04-02-17

Een Bevlekte Doodsstrijd

Nu herinner ik mij (bijna elke week, trouwens) hoe mijn enige zoon van de autobaan is "geschraapt" geweest door de brandweer en praktisch bewusteloos naar een publiek hospitaal verwijderd in Belo Horizonte, samen met acht andere late tieners en jonge twintigers, allemaal in verschillende staten tussen het leven en de dood zwevend, waar hij onmiddellijk de stempel kreeg van "gravíssimo", wat overeen komt met "prangend levensgevaar". Voor drie andere slachtoffers baatte er geen enkele hulp nemeer.

Op een boom te pletter gereden, veroorzaakt door een in slaap gedutte chauffeur.

Amper vierentwintig jaar oud en abrupt weg gesleurd. "God zij dank", was toevallig niet aanwezig geweest, op dat ogenblik.

Wie er wel aanwezig was in het hospitaal, samen met mijn eerste vrouw Hilma (zijn moeder), enkele uren daarna, was een uiterst bijgelovig vrouwmens, dom en opdringerig als niemand anders, met de naam "Elza". Ze had een dochter van ongeveer dezelfde leeftijd als Rudo Jr. en die, naar het schijnt, verliefd was op hem.

Ik had Hilma, onmiddellijk na mijn aankomst, ferm aangeraden, in overweging genomen zijn verschrikkelijke staat van "toegetakeldheid" en ook haar mogelijk daarop volgende fysische en mentale ineenstorting, hem niet in haar gezichtsveld te laten brengen gedurende het eerste toegelaten "bezoekuur" in het UTI (Unidade de Tratamento Intensivo). Na een moeilijke overweging besloot ze haar toen beste en per vliegtuig rap toegesnelde Elza aan te duiden als haar vertegenwoordigster. Aangezien ik haar niet kende, had ik liever verkozen van niet, maar blijkbaar wilde ze mijn opinie daarover niet weten en weg was ze, vooruit stormend.

Ik vond het echt eigenaardig dat de toegang zo gemakkelijk, voor iedereen die dat wenste, toegestaan werd,  zolang het er maar twee personen tegelijk, per slachtoffer, waren. Aangezien zij in de "pole-position" vertrokken was, kon ik haar niet meer bijbenen, tussen deuren en bedden heen. We werden binnen geloodst in de overdrukke zaal, waar nog ongeveer zeven of acht andere mensen hun doodstrijd aan het uitvoeren waren, zonder enige vorm van bezorgdheid over de eventuele aanwezigheid, bij de bezoekers, van bacteriën en eens ter plaatse nam Elza onmiddellijk het woord met de verantwoordelijke chirurg, die natuurlijk verdacht dat zij de moeder was en gewillig zijn oren aan haar uitleende, terwijl het verplegend personeel haar zijn persoonlijke bezittingen overhandigde, waaronder documenten, portefeuille en een gouden horloge en ring, die we, eigenaardig genoeg, daarna, nooit nemeer gezien hebben. Ik bevond mij daarmee in een uiterst verlegen en zelfs barmhartige toestand.

Rudo Jr, lag daar, zoals het lijk van een verdronken mens zou liggen en praktisch onherkenbaar. Overal gesneden en lelijk dicht genaaid en opgeblazen, met allerlei buisjes en darmpjes in en uit zijn mond, neus en hals duikend en verschijnend. Het zou een mirakel betekend hebben, voor mij althans, was hij daaruit kunnen ontsnappen. Maar waar er leven is, is er hoop. En waarlijk, hij heeft het, in zijn eigen en eenzame doodsstrijd, nog vijf lange en donkere nachten kunnen blijven volhouden.

Maar wat me het meest hinderde gedurende die verschrikkelijke week, was het onverantwoordelijk en zelfs BEESTELIJK gedrag van die Elza.

Het toppunt kwam toen ze, gedurende het tweede bezoek, naast zijn bed ging staan en diep gebogen over hem, één van zijn ogen nauwkeurig, tussen duim en wijsvinger, open wrong. Bijna gaf ik haar een stomp in haar gat, maar het was al te laat.

Toen ik haar, diep verontwaardigd, vroeg waarom ze dat gedaan had, kraakte ze eruit dat hij haar "gezicht" zó, voor eeuwig en voor altijd, als laatste beeld, zou blijven herinneren.

Ga met zo'n gerucht in uw oren gaan slapen.

Godverdomme en miljardedju!!

08:29 Gepost door Rudoris | Commentaren (0) |  Print

De commentaren zijn gesloten.