk niet gehad, maar ik kan mij hem nu, op het einde van mijn eigen leven, wel degelijk goed voorstellen, terwijl ik verplicht ben geweest alles zelf uit de grond te stampen, ondervinden, uit te proberen, te testen en te avontureren, waardoor ik ver heb moeten gaan zwemmen, dag in dag uit, geweldig tekeer gaand wanneer op een duidelijk verkeerd spoor belandend en mijn karre te veel overladen had, zodat ik zelf ook wel zie dat het bijna allemaal nutteloos is geweest, een verdachte nul aan de linkse kant betekenend, tevergeefs moeite heb verdaan en zweet verspeeld en bijna niet bewogen vanuit de oorspronkelijke plaats van staat waarvan ik al vertrokken was, net zoals een mens die in het water geworpen wordt maar, onbekwaam te zwemmen, veel spetters veroorzaakt, spartelend, wroetend en ploeterend, tot de verdrinking bijna logisch en noodzakelijk wordt, zodanig dat de twijfels alsmaar groter worden en er van de vermeende zekerheden gene verdomde komma nemeer overblijft en men zichzelf serieus begint af te vragen wat de zin van dat allemaal is, de reden voor al dat dwaas gedoe en dan vast te stellen dat wat men niet gekregen heeft, men ook niet mee kan geven en men dus twee keren gebuisd is, in het veroveren en ook in het verdelen, een rond fiasco vertegenwoordigend en nog meer, eindelijk als "beste meneer niemand" aangesproken.

Het kon natuurlijk anders geweest zijn en soms krop ik de tranen op in mijn ogen wanneer ik een echte vader ontwaar die geen schrik kent en voor zijn kroost in de bres springt, dadelijk, terstond en onmiddellijk, doch zijn kinderen ook warm omhelst wanneer gevaar opduikt, vanuit eendere welke hoek en kant en men er mag op rekenen dat eenmaal hij zich terug trekt in zijn gedachten, het gevaar al geweken is, maar dat nog altijd perfect op de wacht staat en men alzo terug de baan opkan.

Ik weet niet waarom, maar de volgende figuur kon best mijn vader geweest zijn. Hij is niet mooi, niet duidelijk sterk of interessant, maar zie eens hoe hij het klavier hanteert, zijn gevoel voor vastberadenheid, evenwichtigheid, kracht, vrolijkheid en energie tot het uiterste bloot stellend en bovendien de kunstenaar in hem, in de breedste zin van het woord, uitend. De vader die mij getemd zou kunnen hebben en veilig de andere kant doen bereiken.

EEN MAN om TEGEN OP TE STAREN.

Miljartedju!!!

12:02 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.