06-02-17

rode tranen...

 

Er is geen mens te zien

want de laatste werd meegenomen

omdat ik zeker alleen zou zijn

en niemand mij zou kunnen zeggen

wie ik ben en hoe ik ben…

 

Duizend zomers lig ik hier

sinds de laatste mens tegen mij sprak

en toch lijkt het gisteren wel

dat de sterren op mijn hoofd vielen

en hun schelle klank mijn oren vulden...

 

De zee is rood

en de wind waait mijn bloed in het zand

de rode mist kleurt de lucht en verdampt

in de zinderende zon…

 

De zee blijft rood

en ook mijn tranen zijn rood

die langs de hoeken van mijn kin de

zee in druppelen…

 

 

 

09:45 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.